บทที่ 293 เปิดระบบรับรู้ข้อมูล

บทที่ 293 เปิดระบบรับรู้ข้อมูล

ด้วยเหตุนี้เอง

สิงโตจึงขนหุ่นยนต์รบยักษ์ขึ้นเรือได้อย่างง่ายดาย แล้วขนกลับบ้านไปโดยไม่มีใครมาแย่งชิงโมเดลยักษ์ลำนี้

ในทางตรงกันข้าม ประเทศที่ซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์จากบริษัทคริมสันกลับถูกนกอินทรีจับจ้องตาเป็นมัน

จัดการบริษัทคริมสันไม่ได้

แต่งั้นจัดการพวกแกคงไม่มีปัญหาล่ะนะ

ยุทโธปกรณ์ของแท้มีให้ซื้อไม่ซื้อ ดันไปซื้อของก๊อปปี้ ต้องทำให้พวกเขาได้รู้ซึ้งถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้เสียหน่อย

ถังรุ่ยไม่รู้เรื่องสถานการณ์นี้เลย

ต่อให้รู้ เขาก็คงไม่สนใจ

“หงเหลียน ส่งรายการสั่งซื้ออาวุธเหล่านี้แยกตามประเภทไปยังโรงงานที่เกี่ยวข้องในประเทศ ส่งแบบแปลนการออกแบบอาวุธพวกนั้นไปให้หมด ให้พวกเขารับช่วงผลิตแทน แล้วแบ่งกำไรให้พวกเขาครึ่งหนึ่ง”

ถังรุ่ยชำเลืองมองรายการสั่งซื้ออาวุธแล้วสั่งหงเหลียน ยุทโธปกรณ์พวกนี้เขาไม่เตรียมจะผลิตเองหรอก

ถึงหงเหลียนจะผลิตได้และเร็วมากด้วย

แต่เขาไม่มีเวลา

เขาต้องการใช้ขีดความสามารถในการผลิตของหงเหลียนไปกับอุปกรณ์ที่ล้ำสมัยกว่านี้ ส่วนไอ้ขยะพวกนี้ ก็แบ่งให้วิสาหกิจในประเทศรับช่วงไปผลิตเถอะ

ไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้กำไรไปครึ่งหนึ่งแล้ว จะไม่เอาหรือไง

วิสาหกิจเหล่านั้นก็ไม่ขาดทุน มีงานให้ทำก็เลี้ยงคนงานได้ กำไรครึ่งหนึ่งก็ไม่ได้น้อยเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ายังได้แบบแปลนและเทคโนโลยีอาวุธไปด้วย เรียกได้ว่ากำไรมหาศาล

สิ่งที่ถังรุ่ยไม่เห็นอยู่ในสายตา แต่พวกเขาน่ะต้องการมันมาก

ด้วยวิธีนี้เอง

ต่อให้บริษัทคริมสันจะกวาดรายได้ในงานนิทรรศการจนอิ่มหนำ พวกเขาก็ไม่ริษยา เพราะพวกเขาก็พลอยได้เงินไปด้วย

งานนิทรรศการสิ้นสุดลง

ทุกคนต่างแยกย้ายกลับบ้าน

แต่อิทธิพลของงานนิทรรศการในครั้งนี้ ยังคงส่งผลต่อเนื่องอย่างไม่หยุดยั้ง

คนที่โดดเด่นที่สุดย่อมหนีไม่พ้นบริษัทคริมสัน

ไม้ตายก๊อปปี้ยุทโธปกรณ์ด้วยเนตรวงแหวน ทำเอาชาวเน็ตขำจนแทบตาย

ไม้ตายหุ่นยนต์รบขนาดยักษ์ที่หล่อเหลาสุดๆ ทำเอาทุกคนต่างอิจฉา ช่างเป็นความโรแมนติกที่น่าตายนัก

ผู้ชายคนไหนบ้างจะไม่ต้องการฟิกเกอร์แบบนี้สักตัว

จิ๋นซีฮ่องเต้ยังหนีไม่พ้นเสน่ห์ของฟิกเกอร์ยักษ์เลย นับประสาอะไรกับคนธรรมดาอย่างพวกเขา

น่าเสียดาย

โมเดลหุ่นยนต์รบถูกบริษัทหงเหลียนให้เช่าแก่สิงโตไปแล้ว

คาดว่าคงต้องรออีกสักพักถึงจะกลับถึงประเทศ

ไม่กี่วันต่อมา

เรือที่บรรทุกหุ่นยนต์รบเทียบท่า จากนั้นก็ไม่ได้ย้ายไปไหน มีการสร้างโกดังชั่วคราวขึ้นที่ข้างท่าเรือเพื่อลากหุ่นยนต์รบเข้าไปข้างใน

ทางฝั่งสิงโตกำลังจัดเตรียมบุคลากร เพื่อทำการฝึกฝนการบังคับหุ่นยนต์รบ ความจริงมันก็ไม่มีอะไรให้ต้องฝึกมากนัก

ตามซอฟต์แวร์จำลองที่บริษัทคริมสันส่งมาให้

การควบคุมหุ่นยนต์รบ มันก็เหมือนกับการควบคุมร่างกายของตัวเองนั่นแหละ

ถึงแม้จะไม่คล่องแคล่วเท่าร่างกายจริงๆ แต่ก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก ไม่ได้ดูอุ้ยอ้ายเหมือนที่จินตนาการไว้เลย

คืนหนึ่ง

ถังรุ่ยอยู่ที่บ้าน นอนเล่นบนโซฟาเป็นเพื่อนหลี่ซูเหยาดูซีรีส์

ผลปรากฏว่าหงเหลียนจู่ๆ ก็โผล่ออกมารายงานสถานการณ์ให้เขาทราบ

“นายท่านคะ ทางฝั่งสิงโตส่งคำขอปลดล็อกระบบควบคุมระยะไกลของหุ่นยนต์รบค่ะ พวกเขาจะใช้งานหุ่นยนต์รบแล้วค่ะ”

“จะใช้งานแล้วเหรอ พวกเขาโอนเงินมาหรือยัง?” ถังรุ่ยหันไปมองภาพโฮโลแกรมของหงเหลียนแล้วถามขึ้น

“นายท่านคะ พวกเขายังไม่ได้โอนเงินมาค่ะ” หงเหลียนตอบ

“บอกให้พวกเขาโอนเงินมา พอเงินเข้าบัญชีแล้ว ค่อยเปิดระบบควบคุมระยะไกลของหุ่นยนต์รบ และเริ่มจับเวลาทันที”

“พอหมดเวลา ก็ให้ล็อกระบบควบคุมทางฝั่งนั้นให้ตายสนิท นอกจากพวกเขาจะโอนเงินมาเพิ่ม ไม่อย่างนั้นไม่ต้องเปิดให้พวกเขา”

ถังรุ่ยสั่งการหงเหลียน

ไม่โอนเงิน

หุ่นยนต์รบก็อย่าหวังจะได้ขยับ

“รับทราบค่ะนายท่าน หงเหลียนเข้าใจแล้วค่ะ”

หงเหลียนเข้าใจความหมายของถังรุ่ยแล้ว ดังนั้นมันจึงติดต่อกับทางสิงโตทันที บอกให้พวกเขาโอนเงินมา

ทางฝั่งสิงโตโอนเงินมา 500 ล้านดอลลาร์

อย่างไรเสียก็ยังไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ดังนั้นพวกเขาจึงอยากลองดูเป็รอันดับแรก

หงเหลียนเมื่อได้รับเงินแล้ว ก็เปิดระบบควบคุมระยะไกลทางฝั่งนั้นทันที พร้อมกับเริ่มนับถอยหลัง

【เชื่อมต่อระบบควบคุมระยะไกลเสร็จสิ้น】

【เปิดระบบตอบสนองการเคลื่อนไหว】

【เปิดระบบรับรู้ข้อมูล】

【จุดระเบิดเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิวชัน】

【หุ่นยนต์รบเย่หั่วหงเหลียนเริ่มเดินเครื่องเสร็จสมบูรณ์】

หุ่นยนต์รบที่อยู่ในโกดังชั่วคราวข้างท่าเรือของบ้านสิงโต ลวดลายสีแดงบนขอบตัวเครื่องสีดำพลันเริ่มส่องสว่างขึ้น

ลวดลายสีแดงเหล่านี้สว่างขึ้นจากบริเวณหน้าอก ลามไปทั่วทั้งตัว จนไปถึงดวงตาทั้งสองข้างที่ส่วนหัว

วับ!

ดวงตาที่เคยหม่นแสง พลันสว่างวาบขึ้นมา

ดวงตารูปหลายเหลี่ยมของหุ่นยนต์รบ เปล่งแสงสีแดงฉานราวกับเลือดออกมา