บทที่ 90: เทคโนโลยีทั้งหมดของ Su-47 Berkut แลกได้ไหมครับ?

บทที่ 90: เทคโนโลยีทั้งหมดของ Su-47 Berkut แลกได้ไหมครับ?

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว

ถังรุ่ยนั่งรถมุ่งหน้าไปยังศูนย์ประชุม

"ตัวแทนจากรัสเซียอยู่ที่ไหนครับ?" หลินเชาสอบถามเจ้าหน้าที่ในเขตกองทัพ

"รอคุณอยู่ที่ห้องประชุมหมายเลข 3 ครับ"

"ขอบคุณครับ"

เมื่อมาถึงห้องประชุมหมายเลข 3

ถังรุ่ยและหลินเชาเดินเข้าไปข้างใน ก็พบชาวรัสเซียประมาณห้าถึงหกคนนั่งรออยู่ โดยมีเจ้าหน้าที่ฝ่ายกองทัพของเรานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ทั้งสองฝ่ายกำลังพูดคุยกันอยู่

"นายพลอันเดรย์ครับ ท่านนี้คือคุณถัง ผู้จัดการบริษัทดีพเรดเทคโนโลยีครับ"

"คุณถังครับ ท่านนี้คือนาพลอันเดรย์จากทางรัสเซีย พวกเขาเดินทางมาเพื่อขอนำเสนอความต้องการจัดซื้อโดรนดับเพลิงของบริษัทคุณครับ"

เจ้าหน้าที่จากกองทัพทำการแนะนำทั้งสองฝ่ายให้รู้จักกัน จากนั้นก็ปลีกตัวไปยืนข้างๆ และไม่เอ่ยอะไรอีก

ความหมายนั้นชัดเจนมาก

พวกคุณคุยกันเอง ทางกองทัพจะไม่ก้าวก่าย

ถังรุ่ยเห็นท่าทีแบบนี้ ก็รู้ทันทีว่าเบื้องบนคิดอะไรอยู่

จะขายหรือไม่ขายก็ตามใจเขา

ทางกองทัพไม่มีการชี้นำใดๆ ทั้งสิ้น

"สวัสดีครับนายพลอันเดรย์ ขอบพระคุณที่ให้ความไว้วางใจในผลิตภัณฑ์ของบริษัทเรานะครับ"

ถังรุ่ยยื่นมือออกไปทักทาย พร้อมกล่าวเป็นภาษารัสเซียอย่างสละสลวย

"ยอดเยี่ยมมาก! นึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะพูดภาษารัสเซียได้คล่องขนาดนี้ แบบนี้การสื่อสารของพวกเราคงจะสะดวกขึ้นมาก"

อันเดรย์รู้สึกดีใจมากเมื่อได้ยินถังรุ่ยพูดภาษารัสเซีย

หากต้องมานั่งรอล่ามแปลความหมายไปมาตลอดเวลา มันคงจะยุ่งยากน่าดู

หลังจากพูดคุยทักทายตามมารยาทเสร็จ

ทุกคนก็นั่งลงประจำที่

ทางฝั่งรัสเซียดูเหมือนจะรีบร้อน ไม่ได้ชวนคุยเรื่องสัพเพเหระให้เสียเวลา แต่เข้าประเด็นทันทีโดยการถามราคาโดรนดับเพลิง

"เป็นอย่างนี้ครับ โดรนดับเพลิงของพวกเราจะขายเป็นเซตสมบูรณ์ ซึ่งรวมถึงระบบฐานยิงบนรถด้วย ราคาต่อหนึ่งเซตอยู่ที่ 2.2 ล้านดอลลาร์ครับ"

ถังรุ่ยบอกราคาเสนอขายออกไป

อันเดรย์ถึงกับนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง

หูฝาดไปหรือเปล่า?

พวกเราน่ะคือรัสเซียนะ ไม่ใช่ซาอุฯ คุณตั้งราคาขายแบบนี้กับพวกเราจริงๆ เหรอ?

"คุณถังครับ พวกเรามาที่นี่ด้วยความจริงใจและตั้งใจจริงนะครับ"

"หากพวกเราสามารถตกลงกันเรื่องราคาที่เหมาะสมได้ พวกเราพร้อมจะจัดซื้อในปริมาณมหาศาลครับ"

"ดังนั้น ผมหวังว่าคุณถังจะมอบข้อเสนอที่แสดงถึงความจริงใจให้แก่พวกเราสักหน่อย"

อันเดรย์เอ่ยออกมาอีกครั้ง

ถังรุ่ยครุ่นคิดอยู่นาน

ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"เอาอย่างนี้แล้วกันครับนายพลอันเดรย์ ท่านลองเสนอราคาจัดซื้อและจำนวนที่ต้องการมาให้ผมดูหน่อย"

"หากผมเห็นว่ามันเหมาะสม หรือใกล้เคียงกับที่ผมตั้งไว้ เราก็มาคุยรายละเอียดกันต่อ"

"แต่หากตัวเลขมันห่างกันเกินไป ผมก็เข้าใจได้นะ แต่เราคงไม่มีความจำเป็นต้องมาเสียเวลาของกันและกันต่อไปจริงไหมครับ"

ถังรุ่ยผายมือออกพลางกล่าวด้วยท่าทีที่ดูเหนือกว่าอย่างชัดเจน

เขาก็ช่วยไม่ได้จริงๆ

เขาไม่อยากจะมานั่งต่อรองราคากันไปมาให้เสียเวลา

ดูอย่างซาอุฯ สิ คุยง่ายจะตายไป

บอกราคาปุ๊บ ซื้อปั๊บ

แถมยังเบิกค่ากระสุนซ้อมรบให้อีกต่างหาก

พอมาถึงรัสเซีย บอกราคาไปแล้วดันมาขอคุยเรื่องความจริงใจ

แบบนี้จะไปคุยกันรู้เรื่องได้ยังไง

อันเดรย์ฟังจบ ก็หันไปมองคนข้างกาย

พวกเขาต่างสบตากันครู่หนึ่ง

อันเดรย์จึงเอ่ยขึ้นว่า: "พวกเราไม่ต้องการระบบฐานยิงบนรถ เราต้องการเพียงแค่ตัวโดรนจู่โจมแยกชิ้นเท่านั้น เราเสนอราคาให้ลำละ 4,000 ดอลลาร์ และจะจัดซื้อในล็อตแรกจำนวน 2,000 ลำครับ"

8 ล้านดอลลาร์งั้นเหรอ!

เงินเยอะเหมือนกันแฮะ

แต่น่าเสียดาย ที่ราคาเสนอซื้อมันห่างจากราคาจริงมหาศาล แถมรัสเซียยังจะเอาแต่ตัวโดรนดับเพลิง ไม่เอาตัวรถด้วย แล้วแบบนี้เขาจะไปหาแต้มแหล่งกำเนิดมาจากไหนล่ะ

"ต้องขอประทานโทษด้วยครับ ราคาที่ท่านเสนอมากับราคาที่ผมตั้งไว้มันห่างกันเกินไป คงยากที่จะหาจุดร่วมกันได้ หวังว่าคราวหน้าเราคงจะมีโอกาสได้ร่วมงานกันนะครับ"

ถังรุ่ยพูดจบก็ลุกขึ้น เตรียมจะเดินออกจากห้องทันที

"คุณถังครับ โปรดรอก่อนครับ ผมขอเวลาติดต่อกับทางเบื้องบนเพื่อขออนุมัติงบประมาณเพิ่มเติมอีกสักครู่"

"ขอเวลาให้พวกเราอีกนิด แล้วเดี๋ยวเราค่อยมาคุยกันใหม่ได้ไหมครับ?"

อันเดรย์รีบกล่าวรั้งไว้ทันที

เขาก็ช่วยไม่ได้จริงๆ

สถานการณ์ของรัสเซียในตอนนี้เริ่มจะยันไว้ไม่ไหวแล้ว

เครื่องบิน Su-35 ต้องมาถูกสอยร่วงไปถึงสองลำ เพียงเพราะไม่มีขีปนาวุธนำวิถีแม่นยำสูงให้ใช้ จนต้องบินต่ำเพื่อทิ้งระเบิดรุ่นเก่าใส่เป้าหมาย

งบประมาณในการซ่อมบำรุงเครื่องบินรบก็แทบจะเกลี้ยงคลัง

จนถึงขนาดต้องลากเครื่อง Su-27 รุ่นเก่าออกมาลงสนามรบแล้ว

หากสถานการณ์ยังยืดเยื้อต่อไปแบบนี้

รัสเซียคงต้องควักเงินก้อนสุดท้ายออกมาใช้จนหมดตัวแน่นอน

และสิ่งที่พวกเขาต้องการที่สุดในตอนนี้ คืออาวุธที่สามารถทำลายล้างศัตรูได้อย่างแม่นยำ

ขีปนาวุธน่ะมันแพงเกินไป

พวกเขาไม่ใช่ซาอุฯ ที่จะยิงทิ้งยิงขว้างได้ตามใจชอบ

ส่วนโดรนจู่โจมรุ่น 'ชาเฮด' ก็ห่วยเกินไป แทบจะยิงไม่โดนใครเลย

ตอนนี้ฝั่งนกอินทรีก็กำลังสนับสนุนยูเครนด้วยงบประมาณยุทโธปกรณ์อีกหนึ่งพันล้านดอลลาร์

ซึ่งในนั้นมีโดรน 'สวิชเบลด' อีกนับร้อยลำ ที่จ้องจะเล่นงานหน่วยรบพิเศษของพวกเขาโดยเฉพาะ

พวกเขายังไม่มีมาตรการรับมือที่ได้ผลเลยสักอย่าง

ในสถานการณ์ที่ไม่สามารถปูพรมถล่มในวงกว้างได้ โโดรนดับเพลิงของถังรุ่ยจึงเป็นอาวุธที่พวกเขาต้องการมากที่สุดในยามนี้

โดยเฉพาะผลงานที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้

การที่ซาอุฯ ใช้ฝูงโดรนรุมถล่มกลุ่มกบฏฮูตีจนราบคาบไปนับพันคนในคราวเดียว

ผลการรบในสนามจริงนั้น ตรงตามความต้องการของรัสเซียอย่างที่สุด

ดังนั้น ไม่ว่าจะอย่างไร พวกเขาก็ต้องจัดซื้อมาให้ได้

"ได้ครับ งั้นผมขอตัวออกไปข้างนอกก่อน รอให้พวกท่านคุยกับเบื้องบนให้เรียบร้อย แล้วเราค่อยกลับมาคุยกัน"

ถังรุ่ยพยักหน้าตอบรับ และไม่ได้ปฏิเสธความหวังสุดท้ายของพวกเขา

อย่างไรเสียในมือของรัสเซียก็ยังมี "ของดี" อยู่ไม่น้อย หากพวกเขามีเงินไม่พอจ่าย ก็อาจจะอยากขายเทคโนโลยีบางอย่าง หรือเอาของมาแลกเปลี่ยนแทนก็ได้

การเจรจาน่ะ

ค่อยๆ คุยกันไปก็ได้ อย่างไรเสียเขาก็ไม่รีบร้อน

ถังรุ่ยและเจ้าหน้าที่จากกองทัพเดินออกจากห้องประชุมหมายเลข 3 เพื่อปล่อยพื้นที่ให้คนรัสเซียได้คุยกันเป็นการส่วนตัว

เมื่อออกมาพ้นประตู

หลินเชาก็ถามขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น: "ก่อนหน้านี้นายยังบอกอยู่เลยนี่นา ว่าอยากจะขายโดรนดับเพลิงให้รัสเซีย?"

"ใช่ครับ ผมอยากขายจริง แต่ราคามันต้องไม่ต่ำจนเกินไป"

"พวกเขาน่ะไม่มีเงินหรอก นายคิดว่าพวกเขาเป็นเศรษฐีน้ำมันแบบซาอุฯ หรือไงล่ะ"

"งั้นผมก็ช่วยไม่ได้ครับ เพราะราคาที่ผมขายให้ซาอุฯ น่ะ ทางรัสเซียเขาก็ต้องรู้อยู่แล้ว"

"หากผมขายให้รัสเซียถูกเกินไป ผมจะไปอธิบายกับทางซาอุฯ ได้ยังไงล่ะครับ ยิ่งตอนนี้ทางซาอุฯ กำลังเตรียมจะสั่งซื้อล็อตใหม่อีกชุดใหญ่ด้วย"

"การจะไปล่วงเกินมหาเศรษฐีอย่างซาอุฯ เพียงเพื่อจะหาเงินแค่หยิบมือจากรัสเซีย ผมไม่ได้โง่ขนาดนั้นนะครับ"

ถังรุ่ยตอบพลางเบ้ปาก

"อืม... หากไม่นับปัจจัยทางการเมือง ราคาขายอาวุธยุทโธปกรณ์ก็ไม่ควรจะต่างกันมากเกินไปจริงๆ นั่นแหละ"

หลินเชาพยักหน้าเห็นด้วยกับตรรกะของถังรุ่ย

ส่วนตัวแทนจากกองทัพ ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

เขาไม่สามารถพูดอะไรได้

เพราะหากเขาเผลอส่งสัญญาณที่ผิดพลาดให้ถังรุ่ยเข้า เรื่องใหญ่อาจจะตามมาได้

ทางกองทัพน่ะจะไม่ยื่นมือเข้ามาก้าวก่ายเรื่องนี้เด็ดขาด

เหตุการณ์ในครั้งนี้ คือการที่รัสเซียมาขอซื้อ "อุปกรณ์ดับเพลิง" จากบริษัทเอกชนในประเทศ

จะตกลงกันได้หรือไม่

ก็ขึ้นอยู่กับทั้งสองฝ่ายเอง

พวกเขาจะรักษาท่าทีเป็นกลางอย่างที่สุด

ถังรุ่ยพักผ่อนอยู่ชั่วโมงเศษๆ ทางฝั่งรัสเซียก็แจ้งความประสงค์ที่จะเริ่มการเจรจาใหม่อีกครั้ง

ถังรุ่ยลูบหน้าเรียกสติ

แล้วเดินกลับเข้าสู่ห้องประชุมหมายเลข 3 อีกครั้ง

"คุณถังครับ พวกเราทราบดีถึงราคาที่คุณขายให้แก่ซาอุฯ แต่ราคาระดับนั้นพวกเรายอมรับไม่ได้จริงๆ"

"แน่นอนว่าพวกเราก็เข้าใจถึงความลำบากใจของคุณ ดังนั้นพวกเราจึงเตรียมที่จะใช้ 'เทคโนโลยี' มาแลกเปลี่ยนกับโดรนดับเพลิงล็อตนี้แทนครับ"

"นี่คือรายการเทคโนโลยีที่พวกเราเสนอมา คุณลองอ่านดูสิครับ หากมีตรงไหนไม่เข้าใจ สอบถามผมได้ทันที"

อันเดรย์หยิบกระดาษสามแผ่นออกมาส่งให้ถังรุ่ย

"ได้ครับ เดี๋ยวผมขอดูหน่อย"

ถังรุ่ยรับรายการเทคโนโลยีมาเปิดอ่าน

ระบบขีปนาวุธ S-200

เทคโนโลยีเครื่องยนต์ AS-30

นี่มันเอาขยะอะไรมาเสนอกันเนี่ย?

มีแต่ของตกรุ่นล้าสมัยทั้งนั้นเลยนี่หว่า

กะจะมาหลอกใครกันครับเนี่ย?

หากมีความจริงใจจริงๆ ก็เอาของดีออกมาโชว์สิ

ยกตัวอย่างเช่น:

เทคโนโลยีเครื่องยนต์ AL-41F1

ระบบป้องกันภัยทางอากาศ S-400

ขีปนาวุธไฮเปอร์โซนิก Zircon

"อืม... ผมลองดูแล้ว ทั้งหมดล้วนเป็นของดีนะครับ แต่ต้องขอประทานโทษด้วย บริษัทของผมไม่มีความจำเป็นต้องใช้งานเทคโนโลยีพวกนี้เลยครับ"

ถังรุ่ยพลิกดูสองสามครั้ง แล้ววางรายการเทคโนโลยีลงบนโต๊ะพลางตอบด้วยสีหน้าจนปัญญา

"งั้นผมขอทราบได้ไหมครับว่า บริษัทของคุณต้องการเทคโนโลยีประเภทไหนเป็นพิเศษ?"

"เทคโนโลยีทั้งหมดของ Su-47 Berkut แลกได้ไหมครับ?"