บทที่ 29: ออกแบบเครื่องต้นแบบเสร็จสิ้น

บทที่ 29: ออกแบบเครื่องต้นแบบเสร็จสิ้น

“ฉันไปละ นายก็รีบกลับไปพักผ่อนซะ อย่าไปเที่ยวเตร่ในที่อโคจรล่ะ”

ถังรุ่ยโบกมือลาโจวเทาพลางกำชับ

“จะให้ฉันไปส่งไหม?”

“ล้อเล่นน่า คนอย่างฉันต้องให้คนอื่นมาส่งด้วยเหรอ ไม่มีปัญหาเลยสักนิด”

“แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร?”

“ถ้าไม่เชื่อ ลองโจทย์การแปลงฟูริเยร์มาสักข้อสิ ดูซิว่าฉันจะทำได้ไหม”

“ไปไกลๆ เลยไอ้บ้า”

โจวเทาโบกมือไล่อย่างรำคาญใจก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

เมื่อเพื่อนลับตา ถังรุ่ยก็เรียกแท็กซี่เพื่อเดินทางกลับบ้าน

อีกด้านหนึ่ง

หลี่ซูเหยาหลังจากอ่านบันทึกการสนทนาจบ เธอก็ยังไม่พบเบาะแสอะไรใหม่ๆ จึงถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เตรียมจะส่งข้อความบอกแม่ว่าคืนนี้อาจจะต้องอยู่เวรค้างคืนที่สถานีตำรวจ

ทว่าหลังจากส่งข้อความเสร็จ เธอก็กดเข้าหน้าฟีดวีแชทไปดูเล่นๆ และภาพที่ปรากฏขึ้นมาคือรูปอาหารทะเลมื้อใหญ่ที่ถังรุ่ยเพิ่งโพสต์ลงไป

ซี้ด!

หลี่ซูเหยาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

ห้ามโกรธ

ห้ามโกรธเด็ดขาด

เขาคงไม่ได้ตั้งใจจะกวนประสาทหรอกมั้ง…… ซะเมื่อไหร่กันล่ะ!

เวลาที่เขาโพสต์มันต่อจากที่เธอโพสต์เป๊ะๆ แถมยังมีทั้งอาหารทะเล ทั้ง 'ชีวิตนี้ช่างคุ้มค่า'

นี่มันเจตนาท้าทายกันชัดๆ

ถ้าเป็นเวลาปกติ เธอคงไม่โกรธขนาดนี้

แต่ประเด็นสำคัญคือ เบาะแสที่ทางสถานีได้รับมานั้นคือสิ่งที่ถังรุ่ยเป็นคนบันทึกไว้

ผลก็คือเธอต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งทำงานล่วงเวลาเพราะข้อมูลของถังรุ่ย

แต่เขากลับไปนั่งดื่มฉลองทานมื้อใหญ่กับเพื่อน แถมยังตั้งใจโพสต์รูปมายั่วโมโหเธออีก

หลี่ซูเหยากดโทรออกหาเขาในทันที

แต่เสียงสัญญาณดังอยู่นาน

ก็ไม่มีใครรับสาย

หลี่ซูเหยาถึงกับพูดไม่ออก

นี่น่ะเหรอวิธีที่นายใช้ปฏิบัติกับคู่ดูตัว?

สี่ห้าวันไม่เคยส่งข้อความ ไม่เคยโทรหา

พออุตส่าห์โพสต์อะไรสักอย่าง ก็ดันตั้งใจโพสต์มาขัดคอกันซะงั้น

นี่เพิ่งจบประถมมาหรือไง?

เด็กมัธยมต้นยังจีบสาวเก่งกว่านายเลย มิน่าล่ะถึงได้โสดจนป่านนี้

ทางฝั่งถังรุ่ยไม่ได้ตั้งใจจะไม่รับสาย แต่เป็นเพราะเขาหลับไปแล้ว

พอกลับถึงบ้านเขาก็สลบไสลทันที

แถมโทรศัพท์ยังเปิดโหมดเงียบไว้ ต่อให้ไม่เปิดเงียบ เขาก็คงไม่ได้ยินอยู่ดี

วันรุ่งขึ้น

ถังรุ่ยตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่น

เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่ามาก ไม่มีอาการเมาค้างเลยแม้แต่น้อย

เพราะเมื่อวานเขาดื่มแค่เบียร์ ฤทธิ์ของมันไม่ได้รุนแรงจนทำให้ปวดหัว

แอลกอฮอล์เพียงเล็กน้อยแค่ดื่มน้ำตามเข้าไปเยอะๆ ก็ขับออกหมดแล้ว

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

เห็นสายที่ไม่ได้รับจากหลี่ซูเหยาก็ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง

โทรมาหาฉันตอนเกือบสี่ทุ่มเนี่ยนะ มีธุระอะไร?

จะนัดเดทเหรอ?

ไม่น่าเป็นไปได้

ถังรุ่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งข้อความวีแชทกลับไปหาหลี่ซูเหยา

“เมื่อวานผมดื่มเหล้ามาเลยหลับเร็ว ไม่ได้รับสาย มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?”

ส่งเสร็จเขาก็ไปจัดการล้างหน้าแปรงฟัน

แต่จนกระทั่งล้างหน้าเสร็จและทานมื้อเช้าเรียบร้อย ก็ยังไม่มีข้อความตอบกลับมาจากหลี่ซูเหยา

ช่างเถอะ ไม่สนใจแล้ว

ทำงานต่อดีกว่า

ถึงแม้เขากำลังจะกลายเป็นคนรวย แต่หน้าที่ที่ต้องทำก็ยังต้องจัดการให้เสร็จ

เมื่อวานเขาจัดการเรื่องโครงสร้างภายนอกของโดรนที่ทางตำรวจสั่งทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว

วันนี้เขาต้องจัดการเรื่องการออกแบบระบบภายในให้เสร็จสิ้น

ส่วนเรื่องการผลิตนั้น

เขาตั้งใจจะจ้างโรงงานภายนอกให้ผลิตให้

ถ้าทำแค่ลำสองลำ เขาพอจะลงมือทำเองได้

แต่สำหรับใบสั่งซื้อจำนวนมากแบบนี้ เขาไม่มีทางทำเองทั้งหมดไหวแน่นอน

อย่าว่าแต่ใบสั่งซื้อของตำรวจเลย

แม้แต่โดรนดับเพลิง เขาก็ไม่ได้คิดจะทำเองทุกขั้นตอน

เหตุผลที่เขาซื้อชิ้นส่วนโดรนดับเพลิงมามากมายขนาดนั้น ก็เพื่อจะสร้างชุดแรกออกมาทดสอบประสิทธิภาพก่อน

หากใช้งานได้ไม่ดีพอ เขาจะได้ใช้ระบบในแผงสถานะมาช่วยอัปเกรด

เนื่องจากต้นทุนของโดรนดับเพลิงนั้นสูงมากจนน่าตกใจ

หากไม่ทำการทดลองให้แน่ใจก่อน

เขาก็คงไม่สบายใจที่จะส่งมอบงาน

แต่ใบสั่งซื้อของตำรวจนั้นไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้น

รูปทรงอากาศพลศาสตร์ที่สมบูรณ์แบบ อุปกรณ์และชิ้นส่วนต่างๆ ก็ผ่านการรับรองจากท้องตลาดมาแล้ว

ตราบใดที่ระบบซอฟต์แวร์ไม่มีปัญหา เรื่องสมรรถนะก็ไม่มีอะไรต้องกังวล

ถังรุ่ยหมกมุ่นทำงานจนถึงสิบเอ็ดโมง จนในที่สุดก็จัดการระบบการบินเสร็จสิ้น

แต่เขายังไม่ได้ทำการจำลองผลการทำงาน

ในจังหวะนั้นเอง คุณอวี๋ก็โทรเข้ามา เพื่อให้เขาตรวจสอบรายละเอียดในสัญญา

หากไม่มีปัญหาอะไร ทันทีที่เขาลงนาม ทางแผนกการเงินก็จะดำเนินการโอนเงินให้ทันที

ถังรุ่ยเปิดอีเมลและตรวจสอบสัญญาทั้งสองฉบับที่ Huawei ส่งมา

ไม่มีเงื่อนไขที่ซับซ้อนหรือหมกเม็ดอะไร

สัญญาฉบับแรกเป็นเพียงสัญญาการโอนถ่ายเทคโนโลยีทั่วไป

ส่วนฉบับที่สองเป็นรางวัลสำหรับการช่วยเพิ่มประสิทธิภาพให้กับระบบหงเหมิง

สัญญาทั้งสองฉบับไม่มีปัญหาอะไร และเขาก็ไม่พบหลุมพรางใดๆ ในนั้น

ความจริงเขาก็ไม่ได้กลัวว่า Huawei จะโกงเขาหรอก

เพราะถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ

ฝ่ายที่จะต้องเสียใจในภายหลังคงไม่ใช่เขาแน่นอน

หลังจากถังรุ่ยลงนามในสัญญาเสร็จ เขาก็ส่งอีเมลกลับไปให้ Huawei

ทางคุณอวี๋รีบโทรกลับมาทันที เพื่อแจ้งว่าได้สั่งการให้แผนกการเงินดำเนินการโอนเงินให้แล้ว

ไม่ถึงสิบห้านาทีหลังจากนั้น

โทรศัพท์ของเขาก็มีข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารเด้งขึ้นมา

“รวยแล้วโว้ย!”

ถังรุ่ยกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ

ครั้งนี้คือเงินก้อนใหญ่ที่เข้าบัญชีจริงๆ แล้ว

เขารู้สึกตื่นเต้นมาก

ตื่นเต้นยิ่งกว่าเมื่อคืนเสียอีก

“เสี่ยวอี้ เริ่มทำการทดสอบระบบจำลอง ถ้ามีปัญหาอะไรให้รีบบอกฉันทันที”

“รับทราบค่ะ กำลังดำเนินการทดสอบระบบจำลองการทำงาน”

หลังจากสั่งการเสร็จ ถังรุ่ยก็ไม่ได้รีบร้อนจัดการเรื่องโดรนต่อ

เขาเดินออกจากบ้านและเรียกแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังโชว์รูมรถยนต์ทันที

บอกว่าจะเปลี่ยนรถ ก็ต้องเปลี่ยนเดี๋ยวนี้

แต่เขาไม่ได้คิดจะซื้อรถน้ำมัน เขาตั้งใจจะซื้อรถยนต์ไฟฟ้า

รุ่นที่เขาเล็งไว้คือ AITO M7

เหตุผลที่เล็งรุ่นนี้ไว้ก็เพื่อความเข้ากันได้ของระบบ

หากซื้อรถยี่ห้ออื่น เขาคงต้องมาเสียเวลานั่งปรับแต่งระบบใหม่ทั้งหมด

แถมระบบการขับขี่อัจฉริยะเขาก็ยังไม่ค่อยไว้ใจแบรนด์อื่นเท่าไหร่นัก

แต่ถ้าซื้อ AITO M7

ไม่ว่าจะเป็นระบบตัวรถ หรือระบบขับขี่อัจฉริยะ เขาก็สามารถอัปเกรดมันได้โดยตรง

ในปัจจุบัน ต่อให้เป็นระบบขับขี่อัจฉริยะระดับ L5 ก็ยังเทียบไม่ได้กับเสี่ยวอี้ที่ผ่านการอัปเกรดโดยแผงสถานะระบบ

อีกอย่างหนึ่งคือ

หากวันใดวันหนึ่งเขาถังแตกขึ้นมา เขายังสามารถเอาซอฟต์แวร์ขับขี่อัตโนมัตินี้ไปขายให้ Huawei เพื่อหาเงินเพิ่มได้อีกทาง

เมื่อมาถึงโชว์รูม

ถังรุ่ยเอ่ยถามพนักงานทันทีว่ามีรถพร้อมส่งมอบเลยไหม เขาต้องการซื้อสดและรับรถทันที

“คุณผู้ชายคะ ตอนนี้ทางโชว์รูมมีรถพร้อมส่งมอบเป็นสีดำ สีขาว และสีฟ้าเทอร์ควอยซ์ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณผู้ชายสนใจสีไหนคะ?”

“เอาสีดำครับ ซื้อสดรับรถเลย ต้องไปจ่ายเงินตรงไหน”

“เชิญทางนี้เลยค่ะคุณผู้ชาย”

พนักงานขายแทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ นึกไม่ถึงว่าจะเจอลาภลอยแบบนี้

หลังจากจ่ายเงิน รับรถ และมีพนักงานโชว์รูมคอยประสานงานเรื่องการจ่ายภาษีและจดทะเบียนรถให้เสร็จสรรพ สุดท้ายเขาก็ทำประกันภัยชั้นหนึ่งพ่วงไปด้วย

เบ็ดเสร็จจ่ายไปทั้งสิ้นสี่แสนกว่าหยวน

แต่การควักเงินก้อนนี้ออกไป เขาไม่รู้สึกเสียดายเลยแม้แต่นิดเดียว

ในเมื่อเงินมันหามาได้ง่ายขนาดนี้

พอกลับถึงบ้าน เสี่ยวอี้ก็ทำการทดสอบระบบเสร็จสิ้นนานแล้ว

ผลการจำลองทุกอย่างออกมาสมบูรณ์แบบ ไร้ซึ่งปัญหาใดๆ

ซึ่งถังรุ่ยเองก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลย

“แปลงโมเดลให้เป็นแบบร่างสำหรับการผลิต แล้วแยกหมวดหมู่เก็บไว้ให้เรียบร้อย”

“รับทราบค่ะ กำลังดำเนินการแยกหมวดหมู่ข้อมูล”

ถึงแม้เสี่ยวอี้จะยังดูเหมือนปัญญาอ่อนไปบ้างในบางเรื่อง

แต่ในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวในการทำงาน เธอถือว่าทำหน้าที่ได้ยอดเยี่ยมมาก

อย่างน้อยที่สุดในเรื่องการจัดระเบียบข้อมูล เธอก็ทำได้รวดเร็วและแม่นยำอย่างยิ่ง

โดรนของตำรวจถือว่าออกแบบเสร็จสิ้นแล้ว แต่เขาไม่ได้คิดจะสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเอง

แม้แต่เครื่องต้นแบบ เขาก็ยังไม่อยากจะลงมือสร้างเองเลยด้วยซ้ำ

เหตุผลแรกคือมันยุ่งยาก

ด้วยอุปกรณ์ที่เขามีอยู่ในมือตอนนี้ เขาไม่สามารถสร้างแม้กระทั่งโครงสร้างตัวเครื่องออกมาได้เลย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระบบการบินภายในที่ซับซ้อน ซึ่งจำเป็นต้องใช้ห้องปลอดเชื้อในการประกอบ แล้วเขาจะไปหามาจากไหน

เหตุผลที่สองคือมันไม่สนุก

เขาชอบเครื่องบินไอพ่นความเร็วสูง เพดานบินสูง ส่วนเครื่องบินแบบใบพัดพวกนี้ เขารู้สึกว่ามันไม่ค่อยเร้าใจเท่าไหร่

ดังนั้นหลังจากขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงตัดสินใจที่จะกลับไปที่มหาวิทยาลัย

เขาตั้งใจจะไปขอความช่วยเหลือจากอาจารย์ของเขา

มหาวิทยาลัยวิศวกรรมหนานจิง ถึงแม้จะไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุด แต่ในฐานะหนึ่งในเจ็ดสถานศึกษาชั้นนำด้านการป้องกันประเทศ ทรัพยากรที่มีอยู่ย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน

ประกอบกับใบสั่งซื้อของตำรวจก็มีมูลค่าไม่ใช่น้อยๆ

เขาได้เงิน และโรงงานที่รับจ้างผลิตก็ได้เงินด้วย

ถือว่าเป็นสถานการณ์ที่วิน-วินทั้งสองฝ่าย

ดังนั้นการไปขอให้อาจารย์ช่วยหาบริษัทผลิตให้ จึงไม่ใช่การรบกวนจนเกินไป

ยิ่งไปกว่านั้น การสร้างเครื่องต้นแบบเขาก็ยินดีที่จะจ่ายเงินเอง ไม่ได้กะจะมาขอความช่วยเหลือฟรีๆ ดังนั้นจึงไม่มีอะไรต้องเขินอาย