บทที่ 5: น้ำยาซอมบี้รุ่นทดลอง

ระบบการต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่อยู่คงกระพัน

บทที่ 5: น้ำยาซอมบี้รุ่นทดลอง

"หก!"

"หก!"

"ห้า!"

"สี่!"

"เก้า!"

...

คนทั้งหมดแปดคน แต่ละคนมีตัวเลขสีแดงสดอยู่บนหัว หนิงเทียนหลินจองมองภาพนี้อยู่ซักพัก นั่นไงแม้แต่ที่หัวของหมาก็มีตัวเลข

"หก"

“ตัวเลขพวกนี้เป็นตัวแทนของประสิทธิผลในการต่อสู้ของคู่ต่อสู้เหรอ?”

หนิงเทียนหลินลองเดาความหมายดูแต่ก็ยังถามออกไปอยู่ดี

“ใช่ นี่เป็นคำตอบที่สั้นที่สุด และเป็นคำอธิบายที่ตรงตัวที่สุด สำหรับการจำแนกประเภทของคุณลักษณะเล็กๆ มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะบอกนายตอนนี้ แล้วนายก็ไม่มีเวลาด้วย เรื่องนี้เดี๋ยวนายก็จะได้รู้ทีหลัง”

“ถ้าเป็นแบบนั้นก็มีปัญหาใหญ่แล้วล่ะ!”

ตอนที่หนิงเทียนหลินเห็นประสิทธิผลในการต่อสู้ของคู่ต่อสู้ที่เกือบจะทุกคนก็ไม่ได้ต่างอะไรจากของเขามากนัก แล้วก็มีบางคนที่คะแนนสูงกว่าเขานิดหน่อยด้วยซ้ำ เขาถึงกับพูดไม่ออก คนพวกนี้แม้จะแค่สามคนแต่ก็ไม่อยากจะสู้ด้วยแม้เขาจะฆ่าได้คนหรือสองคนแล้วจัดการฝังซะแล้วก็ตาม

"นายกลัวงั้นเหรอ?"

ทันใดนั้น เสียงของสตาร์วอร์สก็ดังขึ้นมาจากในจิตใจของเขา

"กลัวเหรอ?"

“ฉันจะไปกลัวได้ยังไง!”

หนิงเทียนหลินพูดเยาะเย้ย “ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะกินเลือดกินเนื้อคนพวกนี้ทีละคนเลย! แล้วฉันจะไปกลัวได้ยังไงกัน!”

“ฉันยังไม่ตาย ถ้าฉันตายจริงๆคนอื่นก็จะเอาศพฉันให้หมากิน เรื่องที่น่าเศร้าที่สุดคือพ่อแม่กับพี่น้องฉัน! ในชีวิตฉันอาจจะกลัวอะไรมากมายนะแต่ถ้าใครบังอาจมาทำให้พ่อแม่ฉันเสียใจละก็ ฉันก็จะฆ่ามันทั้งครอบครัวเลย!”

หนิงเทียนหลินเป็นคนที่มุ่นมั่นมากตั้งแต่เด็กๆ แล้วและเคารพพ่อแม่ตัวเองอย่างมาก จากสถานการณ์ในวันนี้มันแค่รู้สึกชอบกล ฉันจะไปกลัวได้ยังไง เขาไม่ได้กลัวที่จะตาย ยังไงซะเขาก็เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ในใจของพ่อแม่ เขาตายไปแล้วและจะไม่มีวันหวนกลับมาอีก

"แค่กล้าๆไว้ อย่ากลัว!"

สตาร์วอร์สหัวเราะ “ฉันกลัวตั้งแต่เมื่อไรกัน ฉันมีอะไรบางอย่างนายอยากจะลองไหม? แน่นอนว่ามันจะช่วยให้นายฆ่าไอ้คนพวกนั้นได้ด้วย!”

“โอ้เหรอ?” ดวงตาหนิงเทียนหลินเป็นประกายและถามไปว่า “อะไรเหรอ?”

ทันทีที่เสียงเขาเงียบลง ขวดยาสีเขียวก็ปรากฎขึ้นในอากาศตรงหน้าเขาแล้วก็มีเสียงของสตาร์วอร์สว่า “นี่คือน้ำยาซอมบี้รุ่นทดลองที่จะอยู่ได้นานครึ่งชั่วโมง”

“ภายในครึ่งชั่วโมง นายสามารถกลายเป็ยซอมบี้บนโลกนี้ได้เลย! พลังไร้ขีดจำกัด, ยากที่จะเข้าถึงตัว, ที่มาพร้อมกับน้ำยาจากศพและประสิทธิผลในการต่อสู้ของตัวมันเองจะขึ้นจาก 8 เป็น 50 ได้เลย”

“นายอยากจะลองไหมล่ะ?”

น้ำเสียงของสตาร์วอร์สเต็มไปด้วย...การล่อหลอก

"น้ำยาซอมบี้เหรอ?"

สีหน้าของหนิงเทียนหลินเปลี่ยนไป เขาแค่ไม่รู้ว่ายานี่โผล่มาได้ยังไงแต่อยู่ดีๆมันก็มาปรากฎอยู่ตรงหน้าเขาจากอากาศว่างเปล่า มันน่าสงสัยแต่ก็ไม่มีคำตอบ สิ่งที่สตาร์วอร์สพูดออกมาฟังดูน่ากลัว นายยังสามารถทำให้ตัวเองกลายเป็นซอมบี้ได้ภายในเวลาสั้นๆ! พลังการต่อสู้ขึ้นไปถึง 50 เลยนะ!

“หัวหน้า โอเคแล้ว! คุณเปิดฝาโรงได้เลย!”

ในวินาทีนั้น เสียงตะโกนนั้นก็ดังมาเข้าหูของหนิงเทียนหลินและในเวลาเดียวกันเสียงดัง “คลิ๊ก” และ “คลิ๊ก” ก็เริ่มที่จะดังขึ้นมาจากด้านบนหัว แล้วฝาโรงก็ถูกดึงออกพร้อมทั้งมีดินที่ร่วงเข้ามาภายในโรงด้วย

"แกร๊ก!"

หนิงเทียนหลินไม่ลังเลเลย ยืนแขนขวาออกไปสุดมือแล้วหยิบ “น้ำยาซอมบี้” มาไว้ในมือ เอียงหัวตัวเองแล้วดื่มเข้าไปทันที ในวินาทีนั้นเขาเลือกที่จะเชื่อทั้งหมดอย่างไม่มีเงื่อนไข

ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ก็แค่ตายอีกครั้ง!

...

"รูบาร์บ! มาเร็ว!"

"ไปจัดการซะแล้วค่อยกลับมานี่!"

ฝาโรงซึ่งเก่าแก่กว่า 10 ปีกำลังถูกชายร่างกำยำ 2 คนยกขึ้นมา โดยมีชายวัยกลางคนเป็นผู้นำเรื่องนี้อย่างไม่หยุดปล่อยโซ่เหล็กที่ถืออยู่ในมือตรงเข้าใส่ป้ายหลุมศพทันที

"โฮ่ง!"

"โฮ่ง!"

และเจ้ารูบาร์บนี่ก็เห็นได้ชัดว่าค่อยฟังคำสั่งจากเจ้าของอยู่ ทันทีที่โซ่เหล็กถูกปล่อย หมาก็เห่าทันทีและกระโจนเข้าหาหลุมศพ แล้วกระโดดไปข้างหน้าตรงๆเพื่อเข้าไปในโลงศพที่เปิดอยู่

ในเวลาเดียวกันนั้นโทรศัพท์ที่อยู่ข้างๆชายกำยำคนที่ยืนถัดจากเขาก็หันกล้องไปทางโลงศพพร้อมทั้งยิ้มที่มุมปาก ฉากนี้ต้องนองเลือดแน่ๆ!

"บูม!"

คนกลุ่มนี้ต้องตกตะลึกที่ได้เห็นหมาสีเหลืองตัวใหญ่ที่เมื่อไม่ถึงวินาทียังกระโดดอยู่แต่แล้วก็ “ฟิ้ว” ลอยตรงขึ้นไปในอากาศ เพียงแต่ครั้งนี้ไม่ใช่ทั้งตัวที่ลอยขึ้นไป แต่เป็นร่างครึ่งเดียวที่ถูกฉีกด้วยพลังอันมหาศาล!

เลือดหมากระจายไปทั่วทุกที่

"ซอมบี้...ซอมบี้!"

“วิ่ง! หนีเร็ว! ไอ้หนิงเทียนหลินคนนี้กลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว!”

2 คนเมื่อกี้ที่เพิ่งจะเปิดฝาโรงต่างก็ยืนนิ่งแข็งอยู่ที่ก้นสุสาน พวกนั้นไม่อยากที่จะปีนออกมาจากสุสานและต้องเห็นว่าหมาใหญ่กัดกินศพยังไงใกล้ๆ มีแค่ตอนนี้ที่ดวงตาของพวกเขาทั้งคู่ต่างเบิกกว้างและมองไปที่เด็กหนุ่มที่ลุกขึ้นมายืนตรงจากโลงศพพร้อมแขนที่เหยียดออกมาฉีกร่างของรูบาร์บทั้งเป็น!

ช่วงขณะหนึ่งที่พวกเขาลืมที่จะขยับตัว

เพียงแค่ตอนที่หนิงเทียนหลินหันหัวมาและจ้องเขม็งไปที่พวกนั้น พวกนั้นตะโกนร้องอย่างหวาดกลัวรีบปีนขึ้นปีนลง พยายามที่จะออกไปจากหลุมศพ

"บูม"!

โชคไม่ดีที่หนิงเทียนหลินคนที่กลายเป็นซอมบี้ไม่สุภาพเท่าไร เขากระโดดออกจากโลงศพเบาๆแล้วตวัดกรงเล็บเข้าที่คอขอสองคนนั้น

ทันใดนั้นเลือดก็พุ่งทะลักออกมา

ตอนนี้เล็บของหนิงเทียนหลินยาวออกมามากกว่า 3 นิ้วและยังดำและคมมากด้วย แม้แต่ในคืนที่มืดมิดแบบนี้เล็บก็ยังเป็นประกายเงา ตวัดเพียงครั้งเดียวหลอดลมของสองคนนั้นก็ขาดออกทันที

"ซอมบี้!"

เหตุการณ์นี้ตั้งแต่ต้นจนจบเกิดขึ้นเร็วมาก ในเวลาไม่ถึง 3 วินาที โดยเฉพาะการตายของสองคนนั้นที่ทำให้พวกที่เหลือตกตะลึงอย่างมาก การที่อยู่ดีๆที่ก่อนหน้านี้มีตัวตลกที่เอาแต่หัวเราะและล้อเล่น แต่เขาก็ตายแล้ว!

"หนีเร็ว!"

"ไปเร็ว!"

นี่เป็นปฎิกิริยาตอบโตอย่างเดียวที่ทุกคนมี พวกนี้เป็นโจรที่มีระเบียบวินัยมากแต่พวกนั้นไม่กล้าพอที่จะสู้กับซอมบี้! โดยเฉพาะเมื่อพวกนั้นออกมาขุดหลุมศพในครั้งนี้ พวกนั้นเอามาก็แต่ผลั่วและเชือก ส่วนพวกเครื่องมือที่จำเป็นในการจับซอมบี้ พวกนั้นก็ไม่ได้พกมาด้วย

พวกนั้นไม่เคยคิดว่าหนิงเทียนหลินจะกลายเป็นซอมบี้!

"อ๊ากกกกกก!"

ฝูงชนต่างร้องตะโกนและวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งไปในทางเดียวกัน ไม่ไกลจากตรงนั้นมีรถสำหรับแปดที่นั่งจอดอยู่ พวกนั้นขับมาในคืนนี้! แม้แต่คนที่ถ่ายวีดีโอด้วยโทรศัพท์ก็ยังทิ้งโทรศัพท์ไว้ด้วยความกลัวสุดขีด

"มีความสุขจัง!"

ในเวลานี้ หนิงเทียนหลินรู้สึกแค่ว่าเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งการระเบิดและได้ฆ่าสองคนนั้น เขาไม่รู้สึกตกใจหรือไม่สบายใจจากการฆ่าครั้งแรกเลย เขากลับรู้สึกตื่นเต้นแทนด้วยซ้ำ ในเวลานั้นผู้ยิ่งใหญ่ได้ถือกำเนิดบนสวรรค์ มันน่าจะเป็นแบบนั้น ได้โปรดเป็นเป็นปฏิปักษ์ด้วยเถิด!

แม้แต่คนพวกนั้นที่ขุดหลุมศพตัวเองก็ยังไม่กล้าที่จะฆ่า ความหมายของการฟื้นคืนชีพครั้งนี้มันคืออะไรกันแน่!