280 บดขยี้

ขบวนทัพเจดีย์เหล็กที่แข็งแกร่งที่สุดซึ่งคุ้มกันอยู่หน้าแท่นสูงแตกกระเจิง รถหุ้มเกราะคันนั้นไม่ได้รีบร้อนไล่ตามไปสังหาร

แต่กลับค่อยๆ ยกปากกระบอกปืนขึ้นอย่างใจเย็น ผู้บัญชาการกองทัพผสมทั้งสามที่ยืนอยู่บนแท่นสูง เห็นปากกระบอกปืนดำมืดเล็งมาที่พวกเขา ก็ตกใจจนหนังหัวชาทันที

เกาเฉียงตอบสนองเร็วที่สุด เขาผิวปากเสียงหนึ่ง ทันใดนั้นก็มีเงาดำโฉบลงมาจากท้องฟ้า

เกาเฉียงพุ่งไปยังขอบแท่นสูงด้วยความเร็วที่ไม่สมกับอายุ แล้วกระโดดลงไป

เพิ่งกระโดดออกจากแท่นสูง เงาดำนั้นก็มาถึง กรงเล็บแหลมคมคู่หนึ่งคว้าจับเกาเฉียงกลางอากาศ

จากนั้นอินทรีทองตัวนั้นก็กระพือปีกอย่างบ้าคลั่ง พาเกาเฉียงพุ่งหายเข้าไปในกลีบเมฆ

ตัวเอกของกองทัพผสม หนีไปดื้อๆ แบบนี้เลย!

จางหยงเห็นดังนั้นก็สบถออกมา แต่ปฏิกิริยาของเจ้านี่ก็เร็วมากเช่นกัน เขากระโดดลงจากขอบแท่นสูงเหมือนกัน

แต่เขาไม่สามารถบังคับอินทรีให้มารับได้ ทว่าที่ใต้แท่นสูงกลับมีทหารม้าหมาป่าหลายนายรออยู่

พอเขาใกล้จะตกถึงพื้น ทหารชีวภาพบนหลังหมาป่าหลายนาย ก็กระโดดลอยตัวขึ้นไปในอากาศ

ในอากาศพวกเขาก็รับตัวเจ้านี่ไว้ได้ แม้จะกระแทกพื้นอย่างแรง แต่ทหารม้าหมาป่าชีวภาพเหล่านั้นก็เป็นเบาะรองรับให้

ดังนั้นจางหยงจึงไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ แม้จะมึนหัวตาลายบ้าง แต่ก็ถูกทหารม้าหมาป่าคนอื่นๆ ดึงตัวขึ้นมา วางบนหลังหมาป่า แล้วหนีหายไปอย่างรวดเร็ว

และเวลานี้จางหยงก็ยังไม่ลืมที่จะเรียกทหารใต้บังคับบัญชา

"รีบเป่าแตร ให้พวกนักรบคลั่งถอยลงมา..."

นักรบคลั่งเหล่านั้น คือเลือดเนื้อเชื้อไขระดับหัวกะทิของตระกูลเขาเชียวนะ

ตอนนี้การยึดเมืองพันเขาหมดหวังแล้ว เขาไม่อยากให้ยอดฝีมือของตัวเองต้องมาตายที่นี่จนหมด

ไม่นานนัก บนหลังหมาป่ายักษ์เหล่านั้น ก็มีเสียงแตรแปลกๆ ดังขึ้น

นักรบคลั่งที่กำลังอาละวาดบนกำแพงเมือง ก็ชะลอการโจมตีทันที หันมองไปที่ใต้กำแพงเมืองอย่างงุนงง

หลังจากฟังอยู่ครู่หนึ่งและยืนยันคำสั่งแล้ว ไม่นานภายใต้การนำของหมีตัวยักษ์ที่เป็นหัวหน้า พวกมันก็พากันกระโดดลงจากกำแพงเมือง...

และในบรรดาผู้บัญชาการทั้งสาม คนที่น่าอนาถที่สุดก็คือเจ้ากงถัง

แท่นสูงนี้สูงสิบกว่าเมตร เขาไม่มีทหารม้าหมาป่ามารองรับ และไม่มีอินทรีที่เกาเฉียงควบคุมมารับช่วงต่อกลางอากาศ

ทำได้เพียงกัดฟันกระโดดลงไป

ยังดีที่ใต้แท่นสูงนี้ ยังมีรถม้าพลังไอน้ำของตระกูลเขาอยู่หลายคัน

หนึ่งในนั้นที่เป็นปืนใหญ่พลังไอน้ำ เวลานี้ปรับปากกระบอกปืน แล้วยิงขึ้นฟ้าไปหนึ่งนัด

สิ่งที่ยิงออกมากลับเป็นตาข่ายยักษ์ เดิมทีเจ้าสิ่งนี้เอาไว้ใช้จับสัตว์ร้ายในป่า

นึกไม่ถึงว่าครั้งนี้จะกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายช่วยชีวิตอาหลานตระกูลเจ้า ทั้งสองกระโดดลงมาจากแท่น ถูกตาข่ายเชือกนี้รับไว้

ช่วยลดแรงกระแทกจากการตกของทั้งสองได้เป็นอย่างดี แม้สุดท้ายจะเจ็บตัวไม่น้อย แต่ก็ยังรักษาชีวิตไว้ได้

ส่วนแท่นสูงที่พวกเขาเคยอยู่นั้น เวลานี้ไฟลุกท่วม เศษไม้กระจัดกระจาย

ถูกปืนยิงเร็วบนรถหุ้มเกราะคันนั้นยิงจนกลายเป็นจุณ...

หอบัญชาการถูกทำลายย่อยยับ ผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพผสมหายตัวไปหมด

กองทัพผสมที่กำลังค่อยๆ เคลื่อนพลไปทางกำแพงเมือง เวลานี้ก็งงเป็นไก่ตาแตก

ทำไมพวกเราเพิ่งจะไปตีเมือง คริสตัลข้างหลังกลับถูกใครขโมยตีไปซะแล้ว?

แถมผู้บัญชาการสูงสุดก็ไม่อยู่แล้ว ศึกนี้จะรบต่อยังไง?

ในขณะที่กองทัพผสมไม่รู้ว่าจะเดินหน้าหรือถอยหลัง จางหยงที่ขี่อยู่บนหลังหมาป่า ก็นำทหารม้าหมาป่าหลายร้อยนายพุ่งผ่านทัพหน้าไปแล้ว

และตะโกนเรียกทหารหน่วนโจวไปตลอดทาง ให้รีบถอยทัพ...

พอตะโกนแบบนี้ ทหารหน่วนโจวก็เข้าใจทันที

ยังดีที่ครั้งนี้ทหารหน่วนโจวส่วนใหญ่เป็นทหารม้าหมาป่าที่มีความคล่องตัวสูง ไม่ค่อยมีทหารราบเท่าไหร่

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของจางหยง คนเหล่านี้ก็รีบผละออกจากขบวนรบ แล้วเริ่มถอยทัพตามจางหยงไป

ส่วนพวกนักรบคลั่งบนกำแพงเมืองก็เช่นกัน หลังจากกระโดดลงจากกำแพง ก็รีบตามหลังทหารม้าหมาป่า เริ่มถอยทัพไป

ส่วนกองทัพตระกูลเกาเวลานี้ยิ่งงงหนัก หอบัญชาการถูกระเบิด เกาเฉียงก็หายตัวไป พวกเขาไม่รู้เลยว่าต้องทำอย่างไรต่อ?

ยังดีที่เกาเฉียงยังไม่เสียสติ

แม้จะหนีรอดจากแท่นสูงมาได้ แต่ก็หนีไปได้ไม่ไกล

ไม่นานเขาก็ขี่อยู่บนหลังอินทรีทอง ปรากฏตัวอยู่เหนือศีรษะของกองทัพตระกูลเกา

"รีบถอยทัพ ถอยออกไปทางสองข้าง..."

เกาเฉียงตะโกนสั่งลงมาจากบนหลังอินทรีทอง

กองทัพตระกูลเกาส่วนใหญ่เป็นทหารราบเบาและทหารม้าเบา เมื่อได้ยินคำสั่งของเกาเฉียง ก็ถอยทัพอย่างรวดเร็วเช่นกัน

ไม่นานก็เริ่มกระจายตัวหนีออกจากสนามรบทางด้านข้างทั้งสองฝั่ง

และคนที่ซวยที่สุดก็คือทหารเจดีย์เหล็กแห่งเมืองเขาเขียว ทหารราบเกราะหนักเหล่านี้ เดิมทีก็เคลื่อนที่ช้าในสนามรบอยู่แล้ว

และเวลานี้ แม้จะได้รับคำสั่งถอยทัพที่เจ้ากงถังฝากคนมาบอก

แต่เจ้าพวกนี้สวมเกราะหนัก จะวิ่งเร็วขนาดนั้นได้อย่างไร?

เวลานี้เพิ่งจะหันกลับอย่างเชื่องช้า เตรียมจะหนี

แต่รถหุ้มเกราะที่ดุดันคันนั้น ก็ตามมาทันแล้ว

รถหยุดที่ด้านหลังขบวนทัพ หันปากกระบอกปืน เล็งไปที่ทหารเจดีย์เหล็กเหล่านี้แล้วระดมยิงอย่างบ้าคลั่ง

รถหุ้มเกราะคันนี้ใช้ปืนใหญ่อัตโนมัติขนาด 23 มม. แม้ขนาดลำกล้องจะไม่ใหญ่ แต่อานุภาพกลับไม่เล็กเลย

ที่สำคัญที่สุดคือเจ้าสิ่งนี้ยิงรัวได้ ยิงไปชุดหนึ่ง ไม่สนหรอกว่าเจ้าจะเป็นเจดีย์เหล็กหรือกระป๋องเหล็ก ทั้งหมดจะถูกระเบิดจนกลายเป็นเศษซาก

กระสุนนัดหนึ่งโดยพื้นฐานแล้วก็กวาดเรียบไปแถบหนึ่ง

ทหารราบเกราะหนักที่เปรียบเสมือนรถถังในสนามรบอาวุธเย็น เมื่ออยู่ต่อหน้าอาวุธสมัยใหม่แบบนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับฝูงลูกแกะรอเชือด...

ยิงไปไม่กี่ชุด ก็สังหารไปกว่าร้อยคน

และบนรถม้าที่อยู่ไกลออกไป เจ้ากงถังที่กำลังควบม้าหนีอย่างบ้าคลั่ง เห็นภาพนี้เข้า ดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า

ทหารเจดีย์เหล็กเหล่านี้ คือผลงานระดับหัวกะทิที่ตระกูลเจ้าของเขาปลุกปั้นมาหลายปีเชียวนะ!

แม้ครั้งนี้จะนำมาไม่มาก แต่เขาก็ทนดูพวกมันถูกสังเวยในสนามรบแบบนี้ไม่ได้

"เร็ว ให้คนไปส่งคำสั่ง ให้ทหารเจดีย์เหล็กถอดเกราะเหล็กออก แล้วกระจายตัวหนี อย่ารวมกลุ่มกัน..."

เจ้ากงถังตะโกนสั่งทหารสื่อสารข้างกาย ให้นำคำสั่งไปบอกทหารเจดีย์เหล็กเหล่านั้น

ทหารเจดีย์เหล็กเหล่านั้นแม้จะรบเก่ง แต่สมองกลับไม่ค่อยดีนัก

เรื่องนี้ย่อมเกี่ยวข้องกับกระบวนการเติบโตของพวกเขา เพื่อฝึกฝนให้เจ้าพวกนี้มีร่างกายที่แข็งแกร่ง

คนเหล่านี้ถูกตระกูลเจ้าคัดเลือกมาตั้งแต่อายุสิบกว่าปี ฝึกฝนร่างกายอย่างต่อเนื่อง แน่นอนว่าในกระบวนการนี้

คนตระกูลเจ้าจะใช้ยาบางอย่างกับคนเหล่านี้ เพื่อให้พวกเขาไม่กลัวความเจ็บปวด และเติบโตสูงใหญ่แข็งแรงกว่าปกติ

แม้ยาจะร้ายกาจ แต่ก็ย่อมส่งผลกระทบต่อสติปัญญาของคนเหล่านี้

ดังนั้นบ่อยครั้งทหารราบเกราะหนักเหล่านี้ จึงดูเทอะทะในสนามรบ ไม่คล่องแคล่วนัก...

เวลานี้ทหารราบเกราะหนักเหล่านี้ จึงกลายเป็นเป้าหมายหลักในการไล่ล่าและโจมตีของรถหุ้มเกราะล้อยางคันนั้น

แต่รถหุ้มเกราะคันนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีข้อเสีย อาจเป็นเพราะขาดคนบังคับ

มันทำได้แค่วิ่งไปสักพัก ไล่เข้าใกล้ศัตรู แล้วต้องจอดนิ่งๆ ถึงจะยิงได้

ซึ่งนี่ทำให้ประสิทธิภาพการสังหารลดลงอย่างมาก...