บทที่ 1689 นัดเดียวดับ

บทที่ 1689 นัดเดียวดับ

ควันสีเทาลอยฟุ้ง ส่งกลิ่นเหม็นฉุนกึกไปทั่วถ้ำ กลิ่นนั้นเหมือนขยะที่ถูกฝังกลบมานานปีแล้วถูกเผา ทำเอาแสบจมูกแทบแย่ โชคดีที่ยามอยู่ใกล้ๆ ร่ายคาถาลมวูบเดียว กลิ่นเหม็นทั้งหมดก็ถูกพัดหายไป!

ไม่อย่างนั้น คนในทีมคงได้พากันอ้วกแตกอ้วกแตนแน่

"เสียดายจริงๆ สาวงามพวกนี้ถูกเผาซะเกรียมเลย ถ้าเกิดว่า... ฮี่ฮี่!" แจ็คสันมองดูศพนางรำที่กลายเป็นตอตะโกในกองไฟ พลางพึมพำด้วยความเสียดาย

"ถ้านายชอบ ข้างหน้ายังมีอีกเพียบ ลองดูไหมล่ะ" เฉินม่อส่ายหน้ากับหมอนี่ รสนิยมแปลกประหลาดจริงๆ คิดจะจูบปากกับสัตว์ประหลาดเนี่ยนะ

แจ็คสันหัวเราะแห้งๆ ไม่ได้ตอบโต้อะไร จริงๆ แล้วทุกคนก็รู้สึกเสียดายเหมือนกัน สาวงามวัยแรกแย้มต้องมากลายเป็นสัตว์ประหลาดแบบนี้ น่าเวทนาจริงๆ

หลังจากเผาศพเสร็จ ทุกคนก็พักผ่อน

ผ่านไปสองชั่วโมงกว่า ผู้มีพลังพิเศษฟื้นพลังกลับมาได้เกือบเต็มที่ ส่วนใหญ่พึ่งพาอุปกรณ์ช่วยฟื้นพลัง ถ้าให้ฟื้นเองตามธรรมชาติคงต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสิบชั่วโมง

"เทอร่า เดินหน้าต่อ! พวกคุณเป็นคนนำทาง พอเจอสัตว์ประหลาดข้างหน้า อย่าเพิ่งเข้าใกล้ รอคำสั่งฉัน!" ทีน่าสั่ง

"รับทราบ!"

เทอร่านำทีมทหารรับจ้างไม่ถึงสามสิบชีวิตมุ่งหน้าสู่ดงสัตว์ประหลาด ด้วยความระมัดระวัง ทุกระยะไม่กี่สิบเมตรก็จะวางแท่งเรืองแสงส่องทาง

แท่งเรืองแสงมีไว้สำหรับผู้มีพลังพิเศษที่ตามมาข้างหลัง ส่วนทหารรับจ้างใส่กล้องมองกลางคืนกันทุกคน มองเห็นได้ชัดเจนอยู่แล้ว

การเคลื่อนที่ด้วยยุทธวิธีทางทหารต้องใช้สมาธิสูงและกินแรงไม่น้อย บวกกับภาพสีเขียวๆ จากกล้องมองกลางคืน ทำให้สายตาล้าและบรรยากาศดูหลอนๆ พิกล

มองเห็นเงาสัตว์ประหลาดตะคุ่มๆ อยู่ข้างหน้า เทอร่ากระชับปืน ภาวนาในใจ 'อย่าขยับนะโว้ย! อย่าขยับ!' เขาไม่อยากเจอฉากสยองแบบเมื่อกี้อีกแล้ว

มันสยองเกินไป สัตว์ประหลาดเร็วขนาดนั้น ปืนแทบไร้ประโยชน์

สักพัก ทีมก็เข้ามาใกล้จุดที่พวกนักดนตรีนั่งอยู่ เทอร่าถอนหายใจโล่งอก พวกมันยังนั่งนิ่งอยู่ เป็นสัญญาณที่ดี

ถ้ามันขยับเมื่อไหร่ แปลว่าพร้อมบวก แต่ตรงนี้ห่างจากอุโมงค์มาก จะใช้วิธีเดิมไม่ได้แล้ว

ต้องชนตรงๆ เท่านั้น! แต่... เหอๆ!

ทีน่าคิดจะให้เทอร่าใช้ RPG ยิงเปิดทาง จะได้ไม่ต้องเอาตัวเข้าไปเสี่ยง

แต่เสียดาย RPG หมดเกลี้ยงตั้งแต่ตอนสู้กับช้างศึก เหลือติดก้นถุงไม่กี่ลูก ทีน่าเลยกั๊กไว้ใช้ยามจำเป็นจริงๆ เผื่อเจอตัวเป้งๆ อย่างพญานาคเจ็ดเศียรอีก ขืนไม่มี RPG ปืนกะโหลกกะลาพวกนี้เอาไม่อยู่แน่

ระเบิดมือก็ร่อยหรอ ทีน่าเลยตัดสินใจเสี่ยง ให้ผู้มีพลังพิเศษเข้าไปใกล้ระยะ 50 เมตร แล้วโจมตี!

ส่วนที่ให้ทหารรับจ้างเดินนำ เพราะถ้าสัตว์ประหลาดบุก ผู้มีพลังพิเศษจะได้มีเวลาตั้งตัว ส่วนทหารรับจ้างจะตายไปสักคนสองคน ก็ช่างมัน

ระยะ 50 เมตรคือกำลังดี ใกล้ไปก็เสี่ยง ไกลไปก็ยิงไม่ถึง

ให้เทอร่าลองเปิดก่อน ถ้ามันไม่ตื่นก็ยิงฟรี ถ้าตื่น ผู้มีพลังพิเศษค่อยซ้ำ

ระหว่างผู้มีพลังพิเศษกับทหารรับจ้าง ทีน่าเลือกปกป้องใคร ก็รู้ๆ กันอยู่

"หยุด!" เทอร่าสั่งหยุด และให้ทุกคนกระจายกำลังเฝ้าระวัง

ผู้มีพลังพิเศษด้านหลังก็หยุดตาม ทีน่ากับยามค่อยๆ เดินขึ้นมา พวกเขาเดินช้าเพราะระวังตัวแจ นี่เป็นครั้งแรกที่เจอสัตว์ประหลาดเร็วขนาดนี้ ไม่ประมาทดีที่สุด

"เทอร่า สั่งคนตั้งแนวป้องกันเป็นรูปครึ่งวงกลม!" ทีน่ากระซิบสั่ง

เทอร่าถ่ายทอดคำสั่งทันที ทหารรับจ้างตั้งแถวเป็นรูปครึ่งวงกลม ทีน่าพาผู้มีพลังพิเศษเข้าไปซ้อนอยู่ด้านหลัง

ผู้มีพลังพิเศษสายพื้นฐานยืนระวังหลังสุด ส่วนสายธาตุยืนซ้อนหลังทหารรับจ้าง แผนคือถ้าสัตว์ประหลาดบุก เสียงปืนจะไล่ให้มันหลบ พอหลบก็จะเข้าทางปืน... เอ้ย! เข้าทางพลังของผู้มีพลังพิเศษที่ดักรออยู่!

สู้ความเร็วไม่ได้ ก็ต้องสู้ด้วยอำนาจการยิง! สัตว์ประหลาดพวกนี้เร็วแต่ตัวบาง โดนเข้าไปจังๆ นัดเดียวก็จอด

นี่คือแผนที่ทีน่าคิดได้ตอนพักฟื้น เป็นวิธีเดียวที่จะจัดการพวกความเร็วสูงในที่โล่งได้

ทีน่าอธิบายแผนการให้เทอร่าฟัง เทอร่าถ่ายทอดให้ลูกน้องเข้าใจ

เมื่อทุกคนพร้อม ก็ค่อยๆ เคลื่อนพลต่อ!

ระยะห่างร้อยเมตรยังไกลไป ทีน่าสั่งให้ขยับเข้าไปอีก 50 เมตร

ทั้งทหารรับจ้างและผู้มีพลังพิเศษต่างระวังตัวแจ ทุกคนกลัวความเร็วของไอ้ตัวประหลาดพวกนี้

พอถึงระยะ 50 เมตร ก็หยุดอีกครั้ง

"เทอร่า สั่งมอนโรยิงตัวนึงดูซิ ว่าพวกมันจะขยับไหม! คนอื่นเตรียมพร้อม!" ทีน่าสั่ง

ทีน่าจำชื่อเฉินม่อได้แล้ว และรู้ว่าเป็นสไนเปอร์ เลยอยากใช้เขาลองเชิง

ตอนได้รับคำสั่ง เฉินม่อกำลังยุ่งอยู่กับกล้องมองกลางคืน เขาไม่ชอบภาพสีเขียวๆ นี่เลย เพราะเขามีตาที่มองเห็นในความมืดอยู่แล้ว

เขาอยากจะปิดมัน แต่กลัวคนอื่นสงสัย เลยแอบปิดตอนอยู่หลังขบวน พอหยุดก็เปิดใหม่

พอได้รับคำสั่ง เขาก็เลื่อนกล้องมองกลางคืนไปไว้ข้างๆ จะได้เล็งได้ถนัด

"ปัง!" เสียงปืนดังก้องถ้ำ

แต่ที่น่าตกใจคือ ทันทีที่กระสุนพุ่งออกจากปากกระบอก เสียงคำรามก็ดังขึ้น!

ศีรษะสัตว์ประหลาดในกล้องเล็งหายวับไป! กระสุนพลาดเป้า!

ยิงว่าว! สัตว์ประหลาดหลบกระสุนได้!

"เชี่ยเอ้ย!"

เฉินม่อตกตะลึง! ไม่นึกว่าจะยิงพลาด สัตว์ประหลาดหลบได้ เสียชื่อผู้บำเพ็ญเพียรหมด!

"กรรร!~...!"

เสียงคำรามดังระงมไปทั่วถ้ำ ลมเริ่มพัดแรงขึ้นอีกครั้ง! หลังจากเงียบไปนาน เสียงลมกลับมาแล้ว และแรงขึ้นเรื่อยๆ

"ยิงกระสุนส่องสว่าง!" ทีน่าตะโกนสั่ง

เฉินม่อเห็นสัตว์ประหลาดโผล่เข้ามาในกล้องเล็งอีกครั้ง มันคำรามใส่เขาเหมือนจะเยาะเย้ย! ไอ้เวรนี่ กล้าดียังไง!

หน้าตามันไม่มีผ้าปิดหน้าเหมือนพวกนางรำ ผิวหนังแห้งกรังเป็นสีดำ น่าเกลียดน่ากลัว! ดวงตาสีน้ำเงินจ้องเขม็งมาที่เฉินม่อ!

ดูท่าพวกนี้จะไม่ใช่พวกนางรำ หน้าตาอุบาทว์ชาติชั่ว ความเร็วแม้จะสูง แต่เฉินม่อรู้สึกว่ายังช้ากว่าพวกนางรำนิดหน่อย

จังหวะนั้นเอง เขาก็เหนี่ยวไก!

สัตว์ประหลาดโผล่มาเยาะเย้ยไม่ถึงวินาที ก็โดนเฉินม่อเป่าสมองกระจาย!

"ปัง!" นัดเดียวจอด!

อยากโชว์นักใช่ไหม! หน้าตาก็อัปลักษณ์ยังจะมาเสนอหน้า! รนหาที่ตายชัดๆ!

เฉินม่อแสยะยิ้ม ถ้าเป็นสไนเปอร์คนอื่นคงยิงไม่ทัน แต่เฉินม่อมีตามองเห็นในความมืดและอ่านการเคลื่อนไหวล่วงหน้าได้ เลยเก็บมันได้สบาย!

เมื่อกี้ที่พลาดเพราะไม่คิดว่ามันจะขยับตัวตอนเล็ง พอรู้ทันแล้ว ก็ไม่มีพลาด!

นี่ขนาดใช้แค่ทักษะสไนเปอร์นะ ถ้าใช้พลังผู้บำเพ็ญเพียรเต็มที่ ไอ้พวกนี้คงกลายเป็นฝุ่นไปนานแล้ว