บทที่ 1632 กลไกกับดัก

บทที่ 1632 กลไกกับดัก

ในเมื่อเลือกรับบทเป็นทหารรับจ้าง เฉินม่อก็ต้องทำตามคำสั่ง แม้จะรู้ว่าทางทิศตะวันออกที่เลือกมานี้มีแต่หายนะรออยู่ แต่เขาก็ไม่กลัว เพราะมั่นใจว่าตัวเองเอาตัวรอดได้

เขาหันไปมองแจ็คสัน เพื่อนร่วมตายปากมากที่อยู่ข้างๆ แล้วนึกขอโทษในใจ 'โทษทีนะเพื่อน ฉันเตือนไม่ได้จริงๆ ถ้านายไม่รอด ฉันจะทำบุญไปให้แล้วกัน'

ทีมทหารรับจ้าง 12 คน และผู้มีพลังพิเศษ 2 คน ยืนประจำหน้าประตูหินทั้ง 3 บาน เตรียมพร้อมเปิดประตู

ประตูหินหนักอึ้งต้องใช้แรงคนถึง 6 คนในการผลัก

"ครืด... ครืด..." เสียงหินเสียดสีกันดังก้อง

เมื่อประตูเปิดออก ลมเย็นๆ พัดวูบออกมา แสดงว่าอากาศถ่ายเท ไม่มีก๊าซพิษ

ทุกคนโล่งใจระดับหนึ่ง แล้วทยอยเดินเข้าสู่ความมืดมิดภายใน โดยมีทหารรับจ้างนำหน้า และผู้มีพลังพิเศษรั้งท้าย

ประตูหินทั้งสามบานถูกเปิดออกพร้อมกัน และกลืนกินคนทั้ง 14 ชีวิตเข้าไปเหมือนปากปีศาจ

ภายในอุโมงค์มืดสนิทและเงียบเชียบ ทหารรับจ้างเดินเรียงแถวระวังภัยอย่างเข้มงวด

เฉินม่อและแจ็คสันเดินรั้งท้ายสุด แต่จู่ๆ เฉินม่อก็หยุดเดิน แล้วย้อนกลับไปที่หน้าประตู

"มอนโร! นายจะทำอะไร?" แจ็คสันถามอย่างตกใจ

เฉินม่อไม่ตอบ เขาหยิบท่อเหล็ก (ลำกล้องปืนสไนเปอร์ที่หัก) ออกมาจากเป้ แล้วเสียบขัดไว้ที่บานพับประตูอย่างแน่นหนา

"กันไว้ดีกว่าแก้" เฉินม่อตอบสั้นๆ

เขาไม่อยากเสี่ยงถูกขังอยู่ในนี้ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น อย่างน้อยก็ยังมีทางหนีทีไล่ และที่สำคัญ สัญชาตญาณของเขามันเตือนว่าทางนี้ 'อันตราย'

แจ็คสันมองหน้าเพื่อนอย่างงงๆ แต่เมื่อเห็นสายตาดุๆ ของผู้มีพลังพิเศษที่มองมา ก็รีบหุบปากแล้วเดินตามเฉินม่อไป

ทั้งสองเดินตามขบวนไปได้สักพัก จู่ๆ ทหารรับจ้างคนหน้าสุดก็เหยียบแผ่นหินแผ่นหนึ่งที่ยุบตัวลงไปเล็กน้อย

"คลิก!"

เสียงกลไกทำงานดังก้อง

ที่หน้าประตูหิน กลไกปิดประตูก็เริ่มทำงานทันที!

"ครืด... ปัง!"

ประตูหินพยายามจะปิดลง แต่ติดท่อเหล็กที่เฉินม่อเสียบขัดไว้ แรงดันมหาศาลทำให้บานประตูข้างหนึ่งแตกกระจาย ส่วนอีกข้างหลุดออกจากบานพับ ค้างเติ่งอยู่ในสภาพเปิดอ้าซ่า

ทุกคนในทีมสะดุ้งสุดตัว หันกลับไปมองที่มาของเสียง แล้วก็ต้องตกตะลึง

"ประตู... มันพัง!"

แจ็คสันตบไหล่เฉินม่อดังป้าบ "เจ๋งเป้ง! มอนโร! นายแม่งโคตรอัจฉริยะ!"

ผู้มีพลังพิเศษสองคนที่รั้งท้ายก็ยิ้มแก้มปริ ยกนิ้วให้เฉินม่อ

แต่ทว่า... อีกสองทีมที่เหลือไม่ได้โชคดีแบบนี้

ประตูหินทิศใต้และทิศเหนือปิดตายสนิท ขังทุกคนไว้ข้างใน!

เทอร์ร่าและวิลเลียมรีบวิ่งไปที่ประตู พยายามจะเปิดมันออก แต่ก็ไร้ผล ประตูปิดแน่นหนาขยับไม่ได้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว

เสียงตะโกนร้องขอความช่วยเหลือดังแว่วออกมาจากหลังประตู แต่ฟังไม่ได้ศัพท์

วิทยุสื่อสารก็ใช้การไม่ได้ มีแต่เสียงซ่าๆ ของสัญญาณรบกวน

"บ้าเอ๊ย!" เทอร์ร่าสบถอย่างหัวเสีย

แค่กำแพงหินกั้นกลาง การสื่อสารก็ถูกตัดขาดอย่างสิ้นเชิง

ตอนนี้เหลือทางรอดเดียวคือทีมทิศตะวันออกของเฉินม่อ ที่ประตูเปิดค้างอยู่

แต่ชะตากรรมของอีกสองทีม... แขวนอยู่บนเส้นด้าย!

(จบตอน)