บทที่ 1572 สืบข่าว

บทที่ 1572 สืบข่าว

การประชุม คือการมาร่วมพูดคุย ถกเถียง และลงมติในประเด็นต่างๆ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องมีข้อสรุปที่ชัดเจน

แต่หลังการประชุมจบลง บรรยากาศกลับดูพิลึกพิลั่น ทั้งที่ผู้เข้าร่วมประชุมทุกคนก็ดูปกติดี

แปลกตรงที่การไล่ล่าคนร้ายกลับไม่ใช่เป้าหมายหลัก ทั้งที่หัวหน้าฝ่ายความมั่นคงรายงานว่าโจรแค่สิบกว่าคนกลับทำเอาเจ้าหน้าที่ร้อยกว่านายตายไปหลายสิบศพ แสดงให้เห็นชัดเจนว่าศัตรูไม่ใช่คนธรรมดา

ดังนั้น มติในที่ประชุมที่บอกว่าจะไล่ล่าคนร้าย จึงเป็นเพียงคำพูดสวยหรูที่ปฏิบัติจริงไม่ได้ ขืนไปไล่ล่าจริงๆ นอกจากจะเปลืองงบเปลืองเวลาแล้ว ถ้าผับสตรีทไม่รีบเปิดให้บริการ รายได้ก็จะหายวับไปกับตา

ในสายตาพวกเขา การเปิดผับสตรีทให้เร็วที่สุดต่างหากคือเรื่องสำคัญ! ขอแค่เปิดได้ เงินก็จะไหลมาเทมา จะทำอะไรก็คล่องตัว

ส่วนเรื่องโจร ก็จะตามล่าแหละ แต่ต้องค่อยเป็นค่อยไป สืบให้แน่ใจก่อน ถ้าพวกมันเก่งจริง ก็ปล่อยให้หนีออกจากกัมพูชาไปเถอะ

แต่ถ้ากระจอก ก็จับยัดคุกแล้วค่อยว่ากันอีกที

ทุกอย่างดำเนินไปตามการรู้เห็นเป็นใจของผู้เข้าร่วมประชุม ส่วนคนนอกจะเข้าใจหรือไม่ก็ช่างหัวมัน คนที่มานั่งเก้าอี้ระดับนี้ได้ ไม่มีใครโง่หรอก

แถมผู้ว่าฯ ยังสั่งให้ชะลอการแถลงข่าวออกไปให้นานที่สุด เพื่อซื้อเวลาในการปกปิดความจริง

…………

แน่นอนว่าการตัดสินใจของทางผู้ว่าฯ เสียมราฐ ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเฉินม่อและพวก พอกว่าพวกนั้นจะรู้ตัวว่าศัตรูคือกลุ่มของวิลเลียม พวกเขาก็คงบินหนีไปไกลแล้ว

เมื่อวิลเลียมพาทีมกลับมาถึงค่าย ก็พบว่ามีแค่ทีมของเขาเท่านั้นที่มีคนตาย อีกสองทีมแค่บาดเจ็บเล็กน้อย ไม่มีผลกระทบต่อภารกิจ

“ไง วิลเลียม พาเด็กๆ ของฉันกลับมาครบไหม?” เทอร์ร่าถามทันทีที่เห็นหน้า

การมอบภารกิจที่ยากและอันตรายที่สุดให้วิลเลียม เป็นความตั้งใจของเทอร์ร่า แม้จะรู้ว่าศัตรูมีจำนวนมากที่สุด แต่ก็เพื่อปิดปากคนในทีม

อย่าลืมว่าคำสั่งห้ามออกนอกค่ายเป็นของเทอร์ร่า แต่รองหัวหน้าอย่างวิลเลียมดันแหกกฎเสียเอง แถมยังพาลูกน้องหนีเที่ยวอีกต่างหาก

หนีเที่ยวก็ช่างมันเถอะ ถ้าไม่ก่อเรื่อง กลับมาเงียบๆ ก็คงแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ได้

แต่ดันไปก่อเรื่องวินาศสันตะโรที่ผับสตรีท เล่นเอาเทอร์ร่าตั้งตัวไม่ติด ยังดีที่ช่วยลูกน้องออกมาได้และเก็บศัตรูได้หมด

แต่การสูญเสียกำลังพลและมีคนบาดเจ็บ ย่อมสร้างปัญหาให้กับภารกิจหลัก โดยเฉพาะถ้าเรื่องรู้ถึงหูเจ้านายใหญ่อย่างคุณทีน่า รับรองว่าบ้านแตกแน่

ดังนั้น ภารกิจเก็บกวาดโซกะที่ยากที่สุดจึงตกเป็นของวิลเลียม ซึ่งวิลเลียมก็เข้าใจดี จึงพามอนโรและแจ็คสันไปด้วย

ถ้าวิลเลียมทำงานพลาดหรือเสียคนไปเยอะ กลับไปสำนักงานใหญ่อาจโดนเด้ง แต่ถ้าทำสำเร็จสวยงาม เรื่องแหกกฎเมื่อคืนก็จะถูกเทอร์ร่าช่วยกลบเกลื่อนให้

“เฮ้อ! ปวดหัวจริงวุ้ย!” เทอร์ร่าบ่นอุบ มองดูลูกน้องที่กำลังฉลองชัยชนะ กินดื่มกันอย่างสนุกสนาน ไม่รู้ร้อนรู้หนาว

ไอ้พวกนี้มันไร้หัวใจจริงๆ เขาต้องมานั่งกลุ้มใจคนเดียว การคุมคนนี่มันยากจริงๆ!

หลังกินดื่มและจัดเวรยามเรียบร้อย ทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน

เช้าตรู่ เทอร์ร่าส่งผู้ช่วยออกไปสังเกตการณ์ในเมืองเสียมราฐ เพื่อดูท่าทีของทางการกัมพูชาต่อเหตุการณ์เมื่อคืน

เทอร์ร่าไม่เคยมากัมพูชามาก่อน แค่เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนาม เคยได้ยินเรื่องราวแปลกๆ มาบ้าง แต่ไม่เคยสัมผัสด้วยตัวเอง

เขาแวะไปร้านค้าใกล้ค่าย ดูข่าวเช้าทางทีวี แต่กลับไม่เห็นข่าวเหตุการณ์เมื่อคืนเลยแม้แต่นิดเดียว เทอร์ร่าถึงกับบางอ้อ... ผู้ว่าฯ เสียมราฐ หรือผู้มีอำนาจในประเทศนี้ ช่างเหมือนกันทั้งโลกจริงๆ!

เหตุการณ์ใหญ่โตขนาดนั้น ความเสียหายยับเยิน คนตายเกลื่อน แต่ข่าวเช้ากลับเงียบกริบ

แถมยังมีโฆษณาเชิญชวนนักท่องเที่ยวมาเที่ยวเสียมราฐหน้าตาเฉยว่า 'ทุกอย่างเรียบร้อยดี ยินดีต้อนรับ'

เชี่ยเอ๊ย! (เสียงสูง) เล่นกันแบบนี้เลยเหรอ!

พอกลับถึงค่าย เทอร์ร่าเห็นวิลเลียมกำลังโกนหนวดอยู่หน้ากระจก

“ไปสืบข่าวมาเหรอ?” วิลเลียมถามโดยไม่หันมามอง

“ใช่!”

“ได้เรื่องว่าไงบ้าง?”

“คิดว่าเรื่องเมื่อคืนคงยังไม่มีผลกระทบอะไรมาก ข่าวเช้าไม่รายงานอะไรเลย” เทอร์ร่าตอบ

“อืม! ฉันกะไว้แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ เมื่อเช้าฉันส่งชาร์กไปดูลาดเลาที่ผับสตรีทแล้ว น่าจะใกล้กลับมาแล้วล่ะ” วิลเลียมพูดพลางล้างมีดโกนหนวดในอ่างน้ำ

จังหวะนั้นเอง ชาร์กก็กลับมาถึงพอดี

ชาร์กเป็นแพทย์สนามของทีม เช้านี้เขายุ่งอยู่กับการปฐมพยาบาลคนเจ็บ แต่เนื่องจากเครื่องมือในค่ายไม่พอ และเขาทำได้แค่ปฐมพยาบาลเบื้องต้น สำหรับคนที่เจ็บหนักต้องส่งโรงพยาบาล

วิลเลียมเลยถือโอกาสให้ชาร์กแวะไปดูสถานการณ์ที่ผับสตรีทและฐานของโซกะระหว่างทางกลับจากการส่งคนเจ็บ

โรงพยาบาลที่ส่งไปเป็นโรงพยาบาลเฉพาะกิจที่ยามจัดหาให้ เพราะแผลถูกยิงขืนส่งโรงพยาบาลทั่วไป ความแตกแน่นอน

อีกอย่าง ชาร์กหน้าตาติ๋มๆ ดูไม่มีพิษมีภัย ให้ไปสืบข่าวก็น่าจะปลอดภัย

“หัวหน้าครับ ผมกลับมาแล้ว!” ชาร์กเดินเข้ามาทำความเคารพทั้งสองคน

“ดี!” ทั้งสองรับไหว้

ทหารรับจ้างแม้จะทำเพื่อเงินและนิสัยห่ามๆ แต่ก็ยังยึดระเบียบวินัยแบบทหาร

“คนเจ็บเป็นไงบ้าง เรียบร้อยดีไหม?” เทอร์ร่าถาม

“เรียบร้อยครับ ทุกคนได้รับการรักษาอย่างดี ไม่มีปัญหาอะไร” ชาร์กรายงาน

“ดีมาก! ถือเป็นข่าวดี” เทอร์ร่ายิ้มออก

“หัวหน้าครับ ขากลับผมแวะไปดูที่ผับสตรีท ตอนนี้เจ้าหน้าที่ปิดกั้นพื้นที่หมดแล้วครับ รถและคนเข้าออกไม่ได้เลย”

“อ้อ? ปิดกั้นพื้นที่เหรอ? ดูท่าทางการจะเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว แม้จะไม่ออกข่าวก็เถอะ” เทอร์ร่าพยักหน้า

การปิดข่าวที่ดีที่สุดคือการปิดพื้นที่ต้นเหตุ เทอร์ร่าเดาทางถูกตั้งแต่เห็นข่าวเช้าแล้ว

“ใช่ครับ! ผมลองเลียบเคียงถามดู เขาบอกว่าปิดเพื่อปรับปรุงและตกแต่งใหม่ทั้งหมด กำหนดเปิดยังไม่มีแจ้ง ต้องรอประกาศอีกที”

ข่าวต้องโปร่งใสและทันเหตุการณ์ ถ้าทำไม่ได้ก็เสนอข่าวไม่ได้ ผู้ว่าฯ เสียมราฐคงคิดแบบนี้

ปิดพื้นที่ไปเรื่อยๆ พอซ่อมแซมเสร็จ คนก็ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไปเอง

“แล้วฐานทั้งสามแห่งที่ชานเมืองล่ะ? ปิดกั้นถนนด้วยไหม?” วิลเลียมถามต่อ

“ครับ! ผมแวะไปดูมาแล้ว ปิดกั้นเหมือนกันครับ คนและรถห้ามผ่าน ผมเลยลองถามชาวบ้านแถวนั้นดู แต่ละคนก็พูดไม่เหมือนกันเลย”

ชาร์กเล่าสิ่งที่ได้ยินมาให้ฟัง

โชคดีที่กัมพูชามีนักท่องเที่ยวต่างชาติเยอะ ชาร์กเลยเนียนถามได้โดยไม่เป็นที่สงสัย ข้อมูลที่ได้ยืนยันว่าทางการยังไม่เริ่มสืบสวนจริงจัง แค่ปิดข่าวไว้ก่อน

“โอเค ขอบใจมาก! ไปพักผ่อนเถอะ” เทอร์ร่าได้ข้อมูลที่ต้องการแล้ว ก็ไล่ชาร์กไปพัก

เขายังมีเรื่องต้องหารือกับวิลเลียมต่อ ชาร์กไม่จำเป็นต้องอยู่ฟัง

(จบตอน)