บทที่ 1552 สกิลโกงกับประสบการณ์

บทที่ 1552 สกิลโกงกับประสบการณ์

ในสถานการณ์นี้ เฉินม่อไม่สามารถทำตัวเนียนๆ ต่อไปได้แล้ว เหลือกันแค่ 4 คน คนเจ็บอีก 2 ถ้าเขาไม่ช่วย ก็คงรอดยาก

อีกอย่าง เรื่องนี้จะยืดเยื้อไปถึงเช้าไม่ได้ ขืนยังติดแหง็กอยู่ที่นี่ ภารกิจวันพรุ่งนี้ก็พังหมด

เฉินม่อไม่มั่นใจว่าถ้าเขาไม่ช่วย ทั้งสามคนนี้จะหนีรอดไปได้ไหม แต่ถ้าทุกคนตายหมด เหลือรอดแค่เขาคนเดียว กลับไปฐานก็คงโดนสอบสวนยาว ทำให้เสียเวลาเปล่าที่อุตส่าห์ปลอมตัวเป็นมอนโรมา

"มอนโร" เป็นแค่สมาชิกธรรมดา ไม่ได้สำคัญอะไรกับทีมขนาดนั้น ถ้าทิ้งเพื่อนแล้วหนีเอาตัวรอดคนเดียว ย่อมต้องโดนเพ่งเล็งแน่นอน

เฉินม่อเองก็เซ็งไม่น้อย แค่เปลี่ยนตัวตนมาดื่มเหล้าชิลๆ ดันซวยเจอเรื่องวุ่นวายไม่จบไม่สิ้น บาร์ก็พังยับเยิน

แต่คนที่เซ็งกว่าคงเป็นโซคา แค่จะมาเก็กท่าเจ้าพ่อในบาร์ตัวเอง ดันโดนหยามหน้าจนเสียหมา ตอนนี้คงปวดหัวตึ้บ

สรุปคือ เฉินม่อต้องช่วยพาพวกนี้หนีออกไปให้ได้ เพื่อจะได้เนียนกลับไปร่วมภารกิจต่อ

ศัตรูกำลังจะโยนระเบิดเข้ามา ถ้าเขาไม่ทำอะไร วิลเลียม แอนนา และบัค คงไม่รอดแน่ ส่วนเขา... ระเบิดแค่นี้ทำอะไรไม่ได้หรอก

"เราต้องรีบฝ่าออกไป! ขืนรออยู่ในนี้ ตายแน่!" เฉินม่อประกาศกร้าว

ทุกคนเงียบกริบ ซาบซึ้งใจที่มอนโร (เฉินม่อ) กล้าหาญเสียสละตนเองเป็นตัวล่อ

"ฉันยิงเอง!" แอนนาอาสาเสียงเครียด

แม้จะเจ็บแผล แต่เขาบาดเจ็บน้อยกว่าบัค ยังพอยิงสวนได้ทันท่วงที แต่เพื่อความชัวร์ เขาขอแรงวิลเลียมช่วยด้วย

"หัวหน้า ช่วยเล็งเป้าด้วยนะครับ ถ้าผมพลาด หัวหน้าต้องซ้ำให้ได้"

"ได้!" วิลเลียมพยักหน้า

การจะจัดการสไนเปอร์ ต้องหาตำแหน่งให้เจอก่อน

สไนเปอร์มักจะเลือกจุดยุทธศาสตร์ที่สูงและมองเห็นวิสัยทัศน์กว้างไกล มีที่กำบังและทางหนีทีไล่พร้อม ไม่พาตัวเองไปอยู่ในจุดอับ

ดังนั้นการหาตัวสไนเปอร์ต้องอาศัยประสบการณ์มองหาจุดที่เหมาะสม จากวิถีกระสุนที่ยิงบัคและแอนนา

เฉินม่อต้องวิ่งล่อเป้าผ่านพื้นที่สังหาร โดยอาศัยความเร็วและสิ่งกีดขวาง เพื่อล่อให้สไนเปอร์ยิง แล้วแอนนากับวิลเลียมจะสวนกลับทันทีที่เห็นแสงไฟจากปากกระบอกปืน

นี่เป็นวิธีดั้งเดิมที่เสี่ยงตายสุดๆ

แอนนาเคยเป็นสไนเปอร์มาก่อน มั่นใจในฝีมือตัวเอง แต่ด้วยอาการบาดเจ็บ อาจทำให้ปฏิกิริยาช้าลง จึงต้องมีวิลเลียมช่วย

กติกาคือความเร็ว ใครยิงก่อนได้เปรียบ ถ้าพลาดนัดแรก สไนเปอร์จะรู้ตัวและย้ายตำแหน่งทันที หรืออาจจะหันมาสอยคนยิงแทน ดังนั้นแอนนาก็เสี่ยงไม่แพ้เฉินม่อ

แต่นั่นสำหรับคนธรรมดา สำหรับเฉินม่อ... เขามี "จิตสัมผัส" เป็นสูตรโกง

เขารู้อยู่แล้วว่าสไนเปอร์ซ่อนตัวอยู่ที่ไหน และไม่ได้มีแค่คนเดียว แต่มีถึง 2 คน!

ทั้งคู่อยู่บนดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้าม ห่างออกไปไม่เกิน 200 เมตร คนหนึ่งยิงบัคและแอนนาไปแล้ว อีกคนยังไม่ได้ยิงเพราะมุมยิงไม่ได้

เฉินม่อต้องยอมเป็นตัวล่อ เพราะเขาเป็นคนเดียวที่ "สมบูรณ์" และมีสกิลโกง ถ้าให้วิลเลียมไป คงรอดยาก

และในสถานการณ์ที่ไร้เทคโนโลยีช่วย ไม่มีโดรน ไม่มีกล้องตรวจจับความร้อน มีแต่ปืน 81-1 ที่เพิ่งยึดมาได้ ก็ต้องใช้วิธีลูกทุ่งแบบนี้แหละ

ปืน 81-1 ยิงได้ไกลและแม่นยำพอสมควร ดีกว่าปืนพกเยอะ

ถ้ายังใช้ปืนพกอยู่ เฉินม่อคงปล่อยให้พวกนี้ตายแล้วหนีไปหาเหยื่อรายใหม่ปลอมตัวแทน แต่นี่มีปืนยาวแล้ว พอมีลุ้น

วิลเลียมรั้งเฉินม่อไว้ "เดี๋ยวก่อน! ฉันสังเกตดูแล้ว จุดซุ่มยิงมีหลายจุด อาจจะมีสไนเปอร์มากกว่าหนึ่งคน"

เขาหยิบสมุดมาวาดแผนผัง "ตรงนี้ ตรงนี้ และตรงนี้ เป็นจุดที่น่าสงสัย มอนโร นายห้ามโผล่หัวออกไปนานเกิน 3 วินาทีนะ ไม่งั้นพรุนแน่ ฉันกับแอนนาจะแบ่งหน้าที่กันเฝ้าระวังจุดพวกนี้"

"จากวิถีกระสุน สไนเปอร์น่าจะยิงมาจากมุม 80 องศาด้านหน้า เพราะด้านข้างมีตึกบัง"

"ดังนั้น นอกจากสไนเปอร์หลักด้านหน้าแล้ว ต้องระวังด้านข้างด้วย เผื่อมีสไนเปอร์อีกคนหรือพวกมือปืนดักอยู่"

วิลเลียมวิเคราะห์อย่างละเอียดสมกับเป็นมืออาชีพ

เฉินม่อฟังแล้วทึ่งในประสบการณ์ของวิลเลียม แม้เขาจะรู้ทุกอย่างอยู่แล้วจากการใช้จิตสัมผัส แต่การวิเคราะห์ของวิลเลียมก็แม่นยำมากโดยไม่ต้องใช้ตัวช่วย

นี่แหละนะที่เขาว่า... คนเราเรียนรู้จากกันและกันได้เสมอ ไม่ว่าใครก็เป็นครูได้

(จบบท)