บทที่ 1542 โต้กลับ

บทที่ 1542 โต้กลับ

เฉินม่อและพรรคพวกถูกเสี่ยวซื่อต้อนมายืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าเวที ไม่ไกลจากโซคาที่นั่งไขว่ห้างอยู่

"ว่ามาซิ ทำไมถึงลงมือ?" โซคาถามเสียงเรียบ พร้อมกระแทกไม้เท้าลงพื้น "ปัง!" สายตาคมกริบจ้องมองสามหนุ่มเขม็ง ยากจะคาดเดาอารมณ์

เหตุผลที่ลงมือเหรอ? เฉินม่อมองเจ้าพ่อตรงหน้า แล้วสังหรณ์ใจว่าไม่ว่าจะตอบยังไง หมอนี่ก็คงหาเรื่องเล่นงานพวกเขาอยู่ดี

บัคกำลังจะอ้าปากตอบ แต่เฉินม่อดึงแขนไว้ แล้วก้าวออกไปพูดแทน "เดี๋ยวฉันเล่าเอง" จากนั้นเขาก็เล่าเหตุการณ์คร่าวๆ ให้โซคาฟังอย่างตรงไปตรงมา

เฉินม่อคิดว่าแค่เล่าความจริงแล้วจ่ายค่าเสียหายก็น่าจะจบ เพราะข้าวของที่พังก็มีแค่โต๊ะเก้าอี้ ไม่ได้เสียหายอะไรมากมาย

แต่เขาคิดผิดถนัด!

"สรุปคือ... ไอ้พวกนั้นเป็นคนเริ่มก่อนสินะ?" โซคาถามเสียงเข้ม

"ถูกต้อง!" เฉินม่อตอบ

"ไม่จริง! มันโกหก!" กลุ่มฝรั่ง 4 คนรีบตะโกนสวนทันควัน ชี้หน้าเฉินม่ออย่างเอาเป็นเอาตาย พวกมันเห็นตัวอย่างจากฝรั่งที่โดนจับแก้ผ้าโยนไว้มุมห้อง และคนท้องถิ่นที่กราบกรานขอชีวิตแล้ว ก็รู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของโซคา

ขืนยอมรับว่าตัวเองเป็นคนเริ่มเพราะอิจฉาที่เฉินม่อมีสาวสวยล้อมหน้าล้อมหลัง มีหวังโดนเชือดทิ้งแน่ๆ!

ยังไม่ทันที่เฉินม่อจะเถียงกลับ บัคกับแจ็คสันก็ด่าสวนกลับไปอย่างดุเดือด สองหนุ่มทหารรับจ้างไม่เคยกลัวเกรงอิทธิพลมืด เคยฆ่าคนระดับเจ้าพ่อมานักต่อนัก แค่นี้จิ๊บจ๊อย

วิลเลียมและแอนนาที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ก็เช่นกัน พวกเขาแอบปลดเซฟปืนเตรียมพร้อมไว้แล้ว

ถึงไอ้สามตัวแสบจะแหกกฎออกมาเที่ยว แต่ก็เป็นลูกน้องในทีม จะให้คนอื่นมาสั่งสอนข้ามหน้าข้ามตาได้ไง? ฝันไปเถอะ!

เสี่ยวซื่อเดินเข้าไปกระชากผมฝรั่งตัวต้นเรื่อง ลากออกมากลางวง แล้วให้ลูกน้องรุมกระทืบ

โซคาและลูกน้องเป็นคนท้องถิ่นก็จริง แต่ต่างจากชาวบ้านทั่วไปที่มักจะเกรงกลัวฝรั่ง พวกเขาไม่สนใจว่าใครจะผิวสีอะไร ถ้าทำผิดในถิ่นนี้ ก็ต้องโดนลงโทษเหมือนกันหมด

"โอ๊ย! ยอมแล้ว! ยอมแล้ว! อย่าตีผม!" ฝรั่งคนนั้นร้องลั่น แต่ไม่มีใครหยุดมือ

จนกระทั่งมันสลบเหมือดไป พวกนั้นถึงยอมถอยออกมา

ภาพความโหดร้ายนี้ทำให้ทุกคนในบาร์เงียบกริบ ไม่มีใครกล้าส่งเสียง แม้แต่หายใจยังต้องแผ่วเบา

โซคาไอค่อกแค่ก หยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวขึ้นมาซับปาก แล้วพูดขึ้น

"ดีมาก! ดูเหมือนทุกคนจะรู้แล้วว่าฉันไม่ชอบเสียงดัง และเวลาฉันกำลังจัดการธุระ อย่าได้สอดปากเข้ามา"

เขาชี้ไปที่กลุ่มฝรั่ง 4 คนและคนท้องถิ่น 3 คน "ตัดนิ้วไอ้พวกฝรั่งคนละ 2 นิ้ว ส่วนไอ้สามตัวนั่น... ตัดแขนคนละข้าง! กฎของที่นี่... ทำผิดต้องชดใช้!"

"อะไรนะ!?"

"ไม่นะ! โซคา! ไว้ชีวิตด้วย!"

เสียงร้องขอชีวิตไร้ผล ลูกน้องโซคาหิ้วปีกพวกมันไปที่มุมหนึ่ง เสี่ยวซื่อเงื้อมีดสปาร์ตาเล่มยาววาววับขึ้นมา

"ฉับ!" นิ้วมือกระเด็น เลือดสาดกระจาย เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงม คนท้องถิ่นสามคนถึงกับเป็นลมล้มพับไปทันที

เสร็จกิจ เสี่ยวซื่อก็ยกมีดขึ้นมาเลียเลือดที่ติดอยู่ แล้วแสยะยิ้มให้เฉินม่ออย่างโรคจิต สื่อความหมายชัดเจนว่า "ต่อไปตาแก!"

เฉินม่อขมวดคิ้ว รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี

และก็เป็นไปตามคาด โซคาชี้มาที่กลุ่มเฉินม่อ "ส่วนไอ้ฝรั่งสามตัวนี้... ตัดนิ้วคนละนิ้ว!"

เสี่ยวซื่อส่งสัญญาณให้ลูกน้องเข้าไปจับตัว

เฉินม่อเตรียมจะสวนกลับ แต่บัคกับแจ็คสันไวกว่า ทั้งคู่ปล่อยหมัดหนักๆ ซัดลูกน้องโซคากระเด็นไปสองคน

เฉินม่อเลยต้องตามน้ำ ซัดอีกคนหน้าหงาย ฟันร่วงกราว

เสี่ยวซื่อเห็นดังนั้นก็คำรามลั่น "กล้าหือกับลูกพี่โซคาเรอะ! รนหาที่ตายชัดๆ!"

เขาและลูกน้องชักปืนพกออกมาเล็ง

"ปัง! ปัง!"

แต่บัคไวกว่า ชักปืนยิงสวนแสกหน้าเสี่ยวซื่อสองนัดซ้อน! เสี่ยวซื่อล้มตึง ตายคาที่!

"ว้ายยย!"

บาร์แตกตื่นโกลาหล ลูกน้องโซคาคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมีปืน รีบหาที่กำบังและยิงตอบโต้

โซคาอาศัยจังหวะชุลมุน รีบถอยหนีออกทางประตูหลังภายใต้การคุ้มกันของบอดี้การ์ด

การปะทะกันดุเดือดเกินคาด ลูกน้องโซคาไม่ใช่แค่นักเลงกระจอก แต่ดูเหมือนจะผ่านการฝึกทหารมาอย่างดี มีการประสานงานและยุทธวิธี ทำให้เฉินม่อและเพื่อนถูกกดดันให้ถอยไปหลบมุม

โซคาที่หนีออกมาได้ รีบโทรเรียกกำลังเสริมและโทรเคลียร์กับผู้ใหญ่ในพื้นที่ เพื่อกลบเกลื่อนเสียงปืน เขาโกรธจัดที่โดนหยามหน้า วันนี้ต้องเอาเลือดหัวไอ้ฝรั่งสามตัวนี้ออกให้ได้!

"บ้าเอ๊ย!" วิลเลียมสบถ พรุ่งนี้มีภารกิจสำคัญแท้ๆ คืนนี้ดันมีเรื่องยิงกันซะได้ ขืนปล่อยไว้เรื่องยาวแน่ ต้องรีบช่วยไอ้สามตัวแสบนี่ออกไป

"บัค! อย่ายิงมั่ว! ประสุนจะหมดแล้ว ต้องรีบฝ่าวงล้อมออกไป ไม่งั้นได้ยอมจำนนแน่!" แจ็คสันตะโกนบอกเพื่อน กระสุนเขาเหลือแค่นัดเดียว ยิงไปก็เก็บได้แค่คนเดียว

"รู้แล้วน่า! มอนโร! คุ้มกันฉันกับแจ็คสันหน่อย!" บัคตะโกนสั่ง

เฉินม่อแม้จะไม่ใช่ทหารรับจ้างมืออาชีพ แต่เข้าใจสถานการณ์ดี เขาใช้จิตสัมผัสเล็งเป้าแล้วยิงสวนอย่างแม่นยำ "ปัง! ปัง! ปัง!" กระสุนเข้าเป้าทุกนัด เก็บศัตรูร่วงไปทีละคน

เขาสังเกตเห็นว่าศัตรูพวกนี้ฝีมือดีผิดปกติ น่าจะเป็นทหารกัมพูชานอกราชการ ถึงจะโดนเก็บไปหลายคน แต่ก็ยังไม่แตกแถว ยิงกดดันต่อเนื่อง

บัคอาศัยจังหวะที่เฉินม่อกดยิงคุ้มกัน คลานต่ำไปเก็บปืนและกระสุนจากศพมาโยนให้แจ็คสัน แล้วคลานไปเก็บเพิ่มอีก

ทั้งสามคนได้อาวุธเพิ่ม ก็เริ่มยิงตอบโต้ได้สูสีขึ้น

"รีบตีฝ่าวงล้อมไปรวมกับวิลเลียมและแอนนาเร็วเข้า!" บัคสั่งการ

"รับทราบ!"

"จัดไป!"

เฉินม่อและแจ็คสันรับคำพร้อมกัน เตรียมพร้อมลุยฝ่าดงกระสุน!

(จบบท)