บทที่ 1331 เกลียดความยุ่งยาก

บทที่ 1331 เกลียดความยุ่งยาก

ชาที่ดีต้องเริ่มจากวัตถุดิบที่ดี ชาของเฉินม่อที่ปลูกในมุกจักรวาลนั้นซึมซับพลังปราณบริสุทธิ์ จึงมีสรรพคุณเป็นเลิศต่อร่างกาย แม้ว่าฝีมือการคั่วชาของเขาจะธรรมดามากก็ตาม แต่ด้วยวัตถุดิบระดับเทพ รสชาติจึงออกมาดีเยี่ยม แถมยังมีสรรพคุณบำรุงกำลัง ช่วยให้สดชื่น กระปรี้กระเปร่า เหมาะสำหรับผู้ฝึกยุทธและคนทั่วไป

แต่ถึงจะมีเยอะ เขาก็ไม่ค่อยแจกใคร เพราะเก็บไว้กินเอง หรือให้พ่อแม่กับแฟนกิน ย่อมดีกว่า

เหอโสวเฉิงยิ้มรับชาอย่างยินดี “ขอบคุณมากครับ ชานี้รสเลิศจริง ๆ!”

เขาและภรรยาดื่มชาของเฉินม่อแล้วรู้สึกสุขภาพดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายเบาสบาย แถมกลิ่นหอมยังติดปากติดคอ เขาจึงรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ชาธรรมดา พอเฉินม่อเอ่ยปากจะให้ เขาจึงรับไว้ทันทีโดยไม่เกรงใจ ของดีแบบนี้ปฏิเสธไม่ลงหรอก!

“คุณลุงเหอ มีธุระอะไรก็ว่ามาเถอะครับ” หลังจากดื่มชาไปได้สักพัก เฉินม่อก็เข้าประเด็น

“พ่อหนุ่มคงรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าฉันมาทำไม?” เหอโสวเฉิงไม่อ้อมค้อม คนแก่แล้วไม่มีเวลามานั่งเล่นลิ้น

เฉินม่อหัวเราะแห้ง ๆ “เรื่องปิดสถานพักฟื้นใช่ไหมครับ?”

“ใช่!” เหอโสวเฉิงพยักหน้า “ตั้งแต่ฉีย่าเฉิงระงับการต่อสัญญาเช่า ฉันกับเพื่อน ๆ ก็พอจะเดาออกแล้วว่าเธอไม่อยากทำต่อ”

เฉินม่อพยักหน้ายอมรับ “ใช่ครับ ผมไม่ได้จะปิดบังหรอก แต่ช่วงแรกผมอยากให้คนค่อย ๆ ทยอยออกไปก่อน จะได้ลดปัญหาการโต้แย้ง รอให้คนน้อยลงแล้วค่อยประกาศอย่างเป็นทางการ”

‘กะแล้วเชียว!’ เหอโสวเฉิงคิดในใจ “แล้วทำไมถึงอยากปิดล่ะ?”

“มันยุ่งยากครับ! ผมเป็นคนเกลียดความยุ่งยาก” เฉินม่อตอบตามตรง “คนแก่หลายคนมาอยู่ที่นี่ อยากได้บริการระดับเทพ แต่ไม่อยากจ่ายตังค์ ติโน่นตินี่ สร้างปัญหาไม่เว้นแต่ละวัน บางคนถึงขั้นไปร้องเรียนหาว่าผมเก็บค่าบริการแพงเกินจริง ทั้งที่ตัวเองอยากจะใช้อิทธิพลเบ่งกินฟรี”

“ไหนจะพวกขี้อิจฉาที่คอยจ้องจับผิด ถ้าผมไม่มีเส้นสาย ป่านนี้คงโดนเล่นงานไปนานแล้ว น่ารำคาญจะตาย!”

“อีกอย่าง ผมมีธุระส่วนตัวเยอะ ไม่มีเวลามาดูแลที่นี่ ปิด ๆ ไปซะจะได้จบเรื่อง!” เฉินม่อระบายความอัดอั้น

เหอโสวเฉิงฟังแล้วก็พูดไม่ออก เขาเห็นด้วยกับเฉินม่อ เพราะเขาเองก็อยู่ในเหตุการณ์หลายครั้ง และรู้ดีว่าเบื้องหลังความวุ่นวายมีใครหนุนหลังบ้าง โชคดีที่เฉินม่อเอาตัวรอดมาได้ทุกครั้ง

“เฮ้อ!” เหอโสวเฉิงถอนหายใจ “ปลาเน่าตัวเดียว ทำเหม็นไปทั้งข้อง!”

“เฉินม่อ คนแก่แบบพวกเราไม่ได้ต้องการอะไรมาก แค่อยากมีสุขภาพแข็งแรง อยู่กับลูกหลานไปนาน ๆ”

เฉินม่อพยักหน้า แต่ไม่พูดอะไร

“หุบเขาน้ำเต้าเป็นเหมือนสวรรค์ของคนแก่ ช่วยฟื้นฟูร่างกายและรักษาโรคได้สารพัด ถ้าเธอปิดไป พวกเราคงต้องกลับไปทนทุกข์ทรมานกับโรคภัยไข้เจ็บเหมือนเดิม” เหอโสวเฉิงตัดพ้อ

“คุณลุงเหอครับ ผมเปิดสถานพักฟื้น ไม่ใช่องค์กรการกุศล หรือหน่วยงานรัฐ นี่เป็นธุรกิจส่วนตัว หวังผลกำไร แต่ถ้าวันหนึ่งมันสร้างปัญหามากกว่ากำไร ผมก็ไม่มีเหตุผลที่จะเปิดต่อ”

“อีกอย่าง สถานพักฟื้นที่อื่นก็มี ไม่ใช่มีแค่ที่นี่ที่เดียว หลายคนชอบคิดว่าตัวเองควรได้รับสิทธิพิเศษ แต่ลืมไปว่าโลกนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรี ๆ!”

“เฉินม่อ จะปิดจริง ๆ เหรอ? ถ้าเธอรำคาญ ก็แค่รับคนเท่าที่มีอยู่ ไม่ต้องรับเพิ่มก็ได้นี่นา”

“คุณลุงเหอ คุณผ่านโลกมาเยอะกว่าผม ย่อมรู้ดีว่า ‘ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ความขาดแคลน แต่อยู่ที่ความไม่เท่าเทียม’”

...

สุดท้าย เหอโสวเฉิงก็เกลี้ยกล่อมเฉินม่อไม่สำเร็จ ต้องยอมถอยกลับไป

แต่ก่อนไป เฉินม่อก็ไม่ลืมมอบชาให้ตามสัญญา

“คุณลุงเหอ ถ้าว่างก็แวะมาพักผ่อนในฐานะเพื่อนได้นะครับ ผมยินดีต้อนรับเสมอ” เฉินม่อเอ่ยชวนด้วยความจริงใจ เพราะเหอโสวเฉิงเป็นคนมอบเงินก้อนแรกให้เขาจากการขายหินเลือดไก่ และไม่เคยเอาเปรียบเขาเลย

“ขอบคุณนะ!” เหอโสวเฉิงพยักหน้า แม้ภารกิจจะล้มเหลว แต่เขาก็รู้สึกดีขึ้น

เฉินม่อมมองตามหลังเหอโสวเฉิงแล้วถอนหายใจยาว

ตอนแรกที่เริ่มทำธุรกิจ เขาแค่หวังจะหาเงินมาดูแลครอบครัวและซื้อสมุนไพรมาฝึกวิชา แต่พอมีคนเข้ามาเกี่ยวข้องเยอะเข้า ธาตุแท้ของมนุษย์ก็เริ่มปรากฏ

เมื่อมีผลประโยชน์มหาศาล ก็ย่อมมีคนอิจฉาริษยา ต่อให้เขามีอิทธิพลแค่ไหน ก็ยังมีคนกล้าเสี่ยงตายเข้ามาแย่งชิง

เฉินม่อเกลียดความยุ่งยากที่สุด การจัดการคนคนเดียวอาจลามไปถึงคนเบื้องหลังอีกเป็นพรวน ปัญหาไม่จบไม่สิ้น น่ารำคาญสุด ๆ!

เขาเข้าใจเจตนาของเหอโสวเฉิงและคนแก่คนอื่น ๆ แต่เขาจะยอมให้ไม่ได้ ถ้าผ่อนปรนให้คนกลุ่มน้อย ปัญหาจะตามมาอีกเพียบ เดี๋ยวคนอื่นก็จะออกมาเรียกร้องความเท่าเทียมอีก

เฉินม่อมีพลังมากก็จริง แต่เขาจะไปไล่ฆ่าคนในประเทศตัวเองสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ มันผิดศีลธรรมและผิดกฎหมาย ต่อให้ไม่มีใครห้าม เขาก็ทำไม่ลง

ช่างมันเถอะ! ปิด ๆ ไปซะก็สิ้นเรื่อง เขาไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินอยู่แล้ว ไม่อยากเอาเวลามาปวดหัวกับเรื่องพวกนี้ โลกหมุนได้โดยไม่ต้องมีใครคนใดคนหนึ่ง

เอาเวลาไปห่วงเรื่องแฟนสาวดีกว่า ต้องรีบจัดการเรื่องนี้ให้จบ ๆ ไป!