- หน้าแรก
- ชีวิตชนบทของปรมาจารย์ผู้บำเพ็ญเพียร
- บทที่ 1321 เผ่นแน่บ
บทที่ 1321 เผ่นแน่บ
บทที่ 1321 เผ่นแน่บ
บทที่ 1321 เผ่นแน่บ
หลังจากดูข้อมูลเสร็จ เฉินม่อก็ถามทันที “ตอนนี้นาโต๊ะหลินอยู่ที่ไหน?”
“จากการตรวจสอบข้อมูลบันทึกการเดินทาง เขาออกจากซีอานกลับมาเลเซียไปแล้วครับ” หลี่จี้เซินตอบ
“ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“เมื่อวานครับ”
เฉินม่อพยักหน้า ‘หนีเร็วจริงนะไอ้แก่นี่!’
คงเพราะหนอนกู่ถูกทำลายจนโดนย้อนศร ถึงได้รู้ตัวว่าเจอของแข็ง เลยรีบเผ่นแน่บก่อนจะโดนเช็คบิล
เบาะแสในซีอานคงจบแค่นี้ ถ้าอยากรู้ความจริง ก็ต้องตามไปลากคอมันที่มาเลเซีย
“ทำไมตอนมันเข้ามาถึงไม่รู้ตัว?” เฉินม่อถามเสียงเข้ม
ผู้มีพลังพิเศษระดับนี้เข้ามาในประเทศได้โดยที่สำนักงานพิเศษไม่ระแคะระคาย ถือเป็นความผิดพลาดร้ายแรง!
“เขาใช้พาสปอร์ตจริงที่ออกโดยรัฐบาลมาเลเซียครับ ด่านตรวจคนเข้าเมืองเลยคิดว่าเป็นคนธรรมดา แต่เรื่องนี้ผมทำรายงานส่งไปแล้ว ทางสำนักงานใหญ่คงออกมาตรการเข้มงวดขึ้น และเพิ่มการตรวจสอบฐานข้อมูลผู้มีพลังพิเศษเข้าไปด้วย” หลี่จี้เซินอธิบาย
เฉินม่อเข้าใจดีว่า ‘นโยบายมีไว้แหก’ คนระดับนาโต๊ะหลินจะหาพาสปอร์ตถูกกฎหมายสักเล่มไม่ใช่เรื่องยาก
แต่ครั้งนี้เฉินม่อต้องการคำตอบ สำนักงานพิเศษจึงต้องทำงานหนักเป็นพิเศษจนเจอเบาะแส ถึงจะจับตัวไม่ได้แต่ก็ยังดีกว่าคว้าน้ำเหลว อย่างน้อยก็ได้บทเรียนไปอุดรอยรั่ว
เมื่อรู้ตัวคนร้ายว่าเป็นนาโต๊ะหลิน เฉินม่อก็มั่นใจว่าหมอนี่แหละคือคนลงมือ
หมอผีหรือผู้ใช้คุณไสยเป็นวงการที่แคบมาก การสืบทอดวิชาเป็นความลับ คนนอกเข้าถึงยาก และถึงจะเข้าไปได้ ก็ต้องยอมให้ฝังหนอนกู่ไว้ในตัวเพื่อแสดงความจงรักภักดี ดังนั้นแค่เห็นวิธีการลงมือ ก็พอจะเดาสำนักและตัวตนได้ไม่ยาก
แต่สิ่งที่เฉินม่อสงสัยคือ นาโต๊ะหลินมีแรงจูงใจอะไร?
เขาไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับเสิ่นถิงถิงและในข้อมูลก็ไม่ระบุความแค้นส่วนตัว
แล้วทำไมหมอผีระดับประเทศอย่างเขา ถึงต้องลดตัวข้ามน้ำข้ามทะเลมาทำของใส่ตำรวจหญิงตัวเล็ก ๆ ในซีอานด้วย?
“รู้ไหมว่าทำไมเขาถึงมาที่นี่?” เฉินม่อถาม
หลี่จี้เซินส่ายหน้า “ผมก็อยากรู้เหมือนกันครับ นาโต๊ะหลินถือเป็นตัวพ่อของวงการไสยเวทมาเลเซีย ในจีนเขาก็มีชื่อเสียงพอสมควร แต่ที่มาเลเซียนี่แทบจะเป็นเทพเจ้าเลย คนระดับนี้แอบเข้ามาทำร้ายเจ้าหน้าที่ระดับล่างของเรา มันแปลกมาก”
“พอเราเจอเบาะแส จะส่งคนไปเชิญตัวมาสอบถาม เขาก็หนีขึ้นเครื่องไปแล้ว เครื่องบินออกนอกน่านฟ้าไปแล้วด้วย จะเรียกกลับมาก็ไม่ได้”
เฉินม่อคำนวณเวลาแล้วก็พบว่า นาโต๊ะหลินหนีไปทันทีหลังจากโดนย้อนศร แสดงว่าเป็นคนระวังตัวแจ หรือไม่ก็รู้อะไรบางอย่าง
ข้อมูลเกี่ยวกับนาโต๊ะหลินมีน้อยมาก เพราะหมอผีมักเก็บตัวลึกลับ และคนที่รู้ความลับส่วนใหญ่มักจะตายก่อนได้พูด
หมอผีในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จึงเป็นกลุ่มคนที่น่ากลัวและไม่มีใครอยากยุ่งด้วย
แต่เฉินม่อไม่สน ในเมื่อรู้ตัวคนทำแล้ว เขาก็พร้อมจะตามไปคิดบัญชี แค่บินไปมาเลเซีย ไม่ใช่เรื่องยาก
รอให้เจอกันก่อนเถอะ เขาจะ 'ดูแล' นาโต๊ะหลินอย่างดีเลยล่ะ!
“เรื่องนี้พอแค่นี้ก่อน ฝากดูแลเสิ่นถิงถิงด้วย ถ้ามีอะไรผิดปกติ รีบแจ้งผมทันที” เฉินม่อสั่ง
“ไม่ต้องห่วงครับ ผมส่งคนไปคุ้มกันเธอแบบลับ ๆ แล้ว” หลี่จี้เซินรับปาก
“ผมขอข้อมูลชุดนี้กลับไปด้วยนะ”
“ได้ครับ... เอ่อ ผู้พิทักษ์เฉิน ผมขอถามหน่อยได้ไหมครับว่า คุณกำจัดหนอนกู่ในตัวเสิ่นถิงถิงได้ยังไง?” หลี่จี้เซินถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เขารู้ดีว่าหนอนกู่กำจัดยากแค่ไหน ต้องใช้นักปรุงยาฝีมือดีและยาที่หายากมาก ๆ
ปกติถ้าเจ้าหน้าที่เจอหมอผี ก็จะพยายามฆ่าให้ตายก่อนจะโดนของ เพราะถ้าโดนแล้วโอกาสรอดแทบเป็นศูนย์
“ผมปรุงยาขึ้นมาเองครับ” เฉินม่อตอบ
“หา! คุณปรุงยาแก้หนอนกู่ได้ด้วยเหรอครับ?” หลี่จี้เซินตาโต
“ก็เพิ่งเคยปรุงครั้งแรกนี่แหละครับ โชคดีที่ได้ผล” เฉินม่อตอบถ่อมตัว
หลี่จี้เซินมองเฉินม่อด้วยสายตาเลื่อมใส “มิน่าล่ะ! หนิงหย่งจื้อถึงได้ให้ผมช่วยหาสมุนไพรด่วนจี๋ ที่แท้ก็เอามาให้คุณนี่เอง”
“ใช่ครับ ตอนนั้นขาดสมุนไพรบางตัว เลยฝากหลี่ผูเหอให้ช่วยติดต่อหัวหน้าหนิงให้”
“โธ่! ทำไมไม่บอกผมล่ะครับ ทางนี้ก็หาให้ได้เหมือนกัน” หลี่จี้เซินตัดพ้อเบา ๆ
“ตอนนั้นฉุกละหุกน่ะครับ แต่ก็ขอบคุณที่ช่วยหาสมุนไพรให้นะครับ” เฉินม่อรู้ดีว่าสาขาซีอานก็ช่วยระดมสมุนไพรมาให้เขาเหมือนกัน
“เอ่อ... ผู้พิทักษ์เฉินครับ พอจะปรุงยาแก้หนอนกู่เผื่อไว้ให้ทางนี้บ้างได้ไหมครับ?” หลี่จี้เซินขอร้อง
“ได้ครับ หัวหน้าหนิงก็ขอมาเหมือนกัน ผมจะปรุงทีเดียวเลย แต่ต้องรบกวนช่วยจัดหาสมุนไพรมาให้หน่อยนะครับ ผมมีไม่พอ” เฉินม่อตกลง
“ไม่มีปัญหาครับ! จดรายการมาได้เลย ผมจะรีบจัดการให้ ขอบคุณมากครับ!” หลี่จี้เซินดีใจจนเนื้อเต้น
เฉินม่อจดรายการสมุนไพรให้ “ผมกะว่าจะปรุงเร็ว ๆ นี้ ยังไงรีบหน่อยนะครับ นอกจากยาแก้หนอนกู่แล้ว ยังมียารักษาอาการบาดเจ็บด้วย ถ้าต้องการก็จัดสมุนไพรมาเพิ่มได้เลย ผมจะปรุงให้ทีเดียว”
“โอ้โห! ขอบพระคุณมากครับ!” หลี่จี้เซินแทบจะก้มกราบ
“ไม่เป็นไรครับ ถือว่าช่วย ๆ กัน”
เฉินม่อเต็มใจช่วย เพราะรู้ดีว่าเจ้าหน้าที่ภาคสนามต้องเสี่ยงอันตรายแค่ไหน การมียาดี ๆ ติดตัวอาจช่วยชีวิตพวกเขาได้
เขาเห็นมาเยอะแล้วกับคนเจ็บที่ต้องนอนรอความตายเพราะไม่มียารักษา การได้ช่วยเพื่อนร่วมงานให้ปลอดภัย ก็ถือเป็นเรื่องที่น่ายินดี