บทที่ 1282 เริ่มเตรียมการ

บทที่ 1282 เริ่มเตรียมการ

เฉินม่อไม่รู้เลยว่าหูรุ่ยกำลังรู้สึกอย่างไร หรือต้องเผชิญกับปัญหาอะไรบ้าง

หลังจากงานเลี้ยงมื้อค่ำจบลง เฉินม่อก็ขับรถไปส่งเฉินเต๋อหลินที่บ้าน แม้ในหมู่บ้านจะปลอดภัย แต่ลุงแกอายุมากแล้ว แถมยังดื่มเหล้าเข้าไปด้วย เพื่อความปลอดภัย ขับรถไปส่งดีที่สุด บ้านก็ไม่ได้ไกล เหยียบคันเร่งแป๊บเดียวก็ถึง

ส่งคนเสร็จ เฉินม่อก็ขับรถกลับบ้าน เตรียมตัวบำเพ็ญเพียร แต่พอกลับถึงบ้าน กลับพบว่าเฉินผิงพี่สาวของเขายังไม่ได้กลับไปบ้านพ่อแม่ เธอกำลังเก็บกวาดทำความสะอาดบ้านให้เขาอยู่ เขาจึงช่วยเธอทำความสะอาดบ้านด้วยกัน

เนื่องจากมีเฉินผิงอยู่ด้วย เขาจึงใช้คาถาทำความสะอาดไม่ได้ ต้องล้างจานชามด้วยน้ำและลงแรงขัดถู กว่าจะเสร็จก็ใช้เวลาพอสมควร

กว่าจะเก็บกวาดเสร็จก็ดึกมากแล้ว เฉินม่อจึงให้พี่สาวค้างที่ห้องพักแขก โชคดีที่เมื่อกลางวันเขาใช้คาถาทำความสะอาดเครื่องนอนทั้งหมดไว้แล้ว จึงสามารถใช้งานได้ทันทีไม่มีปัญหา

ค่ำคืนนี้ลมพัดเย็นสบาย ประกอบกับอิทธิพลของค่ายกลในลานบ้าน ทำให้อากาศเย็นสดชื่นน่าพักผ่อน

สองพี่น้องนั่งจิบชาดอกเบญจมาศและคุยกันในศาลาพักผ่อนกลางลานบ้าน ตอนกลางคืนไม่ควรดื่มชาที่มีคาเฟอีน ชาดอกเบญจมาศจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด แน่นอนว่าดอกเบญจมาศนี้ปลูกในมุกจักรวาลรสชาติจึงเป็นเลิศ

เฉินม่อคุยสัพเพเหระกับพี่สาวไปพลาง ในใจก็คิดว่า ‘สบายจังเลย! ไม่ได้นั่งจิบชาสบาย ๆ แบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ วัน ๆ เอาแต่วิ่งวุ่น ต่อสู้แย่งชิง เหนื่อยจริง ๆ ชีวิตแบบนี้แหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ’

แต่เฉินม่อก็รู้ดีว่าความสงบสุขแบบนี้คงอยู่ได้ไม่นาน เขาไม่หาเรื่อง ไม่ได้แปลว่าเรื่องจะไม่มาหาเขา

ยังมีเรื่องของหูรุ่ยที่ยังไม่จบ ไหนจะเรื่ององค์กรนักฆ่าบนเครื่องบินคราวนั้น และเรื่องอื่น ๆ อีกมากมายที่รอให้เขาไปจัดการ โดยพื้นฐานแล้ว เขาไม่ใช่คนแข็งกร้าว เขาแค่อยากอยู่บ้านเงียบ ๆ บำเพ็ญเพียร ดูแลครอบครัว แต่งงานมีลูก ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

แต่ชีวิตไม่เคยเป็นไปตามแผน อุปสรรคมักดาหน้าเข้ามาเสมอ ดังนั้นความสงบสุขชั่วคราวนี้นี้ จึงเป็นสิ่งที่เขาทะนุถนอมและมีความสุขกับมันมาก

สองพี่น้องคุยกันจนดึกดื่น ก่อนจะแยกย้ายกันไปนอน ค่ำคืนอันยาวนาน แต่ด้วยอากาศที่สดชื่นและอุณหภูมิที่พอเหมาะจากค่ายกล ทำให้เฉินผิงหลับสนิทตลอดคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินผิงตื่นแต่เช้าเพื่อไปดูงานที่โรงกลั่นเหล้า เธอทำอาหารเช้าง่าย ๆ ให้เฉินม่อ บอกลาแล้วรีบออกไปทำงาน

ส่วนเฉินม่อตื่นสายหน่อย ใช้คาถาทำความสะอาดร่างกาย แล้วเข้าครัวไปกินมื้อเช้าที่พี่สาวทำไว้ จากนั้นก็ไปดูงานที่แปลงผัก ตรวจสอบการขายผักและปลา

ความจริงแล้ว รายได้จากการขายผักและปลาในตอนนี้ แทบไม่มีความหมายสำหรับเฉินม่อเลย ไม่ต้องพูดถึงสมุนไพรในมุกจักรวาล แค่รายได้จากการขายโทนเนอร์ ก็มากกว่าขายผักไม่รู้กี่เท่า

แต่เรื่องนี้ยังเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์กับหลี่รุ่ยและตระกูลจ้าวที่ฮ่องกง จะเลิกทำดื้อ ๆ ก็ไม่ได้ เฉินม่อจึงตัดสินใจให้เฉินไห่ดูแลส่วนนี้ต่อไป โดยคงขนาดไว้เท่าเดิม ไม่ขยายเพิ่ม เพราะกำไรน้อยแต่ใช้แรงงานเยอะ ไม่คุ้มค่าที่จะลงทุนเพิ่ม

คนงานหลายสิบคนกับที่ดินพันกว่าไร่ กำไรทั้งปียังไม่เท่าขายโทนเนอร์สิบวัน เทียบกันไม่ติดเลย

เฉินม่อเดินดูรอบ ๆ ทักทายคนงานบ้าง ถือเป็นการสร้างความสัมพันธ์ที่ดี

พอถึงตอนเที่ยง เฉินม่อก็ขับรถขนของฝากที่ย้ายออกมาจากมุกจักรวาลไปบ้านคุณตาคุณยาย กลับมาแล้วไม่ไปเยี่ยมผู้หลักผู้ใหญ่คงดูไม่ดี ส่วนเรื่องไปหาเสิ่นถิงถิงคงต้องเลื่อนออกไปก่อน

แน่นอนว่ารถที่ขับไปไม่ใช่รถตำรวจคันนั้นแล้ว เขาให้คนของสำนักงานพิเศษมาเอารถกลับไปแล้ว ในช่วงที่เฉินม่อไม่อยู่ หนิงหย่งจื้อส่งคนมาดูแลความปลอดภัยให้ครอบครัวของเขาที่หมู่บ้านตระกูลเฉิน ตามที่เขาขอไว้ก่อนไปญี่ปุ่น

พอกลับมา คนพวกนี้ก็ยังไม่ถอนตัว ยังคงประจำการอยู่ในหมู่บ้าน ถือเป็นคนของสำนักงานพิเศษสาขาซ่างไห่ที่ดูแลเฉินม่อ สำหรับยอดฝีมือระดับครึ่งก้าวสู่ขั้นหลอมโอสถการจัดคนมาดูแลถือว่าสมเหตุสมผล หนิงหย่งจื้อกลัวแต่ว่าเฉินม่อจะไม่ยอมใช้คนของเขา การที่เฉินม่อยอมใช้คนของสำนักงานพิเศษ แสดงว่ายังมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน

นี่เป็นแผนเล็ก ๆ น้อย ๆ ของหนิงหย่งจื้อ ซึ่งเฉินม่อก็ไม่ได้ว่าอะไร ตราบใดที่ไม่รบกวนชีวิตประจำวัน ก็ปล่อยให้ทำหน้าที่ไป

คุณตาคุณยายรักหลานทั้งสามคนมาก สมัยเด็ก ๆ พวกเขาชอบมาฝากท้องที่บ้านคุณตาบ่อย ๆ จึงผูกพันกันมาก

พอคุณตาคุณยายเห็นเฉินม่อมา ก็ดีใจกันใหญ่ คะยั้นคะยอให้อยู่กินข้าวกลางวันด้วยกัน เฉินม่อปฏิเสธไม่ลง จึงต้องอยู่กินข้าวด้วย

ตั้งแต่เฉินม่อกลับมา สุขภาพของคุณตาคุณยายก็ดีวันดีคืน แข็งแรงกระฉับกระเฉงขึ้นมาก ถึงขนาดที่เมื่อต้นปี ท่านทั้งสองไปเที่ยวต่างมณฑลกับพวกน้าสะใภ้ เดินเที่ยวช้อปปิ้งได้สบาย ๆ แรงดีไม่แพ้คนหนุ่มสาว

คนแก่ทำงานหนักมาทั้งชีวิตเพื่อลูกหลาน ตอนนี้ยังมีแรงเดินไหว ก็อยากไปเปิดหูเปิดตาดูโลกกว้าง เก็บเกี่ยวความทรงจำดี ๆ ไว้ เผื่อวันหน้าเดินไม่ไหว จะได้มีเรื่องให้นึกถึง

ส่วนสาเหตุที่ผู้เฒ่าผู้แก่ในบ้านสุขภาพดีขึ้นเรื่อย ๆ คนในครอบครัวรู้ดี แต่ไม่มีใครพูดออกมา บางครั้งคนในหมู่บ้านถามพวกน้า ๆ อา ๆ ว่าดูแลคนแก่ยังไง ทำไมอายุขนาดนี้ยังแข็งแรง

พวกน้า ๆ อา ๆ ก็ตอบเลี่ยง ๆ ไปว่าไม่รู้ หรือบอกว่าเป็นเพราะคนแก่แข็งแรงอยู่แล้ว ไม่สนว่าใครจะสงสัยยังไง

วันนี้คุณตาคุณยายถึงกับวางแผนจะไปเที่ยวเมืองหลวง ไปดูความเจริญรุ่งเรืองของบ้านเมือง และไปดูพิธีเชิญธงชาติขึ้นสู่ยอดเสาตอนเช้าตรู่ เฉินม่อสนับสนุนเต็มที่ เห็นด้วยร้อยเปอร์เซ็นต์ คนแก่อายุมากแล้ว แต่ใจยังหนุ่มสาว ถือเป็นเรื่องดี ชีวิตจะได้ไม่เสียดายทีหลัง

เฉินม่อใช้เวลาช่วงบ่ายอยู่บ้านคุณตาคุณยาย คุยเล่นกับญาติพี่น้องอย่างมีความสุข ความผูกพันของพี่น้องตระกูลเฉินกับบ้านคุณตาเหนียวแน่นมาก

กว่าจะกลับถึงบ้าน พระจันทร์ก็ลอยเด่นอยู่เหนือยอดไม้

โชคดีที่คืนนี้เขาอยู่คนเดียวในลานบ้าน จึงเตรียมตัวทำฐานค่ายกลและบำเพ็ญเพียร

ระฆังสำริดใบเล็กที่ได้มาจากคลังสมบัติตระกูลหลี่ที่เมืองหลวง ยังไม่ได้ถูกหลอมรวมเป็นของเขา มันถูกเก็บไว้ในมุกจักรวาลมาตลอด ถึงเวลาต้องจัดการให้เป็นของตัวเองสักที

แต่การจะลบล้างตราประทับวิญญาณในระฆังสำริด ต้องทำอย่างรอบคอบ เฉินม่อยังไม่เก่งกล้าขนาดจะทำอะไรตามใจชอบได้ ต้องระวังตัวไว้ก่อน เตรียมการทุกอย่างให้พร้อม แล้วค่อยลงมือ

ถ้าเขาอยู่ระดับหยวนอิงหรือฮว่าเสินแค่ส่งคลื่นจิตกระแทกทีเดียว ตราประทับวิญญาณก็หายเกลี้ยง แต่นี่เขายังทำไม่ได้

เพื่อความปลอดภัย ค่ายกลลวงตาต้องเพิ่มฐานค่ายกลเป็น 108 อัน นั่นหมายความว่าเฉินม่อต้องแกะสลักแผ่นหยก 108 ชิ้น และเพื่อความปลอดภัยยิ่งขึ้น เขาจะเพิ่มค่ายกลสังหารเข้าไปด้วย ต้องใช้อีก 108 อัน

รวมแล้วต้องทำฐานค่ายกลกว่า 200 ชิ้น งานช้างเลยทีเดียว ต้องใช้เวลาเป็นเดือนกว่าจะแกะสลักเสร็จ นี่ขนาดมีน้ำทิพย์วิญญาณให้ดื่มไม่อั้นเพื่อฟื้นฟูพลังปราณนะ ไม่งั้นเดือนนึงก็ไม่เสร็จ

และเพื่อความชำนาญ เฉินม่อเอาเศษหยกธรรมดาออกมาซ้อมมือจำนวนมาก กะว่าจะซ้อมสักพักค่อยเริ่มทำของจริง เขาหยกดี ๆ เยอะแยะ การไปพม่าครั้งนั้นทำให้ในมุกจักรวาลมีภูเขาหยกกองโต ถ้าเอาออกมาวาง คงท่วมคนมิด

แม้วัตถุดิบจะมีเยอะ แต่เฉินม่อก็ไม่คิดจะใช้สุรุ่ยสุร่าย ทรัพยากรหยกในโลกนับวันยิ่งหายาก เหมืองหยกผลิตได้น้อยลงทุกที ประหยัดได้ก็ควรประหยัด

โดยเฉพาะของที่เอาของคนอื่นมาใช้ ยิ่งประหยัดยิ่งรู้สึกดี!