บทที่ 1192 ไม่ได้เจตนาจริง ๆ

บทที่ 1192 ไม่ได้เจตนาจริง ๆ

ในโลกบำเพ็ญเพียร เพื่อรับประกันอายุการเก็บรักษาของสมุนไพรและยาเม็ด นอกจากจะมีอักขระคงสภาพความสดแล้ว ยังมีอักขระบำรุงรักษา ฯลฯ อีกด้วย ทั้งหมดนี้ก็เพื่อรับประกันคุณภาพและฤทธิ์ยาของยาเม็ด!

และเมื่อรวมคุณสมบัติของหยกโอสถกับอักขระเข้าด้วยกัน การเก็บรักษาสมุนไพรและยาเม็ดก็จะอยู่ได้ยาวนานนับพันปี ถือเป็นของที่สืบทอดได้จริง ๆ! และที่นี่ เฉินม่อเห็นผนังทั้งสามด้านทำจากหยกโอสถ และมีความสูงเท่ากับผนังของโถงใหญ่! ให้ตายเถอะ! เฉินม่ออยากจะบ่น สำนักนี้ช่างอวดรวยจริง ๆ! และเป็นการอวดรวยแบบเงียบ ๆ หยกโอสถจำนวนมากขนาดนี้ สำหรับโลกบำเพ็ญเพียรแล้ว ไม่ใช่เศรษฐีทั่วไปที่จะมีได้ ให้ตายสิ! นอกจากนี้ เฉินม่อยังพบอักขระบนตู้เก็บของเหล่านี้ด้วย และไม่ใช่แค่อักขระชนิดเดียว แต่ประกอบด้วยอักขระหลายชนิด! ช่างฟุ่มเฟือยจริง ๆ!

การใส่อักขระลงบนหยกโอสถจำนวนมากขนาดนี้ และไม่ใช่แค่อักขระชนิดเดียว! ถือว่าฟุ่มเฟือยอย่างยิ่ง! เพราะทุกอักขระต้องแกะสลักในครั้งเดียว หากลวดลายเสียหายเพียงเล็กน้อย หรือพลังปราณไม่ต่อเนื่อง ก็เท่ากับเสียหยกโอสถไปหนึ่งชิ้นฟรี ๆ! ดังนั้น อักขระของอาคมจึงถูกแกะสลักโดยปรมาจารย์ด้านอาคม หากอัตราความสำเร็จไม่สูง ตู้ยาหยกจำนวนมากขนาดนี้ คงทำให้ล้มละลายได้

การแกะสลักฐานอาคม และการวาดยันต์ ก็เหมือนกัน มีอัตราความสำเร็จ! ไม่อย่างนั้นเฉินม่อคงไม่ฝึกฝนการแกะสลักฐานอาคม หรือวาดยันต์ทุกครั้งที่มีเวลา! สิ่งเหล่านี้ล้วนทำเพื่อความคุ้นเคยและเพิ่มอัตราความสำเร็จ! แม้แต่ตัวเขาเอง ฝึกฝนมานานขนาดนี้ อัตราความสำเร็จในการแกะสลักอักขระฐานอาคม ก็ยังอยู่ที่ครึ่งต่อครึ่ง ฐานอาคมที่สำเร็จ กับฐานอาคมที่เสียหาย มีสัดส่วนเท่ากัน!

และนี่ยังเป็นผลจากการฝึกฝนอย่างหนัก! และอักขระฐานอาคมที่เฉินม่อแกะสลัก สูงสุดก็เป็นเพียงอักขระระดับกลางขั้นต้นเท่านั้น! แต่ที่นี่ กลับเป็นอักขระระดับกลาง ซึ่งสูงกว่าหนึ่งระดับ! ต่อให้อัตราความสำเร็จสูง ก็ยังมีความสูญเสียตามมา! และอัตราความสำเร็จนี้ โดยทั่วไปอย่างน้อยก็ต้องเป็นเจ็ดต่อสาม หรือแปดต่อสอง!

ถ้าอัตราความสำเร็จเจ็ดส่วน อัตราความล้มเหลวสามส่วน! ถ้าอัตราความสำเร็จแปดส่วน อัตราความล้มเหลวก็คือสองส่วน! ดังนั้น เมื่อมองกลับไปที่ตู้ยาหยกจำนวนมหาศาลเหล่านี้ ตู้ยาแต่ละใบมีความกว้างประมาณยี่สิบเซนติเมตร สูงสิบกว่าเซนติเมตร เมื่อคำนวณดูแล้ว จำนวนตู้ยาบนผนังทั้งสามด้าน รวมกันอย่างน้อยก็มีเป็นแสนใบ! ถ้าคำนวณตามอัตราความสำเร็จเจ็ดต่อสาม ก็ต้องมีหยกโอสถที่เสียไปอย่างน้อยหลายหมื่นชิ้น! บ้าเอ๊ย ฟุ่มเฟือยจริง ๆ! รวยจนน่ารังเกียจ! นี่คือทิวทัศน์ของผนังทั้งสามด้านของโถงใหญ่ แต่พื้นของโถงใหญ่และกลางโถงใหญ่ กลับเป็นสิ่งที่ทำให้เฉินม่อประหลาดใจและตกตะลึงยิ่งกว่า

พื้นยังคงเป็นหยกดำทมิฬ แต่กลับมีอักขระสีทองเข้ม ซึ่งเฉินม่อไม่เข้าใจความหมายของอักขระเหล่านี้ แต่เมื่อดูแล้ว ก็รู้สึกว่ามันดูหรูหรามาก! และกลางโถงใหญ่ มีฐานแปดเหลี่ยมเฉียนคุน สูงประมาณเก้าฟุตกว่า! เพราะฐานกลางโถงใหญ่ เป็นฐานแบบขั้นบันได! แต่ละขั้นสูงประมาณเก้าฟุตเก้านิ้ว เฉินม่อไม่ได้ไปวัด แต่เมื่อใช้พลังจิตกวาดผ่าน ก็เข้าใจได้! ฐานนี้สร้างขึ้นตามหลักเลขเก้า! ฐานแปดเหลี่ยมเฉียนคุนทั้งอัน ไม่ได้ทำจากหยกดำทมิฬ! แต่ทำจากหัวใจไฟ ( ฮั่วจิง)! ซึ่งไม่เพียงแต่แข็งแกร่ง แต่ยังทนไฟอีกด้วย! และเพราะหัวใจไฟเป็นหินวิญญาณธาตุไฟที่เกิดจากลาวา จึงทำให้ฐานเปล่งแสงที่แสดงถึงความร่ำรวยจนน่ารังเกียจ ทำให้เฉินม่อรู้สึกพูดไม่ออก รวยจริง ๆ!

ในขณะนี้ กลางฐานแปดเหลี่ยมเฉียนคุน กลับมีเตาปรุงยาแขวนอยู่ มีรูปร่างแบนกลม ท้องใหญ่และเรียวลงที่ด้านบนและล่าง แต่มีหูแปดทิศ แต่ละหูถูกโซ่ขนาดเท่าแขนดึงไว้ ทำให้สามารถแขวนอยู่กลางอากาศได้!

โซ่ห้อยลงมาจากคานหลังคา เฉินม่อใช้พลังจิตกวาดผ่าน ถึงพบว่าหลังคาที่นี่ มีโครงสร้างที่แตกต่างจากอาคารอื่น ๆ! คือภายในหลังคามีโครงสร้างแบบแขวนพิเศษ จากเสาผนังรอบบ้านไปยังกลางหลังคา มีโครงสร้างแบบเข้าลิ้นสลักต่าง ๆ และเสริมด้วยสายแขวน ทำให้สามารถแขวนเตาปรุงยานี้ได้! เฉินม่อใช้พลังจิตสังเกตการณ์อย่างละเอียดใต้ฐาน แต่ก็ไม่พบสถานการณ์พิเศษใด ๆ แต่บนฐานมีโครงสร้างอักขระต่าง ๆ ที่นี่ก็มีอาคมชุดหนึ่ง และยังเป็นอาคมผสมผสานอีกด้วย! แต่โชคดีที่อาคมที่นี่ปิดไปนานแล้ว! เขาเดินวนรอบฐานหลายรอบ เพื่อหาอาคมควบคุมฐานทั้งหมด แต่ยิ่งเดินก็ยิ่งตกใจ!

เมื่อครู่ เฉินม่อเข้าใจผิดไปแล้ว แต่เป็นฐานนี้เอง รวมกับเตาปรุงยา และภายในฐาน ประกอบกันเป็นอาคมผสมผสานสำหรับการปรุงยา!

เพื่อยืนยันว่าการคาดเดาของเขาไม่ผิด เฉินม่อจึงขึ้นไปบนฐาน หรือก็คือใต้เตาปรุงยาที่แขวนอยู่! การได้เห็นใกล้ ๆ ทำให้เฉินม่อดีใจมาก เพราะเตาปรุงยาแปดเหลี่ยมนี้มีชื่อว่า เตาแปดเหลี่ยมเฉียนคุน เป็นเตาปรุงยาที่มีชื่อเสียงมากในโลกบำเพ็ญเพียร! ซึ่งดีกว่าเตาปรุงยาที่เขาหาเจอในมิติมอลล์มากนัก! เหมือนกับความแตกต่างระหว่างรถยนต์ธรรมดาในประเทศจีน กับรถยนต์โรลส์-รอยซ์!

ใต้เตาปรุงยาที่แขวนอยู่ หรือก็คือใจกลางของฐานแปดเหลี่ยม มีหลุมขนาดประมาณสามเมตร ตรงกลางหลุมมีเสาโลหะทรงกลมตั้งอยู่ หนาประมาณสองเมตร เฉินม่อเดินวนรอบหลุมนี้อย่างช้า ๆ หลุมค่อนข้างลึก มองเห็นลาวาสีแดงเข้มในหลุมได้ลาง ๆ แต่ความร้อนของลาวา กลับไม่ได้หลอมละลายเสาโลหะนี้

ที่ด้านบนของเสาโลหะ มีรูทรงกลม ขนาดประมาณนิ้วโป้ง

เมื่อพลังจิตกวาดผ่าน ก็พบว่าภายในเสาโลหะนี้กลวง ครุ่นคิดอยู่นาน รูปร่างนี้ดูคุ้นตามาก! แต่เขานึกไม่ออกชั่วขณะว่าอุปกรณ์นี้คืออะไร พลังจิตกวาดผ่านอย่างละเอียด ก็เห็นอักขระของอาคมผสมผสานบนเสาโลหะ

“ใช่แล้ว! นี่มันหัวเตาแก๊สชัด ๆ!”

จากฟังก์ชันของอักขระ เขาพบว่าอักขระของอาคม มีลายเส้นสำหรับการเปิดและปิด และการควบคุมขนาด เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะนับถือผู้ออกแบบและสร้างที่นี่อย่างสุดซึ้ง

การปรุงยา คือการควบคุมอุณหภูมิของเตาปรุงยาและเวลาในการใส่สมุนไพรในระหว่างการหลอม นี่คือทักษะพื้นฐานของการปรุงยา และที่นี่ ถ้าเฉินม่อเดาไม่ผิด ก็คือการใช้ไฟใต้พิภพ มาช่วยในการปรุงยา และทางออกของไฟใต้พิภพ ก็คือเสาโลหะต้นนี้ เปลวไฟพ่นออกมาจากรูของมัน เผาไหม้เตาปรุงยาที่แขวนอยู่ด้านบน และเนื่องจากในขณะปรุงยา อุณหภูมิจะไม่คงที่ แต่จะเปลี่ยนแปลงไปตามลำดับการใส่สมุนไพร และชนิดของยาเม็ดที่ปรุง และการควบคุมอุณหภูมิ สามารถปรับเปลี่ยนได้ผ่านอักขระบนเสาโลหะ

การปรุงยาแบบนี้ ไม่เพียงแต่จะสามารถปรุงยาได้ในปริมาณมาก แต่ยังใช้พลังปราณไม่มากนัก ประหยัดเวลาและแรงงาน! คนออกแบบที่นี่ เป็นอัจฉริยะจริง ๆ!

อันที่จริง เตาปรุงยาแบบนี้ ก็มีแนะนำไว้ในหยกเขียวถ่ายทอดวิชา แต่เฉินม่อนึกไม่ถึงชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น แต่การปรุงยาแบบนี้ ก็มีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่ง คือในขณะปรุงยา การดึงไฟใต้พิภพมาใช้ จะทำให้เกิดการสั่นสะเทือนของแผ่นดิน ดังนั้นในโลกบำเพ็ญเพียร ใครก็ตามที่จะสร้างเตาปรุงยาแบบนี้ จะสร้างในพื้นที่ห่างไกล หรือแม้แต่ในที่ที่ไม่มีคนอาศัยอยู่!

ถึงขนาดที่บางสำนัก ค้นหาดวงดาวที่มีไฟใต้พิภพพุ่งพล่านและไม่มีคนอาศัยอยู่ เพื่อดัดแปลงเป็นสถานที่ปรุงยาของสำนัก อืม?!

เฉินม่อคิดถึงตรงนี้ ก็เริ่มเข้าใจว่า แผ่นดินไหวและสึนามิในญี่ปุ่น อาจเกิดจากการที่เขาต่อสู้กับสวี่ซื่อ จนไปกระตุ้นอาคมที่นี่ ทำให้ไฟใต้พิภพพุ่งพล่าน จนเกิดภัยพิบัติขึ้นจริง ๆ

ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง! เสาโลหะต้นนี้ คือการใช้ไฟใต้พิภพมาช่วยในการปรุงยา และภูเขาไฟฟูจิของญี่ปุ่น ก็คือปากปล่องภูเขาไฟ การสร้างสำนักที่นี่ ก็คงเพราะไฟใต้พิภพที่นี่แน่นอน และเสาโลหะต้นนี้ เมื่อถูกกระตุ้น ก็อาจทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน จนเกิดแผ่นดินไหว เสาโลหะและอาคมที่นี่ทำงานร่วมกัน หากในขณะดึงไฟใต้พิภพมาปรุงยา ไม่ได้เปิดอาคมป้องกัน ก็จะทำให้เกิดแผ่นดินไหวรุนแรงอย่างแน่นอน แต่ถ้าเปิดอาคมป้องกัน ก็จะสามารถหักล้างกันได้ และรับประกันความปลอดภัยของพื้นดิน

เพราะการดึงไฟใต้พิภพมาปรุงยา ก็เป็นการระบายพลังงานอย่างหนึ่ง ตราบใดที่มีการปรุงยาที่นี่บ่อย ๆ พลังงานใต้ดินก็จะได้รับการระบาย ภัยพิบัติอย่างการระเบิดของภูเขาไฟบนพื้นดินก็จะไม่มีทางเกิดขึ้น และการระเบิดของภูเขาไฟฟูจิเมื่อหลายร้อยปีก่อน อาจเกิดจากการที่ไม่ได้ปรุงยามานาน ทำให้พลังงานสะสมมากเกินไป อีกอย่างคือในตอนนั้นสวี่ซื่อยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องเหล่านี้ ส่วนการต่อสู้ในครั้งนี้ อาคมป้องกันไม่ได้ถูกเปิด จึงทำให้เกิดแผ่นดินไหวบนพื้นดิน ซึ่งเป็นเพราะเขาและสวี่ซื่อจริง ๆ แต่เขาไม่ได้เจตนาจริง ๆ นะ

(จบบท)