บทที่ 1051 ไปต่อ

บทที่ 1051 ไปต่อ

“เพิ่งจะมาหนีเอาตอนนี้ ไม่คิดว่ามันสายไปแล้วเหรอ?” เฉินม่อกล่าวไปพลาง สะบัดดาบซามูไรในมือออกไปทันที พุ่งตรงไปยังคัตสึระ นาริโตะ!

ดาบซามูไรยาวถูกเหวี่ยงไปภายใต้พลังของเฉินม่อ แล้วพุ่งเข้าใส่คัตสึระ นาริโตะทันที!

แม้ว่าคัตสึระ นาริโตะจะเป็นนินจาระดับกลาง ซึ่งเทียบเท่ากับผู้ฝึกยุทธหลังฟ้าขั้นหกของจีน แต่เมื่อรู้สึกว่ามีบางสิ่งพุ่งเข้าใส่ด้านหลัง เขาพยายามจะหลบแต่ก็หมดแรง!

“ปุ!” ดาบซามูไรแทงทะลุร่างของคัตสึระ นาริโตะ ตรึงเขากับพื้น!

“แก!...” คัตสึระ นาริโตะพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพูดไม่ออก! เขาทำได้เพียงใช้นิ้วชี้ไปที่เฉินม่อ พยายามพูดออกมาเพียงคำเดียว ก่อนจะสิ้นใจไปอย่างหดหู่! เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมาตายอย่างน่าอดสูที่นี่! และเป็นเพราะเขาอยู่ในทีมปฏิบัติการพิเศษมานาน ตำแหน่งก็เป็นหัวหน้าทีม จึงมีอำนาจค่อนข้างมาก!

อีกอย่าง เป็นเพราะเขาได้รับการดูแลจากตระกูลที่อยู่เบื้องหลัง ทำให้แม้แต่นินจาระดับสูงก็ยังสุภาพกับเขา! และปกติเวลาทำภารกิจก็แทบไม่เคยมีข้อผิดพลาด ดังนั้นจึงเกิดนิสัยเย่อหยิ่งขึ้นมา!

วันนี้ เขาต้องชดใช้ความเย่อหยิ่งนั้นด้วยชีวิต! ถ้ารู้ว่าเฉินม่อเก่งกาจขนาดนี้ การรีบหนีไปตั้งแต่แรกก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้! แต่การตามเฉินม่อเข้ามาในสวนสาธารณะ ก็ถือเป็นการส่งตัวเองมาตาย! จากนั้น เฉินม่อเดินเข้าไปข้างหน้า เหยียบร่างคัตสึระ นาริโตะไว้ แล้วดึงดาบซามูไรออกมา จากนั้นก็หันหลังเดินออกจากสวนสาธารณะ!

แต่ในขณะที่กำลังเดินออกไป เขาก็หยิบตะปูตอกวิญญาณออกมา แล้วสั่งให้มันบินออกไปทันที! “อะไรนะ? ทำไมหัวหน้าทีมคัตสึระ นาริโตะยังไม่ออกมา?” เจ้าหน้าที่ทีมปฏิบัติการพิเศษหลายสิบคนที่ถือปืนอยู่ เห็นเฉินม่อเดินออกมาอย่างสง่างาม ก็ตกใจมาก!

“เกิดอะไรขึ้น?” หัวหน้าหน่วยยิงปืนคนหนึ่งที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ ก็ตะโกนสั่งทุกคนทันที “ยิง! ยิงเดี๋ยวนี้! ฆ่ามัน!”

ไม่ว่าคัตสึระ นาริโตะและนินจาคนอื่น ๆ จะทำไมถึงไม่ออกมา ถึงแม้ในใจเขาจะคิดได้บ้าง แต่ก็ยังปฏิเสธความจริง!

“ปัง! ปัง! ปัง!...” เสียงปืนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง กระสุนและระเบิดมือทั้งหมดก็พุ่งเข้าใส่เฉินม่อ!

เฉินม่อหลบกระสุนส่วนใหญ่ได้อย่างรวดเร็ว แม้แต่กระสุนจากปืนไรเฟิลซุ่มยิงหลายนัด เขาก็หลบได้ทัน ส่วนกระสุนที่หลบไม่พ้น เขาก็ใช้ดาบซามูไรปัดออกไป!

ถึงแม้ความแข็งแกร่งของร่างกายเขาจะไม่ได้รับความเสียหายจากกระสุนเหล่านี้ แต่การถูกยิงก็ทำให้รู้สึกเจ็บ! ดังนั้นการใช้ดาบซามูไรปัดออกไปจึงดีกว่า!

เฉินม่อสะบัดดาบซามูไรหนึ่งครั้ง ในขณะที่คนเหล่านั้นกำลังยิงใส่เงาของเขา คมดาบของเฉินม่อก็ได้ตัดคอพวกเขาแล้ว!

ทันใดนั้น เลือดก็สาดกระเซ็น ทุกคนถูกเฉินม่อสังหารไปทีละคน! ในเวลานั้น พลซุ่มยิงที่อยู่ไกลออกไปก็รู้สึกว่าไม่ดีแล้ว รีบลุกขึ้นเตรียมถอนตัว! แต่ก็รู้สึกเจ็บที่หน้าผาก ภาพตรงหน้าก็ค่อย ๆ มืดลง ร่างกายก็ล้มลงไปกองกับพื้น!

พลซุ่มยิงทั้งสี่คนไม่สามารถหนีรอดจากการโจมตีของตะปูตอกวิญญาณได้ ทุกคนล้มลงไปกองกับพื้น!

“หึ!” เฉินม่อแค่นเสียงออกมา สำหรับคนที่กล้ายิงใส่เขา ย่อมไม่มีจุดจบที่ดี!

เฉินม่อหันหลังกลับ ไม่สนใจศพทั้งหมดที่อยู่บนพื้นดิน แล้ววิ่งตรงไปยังตำแหน่งของพลซุ่มยิง! ตอนนี้ ถึงแม้จะเป็นเวลากลางคืน แต่บริเวณกินซ่าก็ยังสว่างไสว และมีรถสัญจรไปมา แม้ว่าสวนสาธารณะเล็ก ๆ นี้จะอยู่ห่างจากกินซ่าไปบ้าง แต่ก็ยังคึกคักอยู่!

การยิงปืนและการสังหารของเฉินม่อ ย่อมถูกผู้คนจำนวนมากเห็น ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เก็บศพทั้งหมดเข้ามุกจักรวาล! เพราะเขาต้องการให้คนอื่นรู้ว่าเขามีของวิเศษ! ดังนั้น เขาจึงทิ้งศพเหล่านี้ไว้ที่นี่ อย่างไรเสียก็จะมีคนญี่ปุ่นมาจัดการอยู่แล้ว ไม่ต้องกังวลอะไร! ส่วนเรื่องที่ว่าจะสร้างความตื่นตระหนกให้กับสังคม หรือทำให้ประชาชนหวาดกลัวหรือไม่ มันเกี่ยวข้องกับเขาไหม?

เฉินม่อพุ่งตัวไปยังตำแหน่งของพลซุ่มยิงอย่างรวดเร็ว ตะปูตอกวิญญาณก็ส่งเสียงหวีดหวิวแล้วถูกเฉินม่อเรียกเก็บ! เขาคว้าตัวพลซุ่มยิงแล้วเก็บเข้าสู่มุกจักรวาลทันที!

เนื่องจากพลซุ่มยิงกระจายตัวอยู่ในสี่ตำแหน่ง เฉินม่อจึงต้องวิ่งไปหาทีละคน แล้วเก็บพวกเขาเข้าสู่มุกจักรวาล!

เขาเก็บพลซุ่มยิงเหล่านี้ไว้ เพื่อเก็บความลับของตะปูตอกวิญญาณไว้ให้มากที่สุด เผื่อว่าในอนาคตจะสามารถใช้มันในการโจมตีศัตรูได้อย่างไม่คาดคิด! เนื่องจากเสียงปืนที่ดังขึ้น ถนนบริเวณนี้จึงแทบจะไม่มีผู้คนเลย! ดังนั้นเฉินม่อจึงเก็บพลซุ่มยิงทั้งหมดได้โดยไม่มีใครเห็น!

เขาหาที่ที่ไม่มีคนอยู่ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเปลี่ยนรูปลักษณ์ของตัวเอง จากนั้นก็ขึ้นรถไฟชินคันเซ็นมุ่งหน้าไปยังซาเซโบะ! ในเมื่อรู้ว่าหยวนรั่วซานอยู่ที่ซาเซโบะ ก็ต้องรีบไปตามหาพวกเขา!

...

ประมาณครึ่งชั่วโมงหลังจากเกิดเหตุการณ์ยิงปืนในสวนสาธารณะ ก็มีคนหลายคนมาถึงที่เกิดเหตุ!

คนที่นำหน้ามาคือคัตสึระ บุงคังชูอย่างชัดเจน!

หลังจากที่เขากลับมาจากโอซาก้า เขาก็จัดคนให้ไปเป็นบอดี้การ์ดให้กับโควะมิ ยู! ไม่คิดเลยว่าเพียงแค่หนึ่งวัน น้องชายของเขา คัตสึระ นาริโตะ ก็ถูกสังหารแล้ว! แถมยังถูกฆ่ากลางถนนในระหว่างปฏิบัติภารกิจ! เมื่อเขาได้ยินข่าวนี้ เขาก็แทบจะไม่เชื่อเลย! เพราะคัตสึระ นาริโตะเป็นเจ้าหน้าที่ของทีมปฏิบัติการพิเศษ และเป็นหัวหน้าทีมปฏิบัติการพิเศษของโตเกียว มีคนอยู่ภายใต้บังคับบัญชามากมาย! รวมถึงนินจาระดับสูงหลายคน แต่ก็ยังถูกฆ่า! ที่เกิดเหตุถูกตำรวจล้อมไว้แล้ว! ถึงแม้คนที่ไม่เกี่ยวข้องจะไม่สามารถเข้าไปได้ แต่เสียงปืนและการระเบิดก็ทำให้คนจำนวนมากได้ยิน ดังนั้นผู้คนจึงมารวมตัวกันที่นี่มากมาย! ทุกคนกำลังพูดคุยและสอบถามกัน มีนักข่าวบางคนก็รีบมาที่นี่เพื่อสอบถามและรายงานข่าว!

คัตสึระ บุงคังชูลงจากรถ เห็นความวุ่นวายรอบ ๆ ก็โกรธจัดทันที! น้องชายของเขาเสียชีวิตเพื่อประเทศชาติ แต่กลับยังถูกผู้คนมุงดูหลังความตาย ช่างน่ารังเกียจจริง ๆ! “ไอ้บ้า! ผู้รับผิดชอบที่นี่เป็นใคร? ไม่รู้หรือไงว่าต้องไล่พวกมุงดูและนักข่าวทั้งหมดไป? ทีมปฏิบัติการพิเศษกลายเป็นนักแสดงให้คนอื่นดูตั้งแต่เมื่อไหร่!” คัตสึระ บุงคังชูกล่าวอย่างโกรธแค้น

“ครับ! ผมจะไปหาผู้รับผิดชอบที่นี่ทันที!” ลูกน้องคนหนึ่งของคัตสึระ บุงคังชูรีบกล่าว “ท่านครับ โปรดรอสักครู่ จนกว่าจะไล่คนเหล่านี้ไปแล้ว ท่านค่อยเข้าไปนะครับ!”

“อืม! ไปเถอะ!” คัตสึระ บุงคังชูพยายามระงับความโกรธไว้ เขารู้ว่าการโกรธใส่คนเหล่านี้ก็ไม่มีประโยชน์! ความตายของน้องชาย ทำให้เขารู้สึกโกรธที่ไม่มีที่ระบาย! ถ้าไม่ใช่เพราะเขายังคงยึดมั่นในจิตวิญญาณแห่งบุชิโด เขาคงสังหารพวกมุงดูเหล่านี้ไปหมดแล้ว!