บทที่ 20 แขกผู้มาเยือนจากกองปราบมาร

บทที่ 20 แขกผู้มาเยือนจากกองปราบมาร

เมื่ออ่านตำราจบเล่ม

หลินหยางหยางยังคงตกอยู่ในภวังค์เป็นเวลานานกว่าจะได้สติกลับคืนมา

"สรุปว่า ข้าคืออัจฉริยะด้านการบำเพ็ญเพียรที่หาตัวจับยากงั้นหรือ"

ในตำราระบุไว้ว่า ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งเดือนจึงจะสัมผัสพลังปราณได้ บวกกับขั้นตอนการชักนำปราณเข้าสู่ร่างกาย ปรับสภาพร่างกาย และโคจรพลังให้ครบรอบวัฏจักรฟ้า รวมแล้วต้องใช้เวลาสามเดือนขึ้นไป

จึงจะนับว่าก้าวเข้าสู่ธรณีประตูของขอบเขตกลั่นลมปราณได้

ทว่านางใช้เวลาเพียงครึ่งเดือนก็ก้าวเข้าสู่ขอบเขตเปิดเส้นชีพจรแล้ว ซ้ำยังเปิดเส้นชีพจรวิญญาณได้ถึงหกเส้น

ยิ่งไปกว่านั้น นางยังเลยช่วงวัยที่ดีที่สุดสำหรับการเริ่มต้นบำเพ็ญเพียรมาแล้วด้วย

หากนางเริ่มฝึกฝนเร็วกว่านี้ ป่านนี้นางคงกลายเป็นยอดฝีมือผู้เก่งกาจไปแล้ว

"จะคิดมากไปทำไม มีสิ่งที่ข้ามีอยู่ในตอนนี้ก็นับว่าดีมากแล้ว" หลินหยางหยางสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป นางไม่ใช่คนโลภมาก

สิ่งที่ได้มาคือวาสนา สิ่งที่เสียไปคือโชคชะตา

นางพอใจกับผลลัพธ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้มากแล้ว

"ท่านพี่ พวกเราเลิกกิจการของตระกูลหลินกันดีไหม ต่อไปสองพี่น้องเราจะได้มุ่งเน้นแต่การบำเพ็ญเพียร ทรัพย์สมบัติทางโลกคงจะมีประโยชน์กับพวกเราน้อยลงเรื่อยๆ"

ในเมื่อเป็นผู้บำเพ็ญเพียรกันแล้ว แถมยังก้าวหน้าเร็วปานนี้

หลินชวนอยากจะยุติกิจการของตระกูล แล้วหันมาทุ่มเทให้กับการฝึกฝนพร้อมกับพี่สาว เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่จะตามมา

"กิจการตระกูลหลินเลิกไม่ได้เด็ดขาด"

หลินหยางหยางส่ายหน้า "ในตำราบอกไว้ว่า การบำเพ็ญเพียรไม่ได้อาศัยแค่พรสวรรค์เท่านั้น ปัจจัยสี่อย่าง วิถี ชัยภูมิ ทรัพย์สิน และสหายธรรม ล้วนขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปไม่ได้"

"ช่วงนี้พี่เจริญอาหารขึ้นทุกวัน การสิ้นเปลืองทรัพยากรในการบำเพ็ญเพียรก็เพิ่มขึ้นมาก ในอนาคตมันจะต้องเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลแน่นอน"

"ถ้าเรามัวแต่ฝึกฝน แล้วเราจะเอาทรัพยากรมาจากไหน"

ในฐานะแม่ค้า หลินหยางหยางมองเห็นประเด็นสำคัญที่สุดได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

"ก็จริงของท่าน"

ความคิดของหลินชวนนั้นเรียบง่ายกว่ามาก

เพราะการมีอยู่ของระบบ เขาจึงรู้สึกว่าทุกอย่างสามารถแก้ไขได้ด้วยการเวียนว่ายในความฝัน จึงขาดการไตร่ตรองอย่างรอบคอบ

ในสถานการณ์ปกติ แนวคิดของหลินหยางหยางพี่สาวของเขาต่างหากที่ถูกต้องที่สุด

หลินหยางหยางยิ้มกล่าวว่า "กิจการของตระกูลหลินยังต้องทำต่อ แต่ต้องเปลี่ยนแปลงรูปแบบ เราต้องหันมาทำการค้ากับผู้บำเพ็ญเพียร ไม่ใช่กับปุถุชนคนธรรมดา"

แม้ว่าตอนนี้ช่องทางในการติดต่อกับผู้บำเพ็ญเพียรของนางจะน้อยนิดจนน่าใจหาย แต่หลินหยางหยางมั่นใจมากว่า เมื่อระดับพลังของนางสูงขึ้น ทุกอย่างก็จะเข้ามาหาเองตามธรรมชาติ

โดยเนื้อแท้แล้ว มันก็คือการแลกเปลี่ยน และนางมั่นใจว่านางจัดการได้

"เรื่องกิจการเจ้าไม่ต้องกังวล ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่เอง"

หลินหยางหยางเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิ "ตอนเจ้ายังเด็ก พี่เลี้ยงเจ้ามาได้ ในอนาคตพี่ก็จะทำให้เจ้ามีทรัพยากรใช้ในการบำเพ็ญเพียรอย่างไม่ขัดสนได้เช่นกัน"

"ฮ่าๆ ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะขอเกาะแข้งเกาะขาท่านพี่ไปตลอดเลยแล้วกัน"

หลินชวนชินเสียแล้ว

ตั้งแต่เล็กจนโต สองพี่น้องพึ่งพาอาศัยกัน คอยประคับประคองซึ่งกันและกันมาตลอด

ต่อให้พี่สาวทำตามสัญญาที่ให้ไว้ในวันนี้ไม่ได้ เขาก็จะช่วยให้นางทำมันจนสำเร็จเอง

ณ ห้วงมิตินอกคฤหาสน์ตระกูลหลิน

สี่ราชาปีศาจแห่งป่าโบราณอวิ๋นเมิ่งกำลังเฝ้ามองฉากนี้อยู่ แววตาของพวกมันวูบไหว

"ท่านผู้นั้นบอกว่า ขอเพียงพวกเราช่วยให้ท่านอาวุโสหลินชวนฟื้นคืนความทรงจำได้ เขาจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาในการก้าวสู่ขอบเขตสูงสุดให้พวกเรา"

"พวกเราติดอยู่ในขอบเขตปราชญ์มากี่ปีแล้ว บางทีนี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวของพวกเรา"

แววตาของราชาพยัคฆ์จินซื่อลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความหวัง

"ราชาพยัคฆ์ แล้วเจ้าคิดว่าเราควรทำอย่างไร" ราชาอสรพิษสามเศียรผู้เย้ายวนเอ่ยถาม

"การจะช่วยท่านอาวุโสหลินชวนฟื้นความทรงจำ เราต้องหาเหตุผลที่เหมาะสมในการเข้าหา แต่ท่านอาวุโสหลินชวนถ้าไม่เล่นกับลูกสาวก็นอนหลับ"

"ไม่มีจังหวะที่เหมาะสมเลย"

"ในความคิดของข้า ทำไมเราไม่เข้าทางพี่สาวของท่านอาวุโสหลินชวนล่ะ นางต้องการทำธุรกิจในโลกผู้บำเพ็ญเพียรและกำลังขาดผู้นำทาง เราสามารถฉวยโอกาสนี้เข้าไปร่วมมือได้"

ราชาพยัคฆ์จินซื่อบอกเล่าแผนการของตน

ราชาวิหคเพลิงทมิฬยิ้มกล่าวว่า "พรสวรรค์ของหลินหยางหยางดูเหมือนจะเหนือกว่าท่านอาวุโสหลินชวนเสียอีก บางทีชาติก่อนนางอาจจะเป็นยอดคนผู้ยิ่งใหญ่ก็เป็นได้"

ราชาพยัคฆ์จินซื่อพยักหน้า "ดังนั้น การผูกมิตรกับสองพี่น้องคู่นี้ไม่มีทางเสียหาย อนาคตอันสดใสกำลังรอเราอยู่"

สี่ราชาปีศาจบรรลุข้อตกลงร่วมกันในเรื่องนี้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

ทันใดนั้น ประตูหน้าคฤหาสน์ตระกูลหลินก็ถูกเคาะ

"คุณหนูใหญ่ นายน้อย ด้านนอกมีกลุ่มคนแต่งกายประหลาด อ้างว่าเป็นหน่วยลับของทางการ ต้องการขอพบท่านทั้งสองขอรับ"

บ่าวรับใช้รีบวิ่งมารายงาน

"เชิญพวกเขาเข้ามา"

หลินหยางหยางไม่แปลกใจเลย ตั้งแต่ข่าวเรื่องน้องชายเป็นผู้บำเพ็ญเพียรแพร่สะพัดออกไป คนของทางการย่อมต้องมาเยือนเป็นธรรมดา

นางยังรู้สึกว่าพวกเขามาช้าไปด้วยซ้ำ

ไม่นานนัก คนสามคนก็เดินเข้ามาในลานบ้าน ทั้งสามสวมชุดคลุมไหมแพรสีดำ ที่เอวปักลวดลายคล้ายปลา

ปลาตัวนั้นมีปีก ไม่รู้ว่ามีความหมายสื่อถึงสิ่งใด

ความแตกต่างอยู่ที่เอวของคนนำขบวนมีลายปลาสามตัว ส่วนผู้ติดตามอีกสองคนมีลายปลาเพียงตัวเดียว

"อู๋เฟยฝาน ผู้ตรวจการปราบมารระดับสามลาย จากกองปราบมาร รับคำสั่งจากหัวหน้ากองฯ ให้มาตรวจสอบเรื่องของ หลินชวน ผู้บำเพ็ญเพียรตระกูลหลินแห่งอำเภอโยวสุ่ย และเรื่องปีศาจสิงกำแพง"

"กองปราบมาร?"

นี่เป็นครั้งแรกที่สองพี่น้องตระกูลหลินได้ยินชื่อหน่วยงานนี้

ฟังดูเข้าใจง่าย

น่าจะเป็นหน่วยงานที่ดูแลเกี่ยวกับผู้บำเพ็ญเพียร ซึ่งขึ้นตรงต่อราชสำนัก

"ข้ายินดีให้ความร่วมมือในการตรวจสอบ"

หลินชวนประสานมือคารวะ และสั่งให้สาวใช้รินน้ำชาร้อนให้แก่ผู้ตรวจการปราบมารทั้งสาม

ทว่าสายตาของอู๋เฟยฝานกลับจับจ้องไปที่หลินหยางหยาง

"ตามคำให้การของนักปราบมารจ้าวจื้อหมิง ตระกูลหลินมีผู้บำเพ็ญเพียรเพียงคนเดียว คือหลินชวน และอยู่ในขอบเขตกลั่นลมปราณ"

"เหตุใดข้าถึงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายผู้บำเพ็ญเพียรจากพวกท่านทั้งสองพี่น้อง ซ้ำยังเป็นขอบเขตเปิดเส้นชีพจร มิใช่ขอบเขตกลั่นลมปราณ"

"ในคืนที่กำจัดปีศาจสิงกำแพง พวกท่านปกปิดพลังฝีมือไว้ใช่หรือไม่"

สายตาของอู๋เฟยฝานเฉียบคม แฝงไว้ด้วยอำนาจบารมี

"ใช่แล้ว"

หลินชวนรับคำ พลางยิ้มกล่าว "การปกปิดพลังฝีมือ ไม่น่าจะผิดกฎหมายของราชวงศ์ต้าเยี่ยนกระมัง"

"ย่อมไม่ผิด"

สีหน้าของอู๋เฟยฝานไม่เปลี่ยนแปลง "อย่างไรก็ตาม เพื่อป้องกันไม่ให้เผ่าพันธุ์ปีศาจลักลอบเข้ามาในพรมแดนและปลอมตัวเป็นผู้บำเพ็ญเพียรเผ่ามนุษย์เพื่อก่อความวุ่นวาย ข้าจำเป็นต้องขอให้พวกท่านทั้งสองร่วมมือในการตรวจสอบตามระเบียบ"

พูดจบ เขาก็หยิบกระจกบานหนึ่งออกมา

"นี่คือกระจกส่องปีศาจ สามารถแยกแยะไอปีศาจได้ ขอเพียงท่านทั้งสองส่งพลังปราณเข้าไปในกระจกเล็กน้อย ก็สามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ได้แล้ว"

"ตกลง"

สองพี่น้องตระกูลหลินบริสุทธิ์ใจ ย่อมปฏิบัติตามโดยดี

เมื่อส่งพลังปราณเข้าไป กระจกส่องปีศาจนิ่งสนิทไร้ปฏิกิริยาอยู่นาน เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าสองพี่น้องตระกูลหลินไม่ใช่ปีศาจ และมีความเป็นไปได้สูงว่าจะไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียรวิถีมารด้วย

อู๋เฟยฝานประสานมือกล่าว "ในเมื่อทั้งสองท่านเป็นผู้บำเพ็ญเพียร สามารถไปลงทะเบียนที่กองปราบมารเพื่อเป็นนักปราบมารอิสระ รับภารกิจและรับของรางวัลได้"

"บนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรมีเรื่องต้องระวังมากมาย บางครั้งการซ่อนตัวมิดชิดเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป"

"พวกท่านจะเลือกเดินเส้นทางไหน ก็สุดแล้วแต่ความสมัครใจของพวกท่าน ข้าขอตัวลา"

เมื่อธุระเสร็จสิ้น คนจากกองปราบมารทั้งสามก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่รั้งรอ

"ถูกกองปราบมารเพ่งเล็ง ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือร้าย"

หลินชวนถอนหายใจเบาๆ

เขากังวลว่าเมื่อพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรของเขากับพี่สาวถูกเปิดเผย จะดึงดูดความสนใจจากผู้ไม่ประสงค์ดี ซึ่งนั่นคงเป็นปัญหาไม่น้อย

เรื่องนี้คงปิดบังไว้ได้ไม่นาน

หลินหยางหยางยิ้มอย่างเปิดเผย ไม่เก็บมาใส่ใจ

"ในความคิดของพี่ เรื่องนี้มีดีมากกว่าเสีย ราชวงศ์ต้าเยี่ยนต้องการผู้บำเพ็ญเพียรที่มีฝีมือ หากเราแสดงพรสวรรค์ออกมา เราอาจได้รับการสนับสนุนจากทางการและได้รับทรัพยากรมากขึ้น"

"ส่วนเรื่องที่ใครจะมาคิดร้าย อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด"

เรียนรู้การค้าขายกับพ่อแม่ตั้งแต่หกเจ็ดขวบ รับช่วงต่อกิจการตระกูลหลินตอนสิบสอง แถมยังต้องเลี้ยงดูน้องชายวัยสามขวบในตอนนั้น

หลินหยางหยางผ่านความยากลำบากมามากเหลือเกิน

ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา มีกี่คนที่อยากจะโค่นล้มตระกูลหลิน? สุดท้ายแล้วคนพวกนั้นไม่ได้ถูกกวาดล้างไปหมดหรอกหรือ?

โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรอันตรายกว่างั้นหรือ?

ตัวนางเองก็แข็งแกร่งขึ้นไม่ใช่หรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อก่อนนางแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว แต่วันนี้น้องชายของนางเติบโตขึ้นและยืนอยู่เคียงข้างนาง จะมีอะไรให้ต้องกลัวอีก

ณ ห้วงมิติ

สี่ราชาปีศาจยังคงปรึกษากัน ยิ่งดูพวกมันก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆ

ราชาพยัคฆ์จินซื่อขมวดคิ้ว "ทำไมข้าถึงรู้สึกว่า กลิ่นอายของพี่สาวผู้นี้ช่างเหนือล้ำกว่าท่านอาวุโสหลินชวนมากนัก"

ต่อหน้าหลินหยางหยาง ท่านอาวุโสหลินชวนดูเหมือนเป็นแค่น้องชายตัวน้อยจริงๆ