บทที่ 17 กระบี่บริสุทธิ์ เพลงกระบี่ที่ยี่สิบสาม

บทที่ 17 กระบี่บริสุทธิ์ เพลงกระบี่ที่ยี่สิบสาม

"หลินชวน!"

พระชายาอวิ๋นจื่ออีโถมตัวเข้าสู่อ้อมกอดของท่าน ร่ำไห้ปานจะขาดใจดุจเด็กน้อย

"ไม่เป็นไรแล้ว พวกเราชนะแล้ว"

ท่านโอบกอดอวิ๋นจื่ออีไว้ในอ้อมแขน พลางลูบไล้ใบหน้าของนางอย่างอ่อนโยน

"ทำไมกัน" อวิ๋นจื่ออีมองท่านด้วยแววตาเลื่อนลอย เอ่ยว่า "ข้าไม่ต้องการสิ่งเหล่านั้น ข้าต้องการเพียงแค่ท่าน หลินชวน"

ท่านยิ้มและกล่าวว่า "ข้าก็อยู่ตรงนี้มาตลอด และจะอยู่กับเจ้าตลอดไป"

เวลาของท่านเหลือไม่มากแล้ว

พลังปราณเหือดแห้ง ไม่อาจบรรลุเป็นเซียนได้ และเส้นทางชีวิตของท่านก็เดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด

ปีฉางอันที่สี่สิบหก ราชวงศ์ต้าเหลียงล่มสลาย ปิดฉากยุคสมัยอันแสนสั้นและไม่รุ่งโรจน์ เปรียบดั่งช่วงเวลาเพียงชั่วพริบตา

ท่านได้สานต่อความปรารถนาที่จะแก้แค้นให้มารดาจนสำเร็จ

ในปีเดียวกันนั้น ราชวงศ์อวิ๋นชวนก็ได้สถาปนาขึ้น

ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์อวิ๋นชวน คืออดีตพระชายาแห่งชายแดนใต้ อวิ๋นจื่ออี ผู้ซึ่งก้าวขึ้นเป็นจักรพรรดินีหญิงอีกพระองค์ในรอบห้าพันปีบนแผ่นดินผืนนี้

นามของจักรพรรดินีอวิ๋นชวนถูกกำหนดให้จารึกไว้ในประวัติศาสตร์สืบไป

"ชุดคลุมมังกรนี้ เจ้าสวมใส่แล้วดูดีกว่าข้ามากนัก"

บนบัลลังก์มังกร ท่านและอวิ๋นจื่ออีนั่งอิงแอบแนบชิดกัน เส้นผมของท่านเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนมาเนิ่นนานแล้ว ในขณะที่นางกลับดูอ่อนเยาว์ยิ่งขึ้น สง่างามและสูงส่ง

อวิ๋นจื่ออีกล่าวว่า "หลินชวน ข้ามีของขวัญอีกชิ้นจะมอบให้ท่าน"

"ของขวัญอะไรหรือ"

หากเป็นปกติเมื่อได้ยินเช่นนี้ ท่านคงจะตื่นตระหนก แต่ยามนี้ท่านไร้ซึ่งความเกรงกลัวใดๆ ทุกสิ่งล้วนถูกลิขิตไว้แล้ว

แผนการที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตนี้ ท่านได้ใช้มันไปเพื่อคนรักของท่านจนหมดสิ้น

บางครั้งท่านก็เฝ้าถามตัวเองว่า "หากนางต้องมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้เพียงลำพัง นางจะเหงาหรือไม่"

อวิ๋นจื่ออีพาท่านไปยังนครใต้ดิน

ใจกลางนครมีเตาหลอมขนาดมหึมา แผ่ไอร้อนระอุจนทำให้อากาศบิดเบี้ยว

อวิ๋นจื่ออีพาท่านเดินไปที่หน้าเตาหลอม

นางกัดปลายนิ้ว หยดเลือดสดๆ ลงไปในเตา เหล็กเหลวที่เดือดพล่านภายในเริ่มปั่นป่วนรุนแรง

เสียงมังกรคำรามกึกก้องไปทั่วนครใต้ดิน

ฟุ่บ! กระบี่คมกริบเล่มหนึ่งพุ่งทะยานออกมาจากเตาหลอม เป็นเพียงกระบี่ยาวสามฟุต แต่กลับทำให้กระบี่ทุกเล่มในราชวงศ์อวิ๋นชวนสั่นไหวและส่งเสียงคำรามขานรับพร้อมกัน

มันคือราชันแห่งศาสตราวุธอย่างแท้จริง

"หลินชวน ท่านชอบหรือไม่"

อวิ๋นจื่ออีมองท่านด้วยรอยยิ้ม นี่คือกระบี่เทพไร้เทียมทานที่นางลงมือหลอมด้วยตนเอง หล่อเลี้ยงมันด้วยโลหิตจากหัวใจทุกวันคืน

กระบี่เทพที่ถือกำเนิดจากเปลวเพลิงอันร้อนแรง แฝงไว้ด้วยความรักอันลึกซึ้งที่สุดของคนรัก

ท่านถามว่า "มันชื่ออะไร"

"ยังไม่ได้ตั้งชื่อเลย"

ท่านและอวิ๋นจื่ออีใช้ชีวิตร่วมกันมา แม้จะไร้ทายาทสืบสกุล แต่ท่านไม่เคยนึกเสียใจ การได้มีคนรักอยู่เคียงข้างตลอดชั่วชีวิตก็นับว่าเพียงพอแล้ว

จากเพื่อนเล่นในวัยเยาว์ สู่ภรรยาคู่ชีวิต ครองคู่กันอย่างปรองดองจนแก่เฒ่า

หัวใจของอวิ๋นจื่ออีอยู่ที่ท่านเสมอมา ท่านสัมผัสถึงมันได้ตั้งแต่ต้นจนจบ

ท่านตั้งชื่อกระบี่เทพเล่มนี้ว่า กระบี่เทพอวิ๋นซิน

วินาทีที่ท่านกุมด้ามกระบี่เทพอวิ๋นซิน ร่างกายที่ชราภาพของท่านเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง เส้นผมสีขาวกลับกลายเป็นสีดำสนิท ร่างกายเปล่งปลั่งมีสง่าราศี

ณ ปลายทางของชีวิต ท่านได้หวนคืนสู่ขอบเขตสูงสุดอีกครั้ง

ท่านรู้ดีว่านี่คือการระเบิดพลังเฮือกสุดท้ายก่อนความตายจะมาเยือน แสงสุดท้ายที่สว่างวาบก่อนจะมอดดับ

ท่านสัมผัสได้ถึงเจตจำนงแห่งกระบี่อีกสายหนึ่งที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภาเหนือแผ่นดินอวิ๋นชวน สหายสนิทตาบอดของท่าน ผู้ไม่ยอมทนเหงาอยู่ลำพัง ได้เผาผลาญแก่นโลหิตของตน เพื่อยกระดับพลังสู่ขั้นสูงสุดเช่นกัน

"เจ้าบอด มาสู้กับสวรรค์ด้วยกันอีกสักคราเป็นอย่างไร"

ท่านถือกระบี่ทะยานขึ้นสู่ท้องนภา

ชายตาบอดกลายร่างเป็นสายรุ้งยาว พุ่งทะยานเคียงคู่ท่านมุ่งตรงสู่กลีบเมฆ

ชายตาบอดหัวเราะร่า "ตาแก่ชวน เจ้าไหวแน่นะ"

ท่านกระชับกระบี่อวิ๋นซินในมือแน่น จิตใจกระจ่างใสดุจกระจกเงา โปร่งใสบริสุทธิ์จนถึงขีดสุด

ผู้คนมักกล่าวว่ากระบี่ของท่านไม่บริสุทธิ์ อดีตอันดับหนึ่งอย่างเซียนสุราจูจวินก็เคยกล่าวไว้เช่นนั้น กระบี่ในอดีตของท่านไม่บริสุทธิ์จริงๆ นั่นแหละ

แต่กระบี่เล่มนี้แตกต่างออกไป มันมีไว้เพื่อการต่อสู้กับสวรรค์เพียงอย่างเดียว

มันจึงบริสุทธิ์เพียงพอ

กระบวนท่ากระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดที่ท่านบัญญัติขึ้นในชีวิตนี้ มีนามว่า กระบี่ที่ยี่สิบสาม

ภายใต้ปณิธานที่แตกต่างกัน การใช้ออกซึ่งกระบี่ที่ยี่สิบสามแต่ละครั้งย่อมไม่เหมือนกัน

ครั้งแรกที่ใช้กระบี่ที่ยี่สิบสาม เพื่อปกป้องพระชายาและสังหารเทพสังหารเจวี๋ยอู๋หมิง ในยามนั้นมันแฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันแรงกล้า

นามของมันคือ กระบี่ที่ยี่สิบสาม สะท้านฟ้าสะเทือนดิน

ครั้งที่สองที่ใช้กระบี่ที่ยี่สิบสาม คือการต่อสู้กับอันดับหนึ่งในขณะนั้นอย่างเซียนสุรา มันแบกรับความรู้สึกมากมายเหลือคณานับ

ความแค้นของมารดาไป๋ซู่ซู่ ความภักดีของบิดาหลินอู๋จี ความลำบากใจของเทพกระบี่เฒ่าหลี่เฉิงอิง มิตรภาพกับจอมดาบตาบอด และปณิธานของเหล่าทหารหาญนับหมื่นแสนแห่งชายแดนใต้

รวมถึงการปกป้องคนรักอย่างอวิ๋นจื่ออี

มันคือกระบี่ที่ต้องใช้อารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดของชีวิตในการตีความ

นามของมันคือ กระบี่ที่ยี่สิบสาม มีรักทั่วหล้า

ครั้งที่สามเมื่อเผชิญหน้ากับซีเหมินอู๋เสวี่ย ท่านก็ยังคงใช้กระบวนท่านี้

ครั้งสุดท้ายที่ใช้กระบี่ที่ยี่สิบสาม คือ ณ ช่วงเวลานี้

กระบี่ที่บริสุทธิ์ กระบวนท่าที่ถือกำเนิดขึ้นเพื่อวิถีแห่งกระบี่

นามของมันคือ กระบี่ที่ยี่สิบสาม หกสูญสิ้นไร้ตัวตน

ในศึกครั้งนั้น ท่านผ่าประตูสวรรค์ สังหารเซียนไปนับไม่ถ้วน และทำลายสะพานเทพที่เชื่อมต่อระหว่างมนุษย์กับเซียนจนแตกละเอียด

หลังจากยุคสมัยของมังกรบรรพกาล ยุคสมัยที่ไร้ซึ่งเทพเซียนก็ได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

วาสนาของโลกมนุษย์ สมควรให้โลกมนุษย์เป็นผู้กำหนด

สิ่งที่เรียกว่าเทพเซียน ไม่มีสิทธิ์เข้ามาก้าวก่าย

ท่านร่วงหล่นลงจากฟากฟ้า ใช้ลมหายใจเฮือกสุดท้ายปกป้องชายตาบอดเอาไว้ บางทีเขาอาจจะยังมีชีวิตอยู่ต่อไปในฐานะปุถุชน แต่งงานมีลูกหลานสืบสกุล

ในวาระสุดท้าย ท่านตกลงสู่อ้อมกอดอันอบอุ่น

นางช่างงดงามเหลือเกิน แต่น่าเสียดายที่ท่านมองเห็นใบหน้าของนางไม่ชัดเจนอีกต่อไปแล้ว

หลินชวนค่อยๆ ตื่นจากความฝัน

"จบไปอีกหนึ่งความฝัน"

"สมกับที่เป็นข้าจริงๆ"

หลินชวนค่อนข้างพึงพอใจกับการเวียนว่ายในความฝันครั้งนี้ แม้ความรักกับอวิ๋นจื่ออีในฝันจะมีเรื่องน่าเสียดาย แต่ตัวเขาไม่มีสิ่งใดให้ต้องเสียใจ

"ข้านี่มันเป็นคนดีจริงๆ"

มอบคู่ครองที่น่าพึงพอใจให้กับสาวๆ ในความฝันทุกคน

หลินชวนเพลิดเพลินกับความรู้สึกนี้มาก

อย่างไรเสียพวกนางก็เป็นเพียงคนในความฝัน เมื่อฝันจบลง พวกนางก็จากไป ไม่มีภาระผูกพันใดๆ และไม่ก่อให้เกิดปัญหารักวุ่นวายตามมา

"ติ๊ง! โฮสต์ทำการเวียนว่ายในความฝันสมบูรณ์ ครั้งนี้ท่านได้รับคะแนน 100,000 คะแนน"

"เนื่องจากความเข้มข้นของโลกความฝันนี้ผ่านเกณฑ์มาตรฐาน โฮสต์สามารถรับรางวัลเพิ่มเติมได้"

"กรุณาเลือกรางวัลสองอย่างจากรายการต่อไปนี้เพื่อรับรางวัล"

"รางวัลที่หนึ่ง: เคล็ดวิชากระบี่ · กระบี่ที่ยี่สิบสาม"

"รางวัลที่สอง: กระบี่เทพอวิ๋นซิน"

"รางวัลที่สาม: การ์ดสะท้อนการเวียนว่ายในความฝัน · ปะทะสวรรค์"

ไอเทมจากการเวียนว่ายในความฝันปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินชวนอีกครั้ง คล้ายกับรางวัลจากความฝัน นางมารสมบูรณ์แบบ

หลินชวนได้ประจักษ์ถึงอานุภาพของกระบี่ที่ยี่สิบสามในความฝันมาแล้ว

เขาไม่ลังเลที่จะกดรับรางวัลนี้ทันที

กระบวนท่ากระบี่ทั้งสามประทับลงในจิตใจของหลินชวน แต่การจะใช้ออกจริงๆ นั้นมีความยากลำบากอยู่บ้าง เนื่องจากระดับพลังของเขายังไม่สูงพอ

รางวัลที่สองและสามก็นับว่ายอดเยี่ยม

กระบี่เทพอวิ๋นซิน คือสิ่งที่คนรักในฝันอย่างอวิ๋นจื่ออีหลอมสร้างให้เขาด้วยตัวเอง หล่อเลี้ยงด้วยโลหิตหัวใจ และในศึกสุดท้ายที่ปะทะกับสวรรค์ มันได้ปลดปล่อยเจตจำนงแห่งกระบี่ที่เหนือล้ำกว่าศาสตราวุธใดๆ

บนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียร อาวุธคู่กายที่คล่องมือนั้นสำคัญยิ่งนัก

ส่วนการ์ดสะท้อนการเวียนว่าย ไม่ต้องพูดถึงเลย มันเป็นตัวแทนช่วงเวลาที่เจิดจรัสที่สุดของเขาในความฝัน การสะท้อนพลังนั้นออกมาสู่ความเป็นจริงย่อมมอบพลังการต่อสู้ที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งยวด

หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วน หลินชวนก็เลือก กระบี่เทพอวิ๋นซิน

ท่านอ๋องท่องยุทธภพ และ นางมารสมบูรณ์แบบ ต่างเป็นความฝันแนวแฟนตาซีระดับต่ำ แต่ระดับความเข้มข้นของพลังในเรื่องแรกนั้นต่ำกว่าเรื่องหลังอย่างเห็นได้ชัด

หากแบ่งตามระดับขอบเขตการบำเพ็ญเพียรในโลกความเป็นจริง:

ขอบเขตกลั่นลมปราณ, ขอบเขตเปิดเส้นชีพจร, ขอบเขตเหินหาว, ขอบเขตผลัดเปลี่ยนกายา, ขอบเขตจิตวิญญาณ, ขอบเขตประสานสวรรค์, ขอบเขตปราชญ์, ขอบเขตสูงสุด

ขอบเขตเทวะใน ท่านอ๋องท่องยุทธภพ เทียบได้คร่าวๆ กับ ขอบเขตประสานสวรรค์ ในความเป็นจริง และสิ่งที่เรียกว่าเซียน ก็น่าจะอยู่ในระดับ ขอบเขตปราชญ์

ทว่าจอมมารใน นางมารสมบูรณ์แบบ นั้นสามารถต่อกรกับ ขอบเขตสูงสุด ได้

การ์ดเทพกระบี่ชุดขาวที่หลินชวนได้รับจากความฝันรอบก่อน ก็สามารถต่อกรกับขอบเขตสูงสุดได้เช่นกัน

ดังนั้นเขาจึงเลือกกระบี่เทพอวิ๋นซิน

หลินชวนยื่นมือออกไปกำด้ามกระบี่เสมือนจริง กระบี่เทพอวิ๋นซินค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง และด้วยเสียงกระบี่ที่กังวานก้อง มันก็ปรากฏออกมาในโลกความเป็นจริงอย่างสมบูรณ์

...

...

อวิ๋นจื่ออี · จักรพรรดินีอวิ๋นชวน