ตอนที่ 21 เลิกแสดงได้เวลาโชว์ของ

“ช่างตีเหล็กฝึกหัดตัวน้อย บอกข้าที ทำไมคนทรยศถึงบอกว่าเจ้าเป็นอัจฉริยะในการตีเหล็กและยืนกรานที่จะลากเจ้าตายไปพร้อมกับเขา” ดวงตาของซุนกงผิงเป็นประกายเมื่อเขาจ้องไปที่โจวชู

 

เส้นเลือดบนหน้าผากของ โจวชู กระตุกสองสามครั้ง แกเป็นคนตัวน้อย ทั้งครอบครัวของแกเป็นคนตัวน้อย!

 

"ข้าจะรู้ได้ยังไง? ท่านควรถามเขา” โจวชูกล่าว

 

“ข้าตีความว่านี่เป็นอุบายเพื่อให้ได้รับความเห็นอกเห็นใจได้หรือไม่” ดวงตาของซุนกงผิงเป็นประกายราวกับว่าเขาได้พบกับบางสิ่งที่สนุกสนาน

“เขาจับเจ้าเป็นตัวประกันและเรียกเจ้าว่าอัจฉริยะแห่งการตีเหล็ก ด้วยวิธีนี้ หลังจากที่เจ้าได้รับการช่วยเหลือ เจ้าจะได้รับการเลี้ยงดูอย่างอัจฉริยะจากแผนกหลอมอาวุธ ทำให้เจ้าได้สัมผัสกับความลับเพิ่มขึ้น…” ซุนกงผิงกล่าวอย่างตื่นเต้น

 

“คงจะเป็นอย่างนั้น เจ้าไม่ใช่ช่างตีเหล็กฝึกหัดเพียงคนเดียวที่นี่ แม้ว่าเขาต้องการจับใครเป็นตัวประกัน ทำไมเขาต้องเลือกเจ้า? ผู้ดูแลเสี่ยวและรองผู้การเฉิงมีค่ามากกว่าไม่ใช่รึ? เจ้าเป็นผู้สมรู้ร่วมของเขาใช่ไหม” ซุนกงผิงตะโกน

 

โจวชู พูดไม่ออก นี่มันใช้เหตุผลไร้สาระอะไร? นี่เรื่องตลกใช่ไหม? ใช้อะไรมองที่เห็นว่าข้าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของคนทรยศ?

เสี่ยว จงสุ่ย และ เฉิงหย่ง ดูถูกราวกับว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเขา และการสอบสวนคนทรยศไม่ใช่ธุรกิจของพวกเขา

 

เมื่อ โจวชู เห็นการกระทำของ เสี่ยว จงสุ่ย เขารู้สึกผิดหวังกับผู้ดูแลคนนี้ เขาไม่ได้คิดที่ปรารถนาที่จะให้เขายืนหยัดเพื่อข้า

 

“ท่านชาย ด้วยความแข็งแกร่งของผู้ทรยศ ท่านคิดว่าเขาจะจับผู้ดูแลเสี่ยวหรือรองผู้การเฉิงเป็นตัวประกันได้หรือไม่” โจวชู พูดไม่ออก

 

“นั่นก็สมเหตุสมผล” ซุนกงผิงลูบคางและครุ่นคิด “แล้วทำไมเขาจับเจ้าเป็นตัวประกัน? คนนั้นดูจะรังแกง่ายกว่าเจ้า”

 

ซุนกงผิงชี้ไปที่หลี่เอ๋อโกวซึ่งถูกฉีซานเตะไปกระแทกพื้น

 

“บางทีเขาอาจจะอิจฉาข้าเพราะข้าหล่อกว่า!” โจว ชูกล่าว

 

ซุนกงผิงเสริม โจวชู ด้วยท่าทางที่เห็นด้วย “นั่นสมเหตุสมผล เจ้าดูหล่อนิดหน่อย เจ้าด้อยกว่าข้าเพียงเล็กน้อย”

“ซุน กงผิง!” เฉิงหย่งทนไม่ไหวแล้วและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ฝ่าบาทได้มอบภารกิจสังหารผู้ทรยศต่อกองทัพพยัคฆ์แล้ว เจ้าจะข้ามเส้นเหรอ?”

 

“องค์จักรพรรดิพียงตรัสว่าให้กองทัพพยัคฆ์สังหารผู้ทรยศ แต่พระองค์ไม่ได้ตรัสว่าจะกีดกันสำนักผู้ตรวจการศักดิ์สิทธิ์” ซุนกงผิงกล่าวอย่างเฉยเมย “การสอบสวนคนทรยศเป็นหนึ่งในความรับผิดชอบของสำนักผู้ตรวจการศักดิ์สิทธิ์ ใครจะกล้าพูดว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับข้า”

 

เฉิงหย่งหรี่ตาลงและจ้องมองอย่างเย็นชา

 

"อะไร? เจ้าต้องการที่จะต่อสู้? ซุนกงผิงเยาะเย้ย "มาเร็ว. ข้าจะใช้เพียงมือเดียว”

เฉิงหยงระงับความโกรธของเขา ข่าวว่าซุนกงผิงเข้าสู่อันดับได้แพร่กระจายไปแล้ว

 

ไม่ว่าเฉิงหย่งจะมั่นใจแค่ไหน เขาก็ไม่คิดว่าเขาจะสามารถเอาชนะนักสู้ที่เข้าอันดับได้ ถ้าเขาเคลื่อนไหว เขาจะไม่ขอให้เขาตีตัวเองหรอ?

 

เมื่อเห็นเฉิงหยงถอยกลับ ซุนกงผิงกล่าวอย่างดูถูกว่า “ถ้าเจ้าไม่กล้าสู้กับข้า งั้นก็ไปด้านข้าง อย่าทำให้การสอบสวนของข้าล่าช้า!”

 

เฉิงหยงกัดฟันและกำด้ามดามไว้แน่น หลังจากผ่านไปนาน ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจที่จะจัดลำดับความสำคัญภาพร่วมที่ใหญ่กว่า กองทัพพยัคฆ์เพิ่งทำผิดพลาด จึงไม่เป็นการดีที่จะสร้างศัตรูในตอนนี้!

 

ซุนกงผิงไม่สนใจปฏิกิริยาของเฉิงหยง สายตาของเขาจ้องไปที่ โจวชู อีกครั้ง

 

“บอกข้าอย่างตรงไปตรงมา เจ้าไม่สามารถโกหกข้าได้! เจ้าควรพยายามให้มากขึ้นเพื่อโน้มน้าวให้คนอื่นเชื่อว่าเจ้าเป็นอัจฉริยะด้านการตีเหล็ก? แล้วมองดูตัวเอง นอกจากหล่อนิดหน่อย ส่วนไหนในตัวเจ้าที่ดูเหมือนอัจฉริยะ? อัจฉริยะควรจะเป็นเหมือนข้า…” ซุนกงผิงเดินเตร่เหมือนคนพูดพล่อย “ดวงตาของข้าสว่างไสวเหมือนแสงประทีป เจ้าไม่มีทางเลือกอื่น บอกข้ามา ว่าผู้สมรู้ร่วมที่เหลือของของเจ้าอยู่ที่ไหนและข้าสามารถวิงวอนเพื่อเจ้าและไว้ชีวิตเจ้า—”

 

"เสร็จหรือยัง?" โจวชู รู้สึกปวดหัวขึ้นมา ถ้าเซียวจงสุ่ยไม่ได้อธิบาย เขาก็ทำได้แค่อธิบายด้วยตัวเองเท่านั้น

 

มิฉะนั้น แทนที่จะถูกฆ่าโดยคนทรยศ เขาจะถูกฆ่าในฐานะคนทรยศ

 

“อย่างแรก ข้าไม่ใช่ผู้สมรู้ร่วมคิดของคนทรยศ” โจวชูกล่าวต่อ “ประการที่สอง ถึงแม้ว่านี่จะเย่อหยิ่งเล็กน้อย แต่แท้จริงแล้วข้าเป็นอัจฉริยะ”

 

หลังจากครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง โจวชูรู้สึกว่าการเปิดเผยทักษะการตีเหล็กของเขาปลอดภัยกว่าการเปิดเผยระดับการฝึกฝนของเขา

 

ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าเขาจะเปิดเผยระดับการฝึกฝนของเขา แต่เขาอาจไม่สามารถออกจากเมืองหลวงได้ ในท้ายที่สุด เขาจะต้องเปิดเผยทักษะการตีเหล็กของเขาเพื่อช่วยตัวเอง

 

เนื่องจากเป็นกรณีนี้แล้วให้โลกเห็นว่าเขาเป็นอัจฉริยะกาตีเหล็ก

 

“ฮ่าฮ่า เจ้าเป็นอัจฉริยะ แน่ใจนะ” ซุนกงผิงหัวเราะเสียงดัง “นี่คือเรื่องตลกที่ดีที่สุดที่ข้าได้ยินในปีนี้!”

 

“ถ้าอย่างนั้นชีวิตของเจ้าก็น่าเบื่อ” โจวชู ยักไหล่

 

“โอ้ เจ้ามีจิตใจที่แข็งแกร่งมาก เจ้าก็ยังดื้อรั้นอยู่” ซุนกงผิงพูดอย่างตื่นเต้นว่า “เอาล่ะ เจ้าจะพิสูจน์ว่านี่ไม่ใช่อุบายที่จะได้รับความเห็นอกเห็นใจจริง ๆหรือว่าเจ้าเป็นอัจฉริยะในการตีเหล็กจริงๆเหรอ?”

 

“ทำไมข้าต้องพิสูจน์ตัวเองด้วย” โจว ชูถาม "เจ้าคือใคร?"

 

โจวชู เหลือบไปด้านข้างที่ ซุน กงผิง ทัศนคติของเขาชัดเจนมาก เจ้าไม่คู่ควรที่ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้าเห็น

 

“ดูถูกข้าเหรอ” ซุนกงผิงไม่ได้โกรธ เขาหัวเราะ. "ตั้งใจฟัง! ข้าเป็นผู้ตรวจการศักดิ์สิทธิ์คนใหม่ของสำนักผู้ตรวจการศักดิ์สิทธิ์ นักสู้อันดับเก้า ผู้สืบทอดของนักบุญแห่งอาณาจักรต้าเซี่ย ซุนกงผิง!”

 

“นักสู้อันดับ?” โจวชู มองไปที่ ซุน กงผิง ด้วยความประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นนักสู้อันดับแบบเป็นๆ เขาดูไม่ทรงพลังเลย

 

"ถูกตัอง!" ซุนกงผิงกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “ตอนนี้เจ้ารู้แล้วว่าข้าเป็นใคร? ให้ข้าบอกเจ้า. หากเจ้าไม่สามารถพิสูจน์ให้ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นอัจฉริยะได้ แสดงว่าเจ้าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของผู้ทรยศคนนี้ เจ้าจะถูกฆ่าอย่างไร้ความปราณี!”

 

ว้าว! แสงสีขาวแวบวาบ และกำแพงห่างออกไปสามก้าวก็พังทลายลง

ซุนกงผิงวางมือไว้ด้านหลังราวกับว่าเขาไม่เคยเคลื่อนไหว

 

ขนของ เสี่ยว จงสุ่ย และ เฉิงหย่ง หดตัว แม้แต่พวกเขาก็ยังไม่เห็นการกระทำของซุนกงผิงอย่างชัดเจน

 

โจวชู ขดริมฝีปากของเขา แค่นั้น? ข้ายังทำได้อย่างง่ายดาย แต่ทำไมดาบเล่มนี้ถึงรู้สึกคุ้นเคยเล็กน้อย?

 

นี่คือนักสู้ระดับเก้างั้นเหรอ? ข้าควรจะแข็งแกร่งกว่าเขา หมายความว่าข้าถือได้ว่าเป็นนักสู้อันดับด้วยเหรอ? โจว ชูคิด

 

แต่ซุนกงผิงเป็นเพียงนักสู้อันดับเก้า นักสู้อันดับแปดอยู่เหนือนักสู้อันดับเก้า นักสู้อันดับแปดขึ้นไปคือ เจ็ด, หก, ห้าและสี่ เหนือพวกเขาคือนักสู้อันดับสาม สอง และอันดับหนึ่ง

 

แม้ว่าข้าจะแข็งแกร่งกว่าซุนกงผิงเล็กน้อย แต่ข้าก็ยังไม่แข็งแกร่งมากนัก ข้าห่างไกลจากการเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์

 

เมื่อซุนกงผิงเห็นว่าโจวชูไม่ได้พูด เขาก็เยาะเย้ย "อะไร? เจ้าไม่แสร้งอีกต่อไปแล้ว? ข้าบอกเจ้าไปนานแล้วว่าการคิดว่าเจ้าสามารถหลอกข้าได้คือความคิดที่ผิด แค่บอกข้าตรงๆ ถ้าเจ้าบอกความจริงกับข้า ข้าจะมีความสุข และเจ้าจะรู้สึกดีขึ้นด้วย”

 

"ดี. ข้าจะเลิกแกล้ง“โจวชู ถอนหายใจ”ข้าเป็นอัจฉริยะด้านการตีเหล็กจริงๆ”

“เจ้า…” ซุนกงผิงโกรธเล็กน้อย เขาพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะเกลี้ยกล่อมเขา แต่คนๆ นี้ไม่เห็นค่าความใจดีของเขา เขาคิดจริงๆ เหรอว่าเขา ซุนกงผิง ไม่สามารถฟันคนอื่นได้?

 

“เขาไม่ได้โกหก” เฉิงหยงก็พูดขึ้นทันที

 

เพื่อนคนนี้มีวิธีการเฉพาะในการพิจารณาว่าบุคคลนั้นกำลังโกหกหรือไม่!

 

“อืม?” ซุนกงผิงมองไปที่เฉิงหยง จากนั้นจึงมองไปที่โจวชู

 

“ถ้าอยากให้ข้าพิสูจน์ล่ะก็” มุมปากของ โจวชู โค้งงอเล็กน้อย “เจ้ายังไม่ผ่านเกณฑ์! เจ้าเป็นผู้ตรวจการศักดิ์สิทธิ์ของสำนักผู้ตรวจการศักดิ์สิทธิ์ใช่ไหม? ขอให้ มาร์ควิส ซูเจี้ยน มาและข้าจะพิสูจน์ให้เขาเห็น!”(เหมือนเรื่องนี้เขาจะเอาตำแหน่งทางยุโรปมาด้วย ทางจีนก็เขียนมาแปลว่ามาร์ควิส หลังๆนี้มีบารอน มีเคาส์ มาครบเลยผมเลยแปลตามต้นฉบับนะครับ ภาษาจีนกับENGเขียนเหมือนกัน)

“มาร์ควิส ซูเจี้ยน? นั่นใคร?” ซุนกงผิงรู้สึกสับสน

 

เสี่ยว จงสุ่ย และ เฉิงหย่ง ก็งงเช่นกัน ไม่มีมาร์ควิสที่มีนามสกุล ซูเจี้ยนใน อาณาจักรต้าเซี่ย

 

โจวชูอยากตบปากตัวเอง เขาจะปล่อยให้ลิ้นของเขาลื่น

(เหมือนพระเอกจะเล่นมุขอะไรสักอย่างผมก็ไม่เข้าใจ ผมหาแล้วแต่ก็ไม่เจออะไรเลย)

สำนักผู้ตรวจการศักดิ์สิทธิ์นี้แตกต่างจากสำนักผู้ตรวจการศักดิ์สิทธิ์ในละครโทรทัศน์ในชีวิตก่อนหน้านี้ของเขา

 

“อย่าสนใจเลย” โจวชูกล่าว “ให้หัวหน้าสำนักผู้ตรวจการศักดิ์สิทธิ์ของเจ้า—”

 

“เจ้าหมายถึงเฒ่าหม่า?” ซุนกงผิงขัดจังหวะ “แม้ว่าเฒ่าหม่าจะไม่น่าเชื่อถือนัก แต่เขายังคงเป็นปรมาจารย์อันดับสาม ถ้าเจ้าให้เขามาเขาจะเสียหน้าไหม?

 

ปรมาจารย์อันดับสาม? หัวใจของ โจวชู เต้นผิดจังหวะ นั่นเป็นช็อตใหญ่ การฝึกฝนในปัจจุบันของข้าอยู่ไกลจากปรมาจารย์อันดับสาม ปรมาจารย์ระดับสามสามารถมองผ่านระดับการบ่มเพาะของข้าได้หรือไม่? บางทีเขาสามารถ เป็นการดีกว่าที่จะไม่พบกับช็อตใหญ่เหล่านี้ในตอนนี้...

 

เมื่อโจวชูคิดถึงเรื่องนี้ น้ำเสียงของเขาก็อ่อนลงเล็กน้อย “ปรมาจารย์อันดับสามนั้นมากเกินไปจริงๆ แต่ข้าต้องการใครสักคนที่มีสถานะเพียงพอที่จะอยู่ด้วย มิฉะนั้น แม้ว่าข้าจะพิสูจน์ว่าข้าเป็นอัจฉริยะแห่งการตีเหล็ก ข้าจะทำยังไงถ้าเจ้าต้องการที่จะเอาชนะข้าให้ยอมจำนน ข้าต้องการใครสักคนที่จะรับรองความบริสุทธิ์และความปลอดภัยของข้า มิฉะนั้นข้าจะไม่พิสูจน์มัน!”

 

 

“ข้าเป็นผู้ตรวจการศักดิ์สิทธิ์และเป็นนักสู้อันดับ9 เจ้าไม่เชื่อใจข้าเหรอ?” ซุนกงผิงกล่าวพลางเบิกตากว้าง

"ข้าไม่เชื่อ!" โจวชู จ้องกลับโดยไม่ต้องกลัว แล้วจ้องไปที่ เสี่ยว จงสุ่ย เป็นผู้ดูแลแต่ไม่ช่วยอะไร! เจ้าไม่สามารถปกป้องผู้คนในโรงหลอมของเจ้าได้ด้วยซ้ำ!

 

เสี่ยว จงสุ่ย หรี่ตาและไม่ได้พูด ไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

 

“น่าสนใจ” ซุนกงผิงโกรธจัด “ข้าไม่เคยบังคับใครให้ยอมจำนน นี่คือการใส่ร้ายเจ้า ข้าเข้าใจ? แต่ข้าเป็นคนใจกว้างและจะไม่ทะเลาะวิวาทกับเจ้า วันนี้ข้าจะเล่นกับเจ้า! ข้าต้องการที่จะดูว่าเจ้าจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเจ้าได้ยังไง! เจ้าต้องการใครสักคนที่จะช่วยยืนยันใช่ไหม? เฒ่าหม่ายุ่ง เขาจะไม่มาแน่นอน นี่คือแผนกหลอมอาวุธ ดังนั้นข้าจะเชิญผู้ใหญ่จากแผนกหลอมอาวุธมาเป็นสักขีพยาน!”

 

ซุนกงผิงหันกลับมาและเหลือบมองเซียวจงสุ่ยและเฉิงหยง

 

"ข้าจะกลับมา. เจ้าสองคน จับตาดูเขา อย่าปล่อยให้เขาหนีไปและอย่าปล่อยให้เขาตาย ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขา เจ้าสองคนจะเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด! ถึงตอนนั้น เฉิงว่านหลี่ก็ไม่สามารถปกป้องเจ้าได้!” หลังจากพูดเช่นนี้ ซุนกงผิงก็กระโดดขึ้นไปบนกำแพงและหายตัวไป

 

เสี่ยว จงสุ่ย และ เฉิงหย่ง มองหน้ากันและเห็นความลำบากและความอึดอัดในสายตาของกันและกัน จากนั้นพวกเขาก็มองออกไปและไอ

 

โจวชู เหลือบมองพวกเขาและเดินเงียบ ๆ ไปที่ หลี่เอ๋อโกวเขาตรวจสอบอาการบาดเจ็บ และหลังจากยืนยันว่าชีวิตของเขาไม่ตกอยู่ในอันตราย เขาก็นั่งลงข้างเขา

 

ความคืบหน้าของเรื่องนี้เกินความคาดหมายของข้าอย่างสิ้นเชิง แผนเดิมของข้ามันยุ่งเหยิงไปหมด

 

ข้าต้องคิดให้รอบคอบเกี่ยวกับสิ่งที่ข้าควรทำเพื่อผ่านอุปสรรคนี้...

ฝากติดตามเพจ "นักแปลลูกอ่อน" ด้วยนะครับ ผิดพลาดประการใดเม้นบอกกันได้นะครับ จะพัฒนาให้ดียิ่งขึ้น

ตอนนี้เรามีกลุ่มแล้วนะครับ ในกลุ่มลงขั้นต่ำวันละ4ตอน

เว็บลงวันละ2