ตอนที่ 12

ตอนที่ 12

เมื่อถึงเวลาที่แต้มทะลุทะลวงรอบนี้ถูกดูดซับจนหม จู หวู่หยาง ได้ทำให้ความแข็งแกร่งของเขามั่นคง

ก้าวเข้าสู่ขอบเขตขัดเกลากระดูกทองคำ พลังการต่อสู้ของเขาแข็งแกร่งขึ้นเป็นสองเท่า

หากนักรบธรรมดาพบเจอสิ่งดีๆ เช่นนี้ พวกเขาคงยิ้มไปแล้ว

แต่ในตอนนี้จู หวู่หยางทำได้เพียงยิ้มอย่างขมขื่น รู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อย ๆ มาถึงขั้นนี้แล้ว กังวลไปก็ไร้ประโยชน์ กินข้าวก่อนดีกว่า

เมื่อเปิดสำรับอาหารทั้งสอง กลิ่นก็พุ่งเข้ามาที่ใบหน้าทันที ซึ่งทำให้ท้องของจู หวู่หยาง เริ่มร้อง

“ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้กลิ่นอาหารเป็นครั้งแรกในชีวิต ได้รับแต้มทะลุทะลวง 200 แต้มเมื่อพิจารณาถึง...”

“ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่หิวเป็นครั้งแรกในชีวิต ได้รับแต้มทะลุทะลวง 300 แต้ม เมื่อพิจารณาถึง.”

……

ใบหน้าของ จู หวู่หยางเปลี่ยนเป็นสีดำ ทำได้แค่ปิดสำรับอาหารและดูดซับแต้มทะลุทะลวงรอบนี้ก่อน

พลังประหลาดที่เปลี่ยนโดยแต้มทะลุทะลวงมากกว่า 400 แต้มได้ปรับปรุงความแข็งแกร่งของจู หวู่หยาง ขึ้นเล็กน้อย

ด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว จู หวู่หยางเปิดสำรับอาหารและวางอาหารไว้บนโต๊ะอีกครั้ง

เขาไม่กังวลว่าจะมีใครวางยาพิษ เพราะจู หวู่หยางเป็นองค์รัชทายาทของอาณาจักรจิ่วจ้าวในเวลานี้

องค์ชายและองค์หญิงเหล่านั้นยังต้องพึ่งพาเขาเพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อ พวกเขาเกรงว่าจะเป็นตาของพวกเขาที่จะขึ้นเป็นองค์รัชทายาท

องค์ชาย องค์หญิง นางสนมและสาวใช้เหล่านี้จะต้องปกป้องเขา แล้วพวกเขาจะวางยาพิษและฆ่าจู หวู่หยาง ที่เป็นโล่ไปทำไม

แม้ว่าเขาจะเป็น "องค์รัชทายาทที่รอความตาย" แต่จู หวู่หยางยังสามารถเพลิดเพลินไปกับการดูแลบางอย่างที่เขาควรจะได้รับ อย่างมื้อนี้ค่อนข้างอร่อย หูฉลามตุ๋น เอ็นกวางย่าง ลิ้นนกเพลิงผัด เนื้อซี่โครงลวก ซุปนกเพลิง...

อาหารทุกอย่างเป็นอาหารอันโอชะในวัง รสชาติของมันดีกว่าอาหารใดๆ ที่ จู หวู่หยาง ได้ลิ้มลองตอนอยู่บนโลก

เป็นเพราะพลังวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกหรือทักษะอันน่าทึ่งของพ่อครัวในวัง?

จู หวู่หยาง ไม่คิดมาก เขาเพลิดเพลินไปกับอาหารอย่างเต็มที่และก็ถูกหยุดโดยระบบ

“ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทานอาหารเป็นครั้งแรกในชีวิต ได้รับแต้มทะลุทะลวง 1,000 แต้ม เมื่อพิจารณาถึง...”

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่รู้สึกมีความสุขมากเป็นครั้งแรกในชีวิต ได้รับแต้มทะลุทะลวง 400 แต้ม เมื่อพิจารณาถึง..."

“ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้ชิมหูฉลามตุ๋นเป็นครั้งแรกในชีวิต ได้รับแต้มทะลุ 100 แต้ม เมื่อพิจารณาถึง...”

……

การแจ้งเตือนมากกว่าหนึ่งโหลเด้งขึ้นมา ทำให้ จู หวู่หยาง ได้รับแต้มทะลุทะลวงเป็นพัน ๆ แต้ม เขาไม่สนใจที่จะเพลิดเพลินกับอาหารอร่อย ๆ อีกต่อไป

จู หวู่หยางนั่งไขว่ห้างทันทีและเริ่มใช้วิชาโลกไร้ขอบเขตด้วยพลังทั้งหมดของเขา

พลังประหลาดเหล่านี้ถูกแปรสภาพเป็นปราณและโลหิตแห่งโลก ด้วยความเร็วที่น่าอัศจรรย์ ก่อตัวเป็นเมฆก้อนใหญ่ห่อหุ้มกระดูกในร่างกายของจู หวู่หยาง

ปรับปรุง ทำลาย รักษา... ดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ มีจุดแสงสีทองในกระดูกมากขึ้นเรื่อยๆค่อยๆเปลี่ยนกระดูกให้เป็นสีทอง

เขามีประสบการณ์ในการขัดเกลาผิวหนัง กล้ามเนื้อ และเส้นเอ็นมาก่อน มันมีประโยชน์มากกับจู  หวู่หยางในการขัดเกลากระดูกทอง

ยิ่งไปกว่านั้น จู หวู่หยาง รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเนื่องจากเส้นลมปราณในร่างกายเชื่อมต่อกันหมด ปราณและโลหิตแห่งโลก จึงดำเนินได้อย่างราบรื่นและการขัดเกลากระดูกก็ลึกซึ้งและครอบคลุมมาก

เส้นลมปราณที่ไม่มีสิ่งกีดขวางทำให้ จู หวู่หยาง สามารถดูดซับพลังประหลาด ได้อย่างมีประสิทธิภาพ แปรเป็นปราณและโลหิตแห่งโลกโดยไม่มีความเสียหาย

ทำให้ จู หวู่หยาง เก็บพลังงานในร่างกายของเขาได้มากกว่านักรบในระดับเดียวกัน!

เมื่อกระดูกทั้งหมดในร่างกายของ จู หวู่หยางถูกย้อมเป็นสีทอง เมื่อปราณและโลหิตแห่งโลกทำงานเต็มที่ กระดูกทั้งหมดก็กลายเป็นแสงสีทอง ซึ่งหมายความว่าความแข็งแกร่งของจู หวู่หยางได้ก้าวมาถึง

ขอบเขตขัดเกลากระดูกทองคำขั้นกลาง!

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตขัดเกลากระดูกทองคำขั้นกลางเป็นครั้งแรกในชีวิต ได้รับแต้มทะลุทะลวง 1,000 แต้ม เมื่อพิจารณาถึง..."

จู หวู่หยางรู้สึกว่าความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก แต่เขารู้สึกว่ามันยากขึ้นที่จะซ่อน ระดับของเทคนิคปกปิดมังกรเร้นกาย ยังสูงไม่พอ

นักรบในอาณาจักรหล่อหลอมโลหิตควรจะสามารถตรวจจับความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขาได้ในขณะนี้

มีนักรบอาณาจักรหล่อหลอมโลหิตจำนวนมากในวัง ในหมู่พวกเขามี นักรบอาณาจักรหล่อหลอมโลหิตบางคนที่เชี่ยวชาญเทคนิคตรวจจับเป็ยพิเศษ การค้นหาความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขาไม่ใช่เรื่องยาก

เมื่อจู หวู่หยางกำลังกังวลกับเรื่องนี้

ไลซุนและชูเซียที่ออกไปพร้อมกับถุงขี้เถ้าก็พบองค์รักษ์สองคนในวัง

“ไลซุน  ชูเซี่ย เจ้าสองคนไปเอาอะไรออกมาจากตำหนักขององค์รัชทายาท มันดูค่อนข้างหนักนะ?”

“องค์รัชทายาทเพิ่งสืบทอดตำแหน่งและเขาก็ยากจนมากพอแล้ว อย่าเอาทรัพย์สมบัติที่เหลือน้อยของเขาไปทิ้ง”

……

องค์รักษ์ทั้งสองมองไลชุนและชูเซียด้วยรอยยิ้ม คำพูดของพวกเขาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย แต่ดวงตาของพวกเขาเฉียบแหลมคม จ้องมองไปที่ขี้เถ้าที่ห่ออยู่ในถุง องค์รักษ์ษ์สองคนนี้ไม่ได้มาจากองค์ชาย สามสิบแปด จู เหวินซี พวกเขาเป็นคนสนิทขององค์ชายคนที่สี่สิบเจ็ด จู หยานโตวและพวกเขายังเป็นสายลับที่ถูกส่งตัวมาที่วัง

เจิ้นเล่อและเฟิงหยวน องครักษ์สองคนนี้อยู่ในอาณาจักรหล่อหลอมโลหิต

เมื่อเห็นฉากนี้ไลซุนกับชูเซียก็มองหน้ากันและรู้ว่าพวกเขาหนีไม่พ้น ขณะที่ถอนหายใจ พวกเขาเปิดห่อผ้าเพื่อให้เจิ้นเล่อ  และเฟิงหยวนตรวจสอบ

“นี่มีแต่ขี้เถ้าองค์รัชทายาทท่านคงอารมณ์ไม่ดี เขารู้สึกว่าเตียงไม้หอมพันปีในห้องนอนนั้นทำให้เขาโชคไม่ดี เขาเลยเผาทิ้ง เราแค่ช่วยทำความสะอาดแล้วเอาออกไปทิ้ง”

"ถ้าไม่เชื่อ สามารถค้นหาอย่างละเอียดเพื่อดูว่ามีอะไรน่าสงสัยอยู่ในนั้นหรือไม่ เพื่อที่เราจะได้ไม่เป็นผู้ต้องสงสัย"

……

เจิ้นเล่อและเฟิงหยวน หัวเราะเยาะ นั่งยองๆ และเริ่มตรวจสอบอย่างระมัดระวัง พวกเขาพบว่าในห่อผ้านั้นไม่มีอะไรเลยนอกจากขี้เถ้าธรรมดาแถมกลิ่นเหม็น

“มันก็แค่ขี้เถ้า เจ้าควรจะเอาไปทิ้งโดยเร็ว มันเหม็นมาก”

“เป็นไปได้ไหมว่าพวกเจ้าสองคนทำมันบนนั้น เลยทำให้มันกลิ่นแรง”

……

ไหลชุนและชูเซียหน้าแดงอย่างช่วยไม่ได้ หยิบถุงขี้เถ้าแล้วจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

เจิ้นเล่อและเฟิงหยวน มองหน้ากันและเดินไปที่ห้องนอนของ จู หวู่หยางอย่างรวดเร็ว