บทที่ 517 อาณาจักรถูกทำลาย

เมื่อเซินเหลียนยอมรับว่าเขามาจากอาณาจักรของเย่ปิง หัวใจของเมคาวะคูซิก็เย็นชาไปหมด

เขารู้ดีว่าหลังจากที่เย่ปิงได้รับสิ่งประดิษฐ์ศักดิ์สิทธิ์และสมบัติประจำชาติมากมาย ความแข็งแกร่งของเย่ปิงจะต้องเพิ่มขึ้นอย่างมากแน่นอน อย่างไรก็ตาม เขาไม่คาดคิดว่าเย่ปิงจะมีสายลับที่มีความสามารถเช่นนี้อยู่ด้วย!

แล้วเขาล่ะ? เขาอัญเชิญชาวบ้านแบบไหนมา? เขามีผู้นำแบบไหนที่เข้าร่วมกลุ่มกับเขา?

ไม่นานนัก ชายผู้กล้าหาญที่สวมชุดเสื้อคลุมมังกรก็เดินเข้ามาทางประตูหลัก เซินเหลียนคุกเข่าข้างหนึ่งในทันทีที่พบเห็น

“ผู้รับใช้ของท่าน เซินเหลียน แสดงความเคารพต่อฝ่าบาท โชคดีที่ข้าไม่ล้มเหลว ผู้นำทั้งหมดจากอาณาจักรยามาโตะอยู่ที่นี่แล้วขอรับ ก่อนหน้านี้ มือของข้ารู้สึกคันและอดไม่ได้ที่จะจัดการพวกเขาไปสองคนขอรับ ข้ามีความผิด โปรดลงโทษข้า”

เย่ปิงหัวเราะและตบไหล่ เซินเหลียนเบาๆ

“ท่านไม่ได้ทำอะไรผิด ข้าขอถามหน่อย มือของท่านยังคันอยู่หรือเปล่า?”

เซินเหลียนหยุดชั่วคราวแล้วรีบพูดขึ้นว่า:

"ยังคันอยู่ขอรับ! ข้าอยู่ที่นี่มานานแล้วได้เห็นความชั่วทุกๆ อย่างที่ผู้นำเหล่านี้ก่อไว้กับชาวเมืองผู้หญิง ซึ่งมันทำให้มือของข้าก็รู้สึกคันอยู่เสมอ!"

เย่ปิงยกมือขึ้น ส่งสัญญาณว่าเขาได้ยินมามากพอแล้ว

“ในเมื่อมือของท่านเริ่มมีอาการคัน นอกจากเมคาวะคูซิแล้ว ให้เอาที่เหลือออกไปฝังไว้”

"ฝัง" หมายถึง?

ผู้นำบางคนน่าจะรู้อยู่แล้วว่าวันนี้จะต้องมาถึงไม่ช้าก็เร็ว

แต่ผู้นำส่วนใหญ่จากภูมิภาคซากุระก็ร้องไห้คร่ำครวญว่าเย่ปิงไม่ใช่มนุษย์ และมีการกล่าวหาอื่นๆ อีกมากมายในช่องแชทโลก

“เขาไม่ใช่มนุษย์!”

"ชะ ช่วยฉัน! ช่วยฉันด้วย! ตราบใดที่คุณช่วยฉัน ฉันจะให้ทุกอย่าง!"

คนอื่นๆ มองดูโดยตระหนักว่าคนเหล่านี้เป็นผู้นำที่เข้าร่วมอาณาจักรยามาโตะ สำหรับพวกเขาในคืนนี้ คงเป็นงานฉลองที่มีเพียงแค่คนเมาที่ก่อให้เกิดความโกลาหล

ในช่องแชทโลก ไม่ค่อยมีใครสนใจกับสถานการณ์นี้

แม้ว่าผู้นำบางคนจากภูมิภาคซากุระจะได้ยินเสียงดอกไม้ไฟและพูดถึงมัน แต่ก็ไม่ได้สนใจมากนัก

ในเรื่องนี้ นอกเหนือจากเย่ปิงแล้ว ไม่มีผู้นำคนใดที่สามารถผลิตอาวุธปืนจำนวนมากได้ แต่พวกเขาก็สามารถได้รับดอกไม้ไฟและประทัดได้จากหีบสมบัติได้ ดังนั้นการจุดพลุดอกไม้ไฟจึงไม่ใช่เรื่องน่าตกใจ

อย่างไรก็ตาม มุมมองทั้งหมดเปลี่ยนไปเมื่อมีการประกาศปรากฏขึ้น

{ประกาศก้องทั่วโลก! ผู้นำเย่ปิงได้เริ่มต้นสงครามระดับอาณาจักรกับผู้นำเมคาวะคูซิ และด้วยกองกำลังของอาณาจักรเทียนหลานที่เหนือกว่าอาณาจักรยามาโตะสงครามจึงสิ้นสุดลงแล้ว! นอกจากนี้ เนื่องจากการเสียชีวิตของผู้นำ เมคาวะคูซิ สิ่งประดิษฐ์ของอาณาจักรยามาโตะ "กระจกยาตะ" จึงตกเป็นของผู้ชนะสงคราม นี่เป็นครั้งแรกของสงครามระหว่างผู้นำอาณาจักร และผู้นำเย่ปิงได้สร้างสถิติใหม่ด้วยการจบสงครามระหว่างอาณาจักรภายใน 2 ชั่วโมง 47 นาที! เพื่อนๆ ผู้นำทั้งหลาย จงพยายามตามให้ทันเย่ปิงต่อไป!}

{ประกาศก้องโลก! …}

{ประกาศก้องโลก! …}

ประกาศระดับโลกดังถึงสามครั้ง อย่างไรก็ตาม นี่เป็นสงครามระหว่างผู้นำกับผู้นำเป็นครั้งแรก และเป็นครั้งแรกที่มีการเปลี่ยนมือของสิ่งประดิษฐ์ประจำชาติ

ก่อนหน้านี้ ผู้นำที่ไม่ได้สนใจแชทจากผู้นำในเขตภูมิภาคซากุระมากนัก จู่ๆ ก็ตกตะลึง คล้ายกับการเทน้ำเย็นลงในน้ำมันเดือด

เดือดทันที!

“สงครามระหว่างอาณาจักร? แล้วพวกเขาสู้กันอย่างไร? ทำไมไม่มีการออกอากาศเกี่ยวกับสงครามครั้งนี้?”

“บางที... อาจเป็นเพราะสงครามระหว่างอาณาจักรนั้นเร็วเกินไป?”

“2 ชั่วโมง 47 นาที อย่างนั้นเหรอ? มันทำให้ฉันนึกถึงสิ่งที่ผู้นำจากภูมิภาคซากุระเคยกล่าวไว้ว่า อาณาจักรยามาโตะกำลังรุ่งโรจน์ราวกับดาวดวงใหม่ แต่ทำไมดาวดวงนี้ร่วงหล่นเร็วขนาดนี้?”

“เย่ปิงเคยพูดไว้ว่า 'เจ้าหนู คุณอยู่ข้างๆ ฉัน อย่าท้าทายฉัน เพราะฉันจะแวะมาได้ทุกเมื่อ' ตอนแรกฉันคิดว่ามันเป็นแค่คำพูดไร้สาระ แต่ใครจะไปคิดว่าเย่ปิงจะทำแบบนั้นจริงๆ !”

แล้วสิ่งประดิษฐ์ประจำชาติล่ะ?

“เฮ้ พวกคุณจำได้ไหม? เมื่อไม่นานมานี้ มีผู้นำคนหนึ่งก่อตั้งอาณาจักรได้สำเร็จจากการรวมตัวของกลุ่มผู้นำ และเนื่องจากการครอบครองภูมิภาคซากุระ เขาจึงคุยโม้เกี่ยวกับสิ่งประดิษฐ์ประจำชาติของเขา ดูตอนนี้สิ ทั้งผู้นำและสิ่งประดิษฐ์นั้นหายไปหมดแล้ว~”

มีความคิดเห็นทุกประเภทถูกโยนเข้ามาในแชทโลก ส่วนใหญ่มาจากผู้นำที่ชื่นชอบความสนุกสนานและไม่ได้ใส่ใจอะไรกับคำพูด

แต่ส่วนใหญ่เยาะเย้ยผู้นำซากุระที่ประเมินความสามารถของตนสูงเกินไปแล้วการท้าทายเย่ปิงโดยตรง

พูดตามตรง มีคนสองกลุ่มที่ตื่นตระหนกในเรื่องนี้ พวกเขาหวาดกลัว และไม่สบายใจจริงๆ!

กลุ่มแรกประกอบด้วยผู้นำจากภูมิภาคเกาะหนอนผีเสื้อ ที่เคยรุกรานเย่ปิงก่อนหน้านี้ และกลุ่มที่สองก่อตั้งขึ้นใหม่ในภูมิภาคซากุระ นำโดยมิโยชิ

ส่วนทอมนั้นดีขึ้นเล็กน้อย เมื่อพิจารณาว่าระยะห่างระหว่างเขากับเย่ปิงนั้นกว้างใหญ่มาก แม้ว่าเย่ปิงต้องการโจมตี แต่ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบวันถึงครึ่งเดือนในการเดินทาง

แต่สถานการณ์แตกต่างออกไปสำหรับมิโยชิ  ซึ่งเขาอยู่ใกล้เย่ปิงมาก!

เมื่อพิจารณาถึงความเป็นปฏิปักษ์ทางประวัติศาสตร์ระหว่างภูมิภาคแม่น้ำชิงเหอและภูมิภาคซากุระ มิโยชิกังวลว่า เย่ปิงอาจจะไม่สามารอดกลั้นได้ในที่สุด!