บทที่ 502 ไว้วางใจ

ปัจจุบันองค์กรผู้นำในภูมิภาคซากุระของเมคาวะ คูซิมีกำลังมหาศาลถึงห้าร้อยคนแล้ว!

เมื่อพิจารณาว่าทั่วทั้งภูมิภาคซากุระมีผู้คนหลายสิบล้านคน กลุ่มที่มีห้าร้อยคนนี้อาจดูไม่มีนัยสำคัญ

แต่ต้องรู้ว่านี่ไม่ใช่โลกดั้งเดิม ผู้นำแต่ละคนที่นี่เป็นตัวแทนของพลังของเมืองตนเอง!

พูดง่ายๆ ก็คือ ในภูมิภาคซากุระดั้งเดิม จากผู้นำหลายพันคน แต่ละคนมีกองกำลังเป็นของตัวเอง ผู้ที่โชคดีและมีความสามารถบางคน เช่น เมคาวะ คูซิ สามารถเปลี่ยนธุรกิจของตนให้กลายเป็นกลุ่มบริษัทได้

โชคไม่ดีที่อื่นๆ ลงเอยด้วยการเปิดร้านเล็กๆ เทียบเท่ากับผู้ก่อตั้งหมู่บ้าน และผู้นำห้าร้อยคนที่ใกล้ชิดกับเมคาวะ คูซิ ถือได้ว่าเป็นเจ้าเมืองหลักและอยู่ในถานะผู้ถือหุ้นบริษัทรายใหญ่

“สักวันหนึ่ง ฉันจะทำให้พวกมันตระหนักถึงผลที่ตามมาจากการทำให้พวกเราอับอาย! โดยเฉพาะเย่ปิง! เจ้าหมูน้อยตัวนั้น! เมื่อฉันขึ้นรับตำแหน่งเจ้าเหนือหัวของภูมิภาคและได้รับสิ่งประดิษฐ์ประจำชาติแล้ว ฉันจะบดบังความสำเร็จอันน่าขันของเจ้าให้จางหายไป! เพื่อนผู้นำของกลุ่มยามาโตะ เราจะทำการรบที่เราไม่เคยทำมาก่อนให้สำเร็จ โดยบดขยี้ทุกพื้นที่และผู้นำทุกคนที่ไม่ยอมจำนนต่อเรา! อาณาจักรยามาโตะ บุก!!!”

ในห้องโถงขนาดใหญ่ถึงครึ่งหนึ่งของสนามฟุตบอล เมคาวะ คูซิ นั่งบนเบาะฟูก เขากำดาบคาตานะ โดยปลายของมันชี้ไปที่เพดาน และตะโกนด้วยความโกรธ

ด้านล่างเขา เหมือนกับองค์กรยากูซ่าที่ปรากฎในละครโทรทัศน์ เจ้าเมืองในชุดดำที่เป็นหนึ่งเดียวกันนั่งอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา

หลังจากเสียงคำรามของเมคาวะ คูซิสิ้นสุดลง ผู้นำเหล่านี้ก็ยกแก้วขึ้นมาดื่มอย่างเต็มที่

เมคาวะ คูซิ พยักหน้าให้เซินเหลียน ซึ่งคุกเข่าอยู่ข้างหลังเขา จากนั้นเซินเหลียนก็ลุกขึ้นยืน

เมื่อถึงจุดนี้ เซินเหลียนหลังจากพัฒนามาหลายวัน ก็กลายเป็นกำลังหลักของเมคาวะ คูซิ ปัจจุบันกองทัพทั้งหมดของอาณาจักรยามาโตะจำนวนหนึ่งหมื่นคน อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

นอกจากนี้ เนื่องจากคุณลักษณะเฉพาะขององครักษ์เสื้อแพรทันทีที่เซินเหลียนแทรกซึมเข้ามา ทหารห้าสิบเปอร์เซ็นต์ภายใต้การบังคับบัญชาของเขาจะถูกยุยงให้ก่อการกบฏ

แน่นอนว่ามีเพียงผู้ที่อยู่ใต้การควบคุมของเซินเหลียนเท่านั้นที่จะได้รับการส่งเสริมนี้ ส่วนที่เหลือทำไม่ได้

อย่างไรก็ตาม เพียงแค่เพิ่มเซินเหลียนเข้าร่วมกองทัพ พลังการต่อสู้ของกองทัพของเมคาวะ คูซิก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เมคาวะ คูซิประหลาดใจ ทำให้เขาพลิกโต๊ะตรงหน้าด้วยความยินดีและไว้วางใจเซินเหลียนมากยิ่งขึ้น

ตัวอย่างเช่น หลังจากที่เมคาวะ คูซิมอบอำนาจทางทหารให้กับเซินเหลียนแล้ว เซินเหลียนก็เริ่มเกี่ยวข้องในเรื่องของการเมืองภายในด้วย ทำให้เขากลายเป็นผู้ที่มีส่วนร่วมในเหตุการณ์ที่เมคาวะ คูซิจะกลายเป็นเจ้าเหนือหัวของภูมิภาคด้วย

ในเวลานี้การขอให้เขายืนขึ้นก็รู้สึกเหมือนเป็นการแนะนำตัว

เซินเหลียนรักษาท่าทางที่สงบ ปราศจากความกระตือรือร้นอย่างเปิดเผย ผู้นำด้านล่างมองดูจอมยุทธวิธีผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ด้วยความชื่นชมอย่างแรงกล้า

เป็นผลให้พวกเขาเชื่อมั่นอย่างสูงสุดในความสามารถของเมคาวะ คูซิ ในการเป็นเจ้าเหนือหัวของภูมิภาค

พวกเขาอ้างว่าใครก็ตามที่เห็นปรมาจารย์ยุทธวิธีผู้นี้นำทหารในการรบจะเต็มใจเลือกที่จะยอมจำนน

ผู้นำที่เข้าร่วมกับอาณาจักรยามาโตะในปัจจุบันล้วนแต่อยู่ในระดับเจ้าเมืองอันดับต้นๆ ในภูมิภาคซากุระทั้งหมด

แต่ละคนมีกำลังทหารตั้งแต่ 1,000 ถึง 2,000 นาย หากรวมกัน แล้ว กองกำลังของพวกเขาก็รวมกันเป็นล้าน!

อย่างไรก็ตาม ผู้นำเหล่านี้ไม่ได้ไว้วางใจทั้งหมด ดังนั้น พวกเขาจึงทิ้งกองกำลังครึ่งหนึ่งไว้เพื่อปกป้องเมืองหลักของตนเอง ดังนั้นจำนวนทหารทั้งหมดที่ผู้นำเหล่านี้นำมารวมกันจึงมีประมาณสี่ถึงห้าแสนคน

ในขณะนี้ พวกเขาจินตนาการว่าหากกองทหารทั้งหมดที่พวกเขานำมาได้รับคำสั่งจากนักยุทธวิธีผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ เย่ปิงผู้ไร้ค่านั้นคงเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

"อาจกล่าวได้ว่าการต่อสู้เพื่อชิงตำแหน่งเจ้าเหนือหัวแห่งภูมิภาคได้มาถึงช่วงที่เข้มข้นแล้ว! ศึกครั้งต่อไป ข้าจะเริ่มทำการรุกครั้งสุดท้ายกับท่านเมคาวะ คูซิ! อย่างไรก็ตาม จำนวนผู้นำของข้าศึกก็ไม่เล็กเช่นกัน และพวกมันก็มีกำลังพลที่เป็นระเบียบมากพอสมควร หากเราทำการต่อสู้แยกกัน กองกำลังที่กระจัดกระจายของพวกเราจะถูกโจมตีโดยตรงจากกองกำลังทั้งหมดของศัตรู! เมื่อถึงตอนนั้นมันจะสายเกินไปที่จะรวมพล และเราจะพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์ ข้าแนะนำว่าให้รวมกำลังพลเป็นหนึ่งเดียวแล้วเข้าโจมตีพร้อมกัน"

สิ่งที่เซินเหลียนรายงานนั้นชัดเจนมาก ใจความหลักคือ: ส่งมอบกองกำลังของแต่ละเมืองมาให้เขา หากไม่รวบรวมกองกำลัง ก็จะไม่สามารถชนะศึกได้