บทที่ 348 ร้องเล่นเต้นรำ

ในวันนี้การเก็บเกี่ยวนั้นมากมายเป็นพิเศษ

กองไฟถูกจุดขึ้นและหีบสมบัติถูกนำออกมาหีบแล้วหีบเล่า

ชาวบ้านหลายคนก็มาช่วยด้วย เย่ปิงพร้อมด้วยหานซิ่น และคนอื่นๆ กำลังหัวเราะพูดคุยขณะที่พวกเขาเข้าไปในเมืองและมุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยม

เหล่านักรบต่างเร่งรีบ เนื่องจากพวกเขาทำงานหนักมาทั้งวัน และหิวจนท้องไส้ปั่นป่วน

พนักงานในครัวที่บริหารงานโดยเสี่ยวเหมิงกำลังปรุงอาหารร้อนๆ ซึ่งกลิ่นหอมของมันทำให้ทุกคนน้ำลายสอ

"ท่านสุภาพบุรุษทั้งหลาย คืนนี้ทุกอย่างฟรี! เพื่อฉลองชัยชนะเหนืออาณาจักรคานาเตะ ขอให้พวกท่านจงดื่มด่ำให้เต็มที่! ข้าได้นำไวน์ชั้นเลิศจากอาณาจักรคานาเตะมาด้วย! ห้ามผู้ใดกลับไปที่พักจนกว่าจะเมา! มาดูกันว่าอาหารของอาณาจักรคานาเตะมีรสชาติอย่างไร?"

เย่ปิงอยู่ในอารมณ์ที่เบิกบาน สั่งให้คนนำหีบเนื้อตากแห้ง เนื้อแกะย่าง ไวน์น้ำนม ไวน์ของคานาเตะไวน์อูฐสีทอง และไวน์ทุ่งหญ้าไป่จิ่ว

เสี่ยวเหมิงทำให้สามีของเธอดูไม่พอใจ

เธอรู้สึกว่าเขาเป็นเหมือนทรราชมากขึ้นเรื่อยๆ เธอชอบโอ้อวดเกี่ยวกับความสำเร็จของเขามากเกินไป

"ทุกคนมาดื่มกับข้า"

เสี่ยวเหมิงออกไปเตรียมเนื้อแกะและเนื้อตากแห้ง

เย่ปิงดึงแจ็กเก็ตบุนวมของเขาขึ้นไปบนชั้นที่เก้าเพื่อเฉลิมฉลอง

เมื่องานเลี้ยงเริ่มขึ้น นายพลทั้งหมดได้รับเชิญให้นั่ง

ที่หัวโต๊ะมีเนื้อแกะย่างทั้งตัวส่งกลิ่นหอมน่ารับประทาน การโรยผงยี่หร่าทำให้น่ารับประทานมากยิ่งขึ้น

"ให้ข้าช่วยทุกคนตัดมัน"

หว่านเอ๋อร์ในชุดสีเหลืองอ่อนถือมีดเล่มเล็กผ่าเนื้อแกะทั้งตัวอย่างเชี่ยวชาญ การเคลื่อนไหวของเธอราวกับว่าร่ายรำ

ชิ้นเนื้อแกะถูกแจกจ่ายลงในจาน และหลี่หยวนป้า เป็นคนแรกที่เริ่มกิน ฟันของเขาแหลมคมและส่งเสียงดังขณะเคี้ยว แลบลิ้นไปแปปเดียวเนื้อก็หายไป

“ข้ายังไม่ได้ชิมเลย เนื้อไปไหนหมดแล้วล่ะ?”

หลี่หยวนป้า กล่าวพร้อมกับแกว่งกระดูกที่สะอาด

"มาแล้วๆ คืนนี้พวกท่านจะกินเท่าไหร่ก็ได้ เนื้อวัวและแกะที่ได้มาจากอาณาจักรคานาเตะนั้นมีจำนวนมากจริงๆ เพียงพอสำหรับกินไปได้อีกครึ่งปี"

เสี่ยวเหมิงพร้อมกับแม่ครัว นำเนื้อแกะย่างทั้งตัวและสเต็กย่างมาเสิร์ฟ พวกเขายังเตรียมผักเคียงอย่างผักกาดหอม บรอกโคลี กระเจี๊ยบ ฯลฯ อย่างพิถีพิถัน

“ถ้าเช่นนั้น พวกข้าจะไม่สุภาพแล้วนะ”

อาหารที่เหมาะกับพวกเขาถูกเตรียมไว้เป็นอย่างดี เหล่านักรบ นายพลล้วนเป็นคนกินเก่ง และสไตล์การกินที่สมบุกสมบันตามประสาของนักรบ ทำให้วัวและแกะหายไปทั้งตัวภายในพริบตา

เย่ปิงได้รับการดูแลมากขึ้นโดยเจ้าหญิงจื่อรั่ว เธอค่อยๆ ฉีกชิ้นเนื้อตากแห้งและป้อนเข้าไปในปากของเย่ปิง

เย่ปิงอ้าปาก และคอของเขาก็ยื่นออกมาพร้อมที่จะกินมากขึ้น

เสี่ยวเหมิงนั่งทางด้านซ้าย เธอใช้ผักกาดหอมสองชิ้นพันรอบเนื้อแกะที่ฉีกด้วยมือแล้วยัดเข้าไปในปากของเย่ปิงเช่นกัน

ในระหว่างงานเลี้ยง เจ้าหญิงจื่อรั่วกล่าวถึงหยางกุ้ยเฟยที่มาใหม่:

“ตัวนางมีกลิ่นหอมเฉพาะตัวสามารถดึงดูดผึ้งและผีเสื้อ หากนางว่างๆ ก็ชวนไปช่วยงานในสวนลอยฟ้า ด้วยจำนวนสมุนไพรที่เพิ่มมากขึ้น นอกจากนางฟ้าตัวน้อยและก็อบลินแล้ว หากมีคนที่มีพรสวรรค์คอยช่วย จะทำให้สวนลอยฟ้ามีสมุนไพรจำนวนขึ้นมาก”

“ไม่ ข้ามีแผนอื่นสำหรับหยางกุ้ยเฟยแล้ว สถานที่หลักของนางคือตำหนักฮัวชิง นางสามารถกลับไปร้องเพลงและนวดข้าได้ในตอนกลางคืนได้เท่านั้น”

เย่ปิงโบกมือแล้วพูดต่อว่า:

“ส่งใครก็ได้ไปเชิญหยางกุ้ยเฟยและคณะละครมา ถ้าพวกเขาไม่แสดงฝีมือในตอนนี้ แล้วเมื่อไหร่จะได้แสดล่ะ?”

"ขอรับ"

ทันใดนั้นสาวใช้คนหนึ่งก็วิ่งไปหาหลี่หยวนป้า พวกนายพลแทะกระดูกเนื้อและเนื้อแกะ ไม่สนใจเสน่ห์ของผู้หญิง

ผู้หญิงจะชะลอความเร็วในการวาดดาบเท่านั้น

ขณะที่พวกเขากำลังง่วนอยู่กับการทำความสะอาดกระดูกในมือ ไม่นานก็เกิดความโกลาหลด้านล่าง

“นี่หลิวลี่ การแสดงของเธอนั้นยอดเยี่ยมมาก!”

“เสี่ยวหลาน เจ้ากำลังแสดงเป็นอะไร ทำไมข้ามองไม่เห็นเจ้า?”

"ดูนางเอกนั้นสิ นางสวยมาก ข้าคิดว่าเจ้าหญิงจื่อรั่วเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลก แต่ข้าไม่คิดว่าจะมีใครทัดเทียมกับเธอจนมาถึงตอนนี้!"

"จุ๊ๆ อย่าพูดไร้สาระ นี่คือผู้หญิงที่ท่านหัวหน้าอัญเชิญมาใหม่ ผู้รับผิดชอบด้านวัฒนธรรมและความบันเทิง หากเจ้าทำให้นางขุ่นเคืองแล้วล่ะก็….."

ทันใดนั้น โรงเตี๊ยมก็เกิดเสียงดัง ผู้ชายทุกคนไม่คำนึงถึงอาหารในมือ พวกเขาเริ่มผิวปากต้อนรับการมาถึงการร้องเล่นเต้นรำของสาวงาม

ทุกคนมองหน้ากัน ไม่คิดว่าคณะละครของเมืองที่เพิ่งก่อตั้งจะแสดงได้น่าทึ่งขนาดนี้

เมื่อเสียงเหล่านักแสดงดังขึ้น เสียงหัวเราะก็ดังมาจากชั้นล่างทีละชั้น

กลิ่นหอมที่ครอบงำประสาทสัมผัส ตามด้วยความงามเย้ายวนใจในชุดสีแดงที่นำโดยกวยย่า ซวงหยิน และคนอื่นๆ

เมื่อมาถึงชั้นบนสุด พวกเธอโค้งคำนับให้เย่ปิงเล็กน้อย

"เชิญรับชมเพคะ ท่านเจ้าเมือง"

"กุ้ยเฟย เจ้ามาทันเวลาพอดี ไหนแสดงให้ข้าดูซิในสิ่งที่พวกเจ้าฝึกฝนมา"

เย่ปิง และคนอื่นๆ รับประทานอาหารขณะชมการแสดง

หยางกุ้ยเฟย ไม่ได้ขึ้นเวทีด้วยตัวเอง เธอมีไว้สำหรับราชวงศ์โดยเฉพาะ

ถึงกระนั้น นักเต้นและนักร้องที่เธอฝึกฝนก็เปิดหูเปิดตาเหล่านักรบ ทำให้พวกเขาทิ้งเนื้อแสนอร่อยในทันที

หานซิ่นและคนอื่นๆ ไม่บ่นเรื่องผู้หญิงส่งผลต่อความเร็วในการกินอีกต่อไป แต่ละคนเฝ้าดูอย่างจดจ่อ ชื่นชมความงามของชีวิตและท่วงท่าการร่ายรำที่สง่างาม

“พี่สาวๆ เล่นเพลงที่ข้าสอนไปครั้งที่แล้วได้ไหม?”

หยู่หลันผิวปาก เธอหยิบสเต็กขึ้นมาอย่างลวกๆ และตะโกนขณะแทะอย่างเอร็ดอร่อย

นายพลขมวดคิ้ว พวกเขารู้สึกว่าเธอเป็นพวกอันธพาลยิ่งกว่าพวกผู้ชายเสียอีก

ขอเพลงไม่ใช่เรื่องที่แปลก แต่เธอขัดจังหวะคนอื่น

ซวงหยินมองด้วยดวงตาที่เย้ายวนคู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็สั่งให้นักดนตรีเล่นเพลงของหยูหลัน

"ดิ๊ง ดิ๊ง ดิ๊ง ดิ๊ง..."

ท่วงทำนองที่คุ้นเคยดังขึ้น การกินเนื้อของเย่ปิงก็หยุดลง

นี่เป็นเพลงที่คนจีนทุกคนจำได้ เมื่อฟังท่วงทำนอง พวกเขาสามารถจินตนาการถึงฉากที่มีคนเล่นเป็นร้อยคนได้

ในการร่ายรำ กวยย่าแต่งกายด้วยชุดโบราณที่มีริบบิ้นหลากสี ระยิบระยับราวกับนางฟ้าจริงๆ

ไม่เพียงแค่มีการแสดงบนชั้นเก้าเท่านั้น เด็กฝึกหัดที่อยู่ชั้นล่างก็แสดงได้ยอดเยี่ยมเช่นกัน

นายพลดูหลงใหลเล็กน้อย

แต่เวลาความสุขอยู่ได้ไม่นาน เซียวเหอก้าวไปข้างหน้าเพื่อขัดขวางความสนุกของทุกคน:

"ท่านหัวหน้าขอรับ การก่อตั้งอาณาจักรใกล้เข้ามาแล้ว แม้ว่าเราจะฝ่ากองทหารม้าไปได้หนึ่งอาณาจักรแล้ว แต่ก็ยังมีกลุ่มอาณาจักรโบราณและชนเผ่าถิ่นทุรกันดารใกล้เข้ามา พวกเราไม่ควรนิ่งเฉยเรื่องนี้ และควรพักผ่อนแต่เนิ่นๆ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับสงครามในวันพรุ่งนี้ "

ในขณะที่เย่ปิงกำลังฟังเพลง และเมื่อเขาได้ยินคำพูดเหล่านี้ เขาก็ลุกขึ้นแล้วพูดว่า:

“พวกข้าต่อสู้มาทั้งวัน ให้พวกข้าสนุกต่ออีกหน่อยไม่ได้หรอ?”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็หยิบแก้วไวน์ของอาณาจักรคานาเตะขึ้นมาดื่มในอึกเดียว และพูดด้วยแก้มที่แดงระเรื่อ:

"เล่นดนตรีต่อ เต้นต่อ สนุกให้เต็มที่ทุกคน……"

เซียวเหอล่าถอย ทำอะไรไม่ถูก โดยมีหานซิ่นคอยปลอบโยนเขาอยู่ข้างๆ

เป็นที่ทราบกันดีว่าหลังจากการต่อสู้ครั้งใหญ่ จิตวิญญาณของนักรบจะตึงเครียดมาก

และการแสดงศิลปะจะสามารถช่วยปลอบประโลมกลิ่นอายของการฆาตกรรมได้

{ติ๊ง! เนื่องจากการแสดงของคณะละครที่นำโดยหยางกุ้ยเฟย นักรบทุกคนจึงรู้สึกผ่อนคลาย ความสุขของพวกเขาเพิ่มขึ้น +20 และโบนัสการต่อสู้ในวันพรุ่งนี้ 10%!}

….

เมื่อดวงจันทร์ลอยขึ้นสูงบนท้องฟ้า สมาชิกกลุ่มนาฏศิลป์ก็กลับไปพักผ่อน และทุกคนก็ไปที่โรงอาบน้ำเพื่อชำระร่างกาย

เสี่ยวเหมิงเป็นผู้นำในการทำความสะอาด

เมื่อมองไปที่กองกระดูก เย่ปิงประเมินว่าเนื้อวัวและเนื้อแกะที่บริโภคในมื้อนี้น่าจะมีจำนวนหลายพันชิ้น

เสี่ยวเหมิงพูดติดตลก:

“เดิมทีข้าคิดว่าเสบียงของพวกเราจะอยู่ได้ถึงสามเดือน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะอยู่ไม่ถึงครึ่งเดือน”

"พวกเรายังมีอาหารทะเลจากฝูงปลาที่มาหน้าเมืองไม่ใช่หรือ? -ค้าคิดว่ามันน่าผสมให้เข้ากันเพื่อกินและปรับปรุงความสุข"

เย่ปิงหัวเราะและกอดราชินีของเขา จากนั้นเขาก็ดึงเจ้าหญิงจื่อรั่วลงไปข้างล่างด้วย

หลังจากดิ้นรนมานาน ในที่สุดเย่ปิงก็รู้สึกว่า เขาสามารถพักผ่อนและเพลิดเพลินได้เล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม หากเขาสามารถก่อตั้งอาณาจักรและกำจัดศัตรูที่อยู่ตรงหน้าได้หมด ก็คงจะดี

ถึงกระนั้นก็มีผู้นำฝ่ายมืดที่ก้าวหน้าอย่างรวดเร็วรอที่จะล้างแค้นเขาอยู่ ซึ่งมันทำให้เย่ปิงรู้สึกเหมือนมีก้างปลาติดอยู่ในลำคอของเขา

"คืนนี้พวกเราจะพักผ่อนในตำหนักฮัวชิง"

ใบหน้าของหยางกุ้ยเฟยสดใสขึ้นด้วยความสุข

หว่านเอ๋อร์ผู้ถูกทอดทิ้งเย้ยหยัน สะบัดแขนเสื้อออกแล้วก้าวออกจากอ้อมกอด

เธอเคยเห็นฉากที่คล้ายกันนี้มากมายต่อหน้าพ่อของเธอ

เธอไม่คาดคิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับตัวเองในวันหนึ่ง

"ดูเหมือนว่าคนรุ่นใหม่จะมาแทนที่คนรุ่นเก่า"

เจ้าหญิงจื่อรั่วรู้สึกไม่มีความสุข เธอปล่อยมือจากเย่ปิงและกำลังจะมุ่งหน้าไปยังสวนลอยฟ้าเพื่อพักผ่อนในคืนนี้

"อย่าไปไหนเลย หลังจากทำงานหนักมาทั้งวัน เจ้าหญิงมาแช่น้ำพุร้อนกับข้าเถอะ ผสมผสานการทำงานเข้ากับการพักผ่อนเป็นวิธีที่เราจะไป"

เย่ปิงปล่อยมืออย่างไม่เต็มใจ….

**** ผู้แปลจะกลับมาลงอีกทีวันที่ 27 มิถุนายนนะครับ ขอบคุณครับผม