บทที่ 9 กู้เฉินคือพ่อของเด็กๆ

บทที่ 9 กู้เฉินคือพ่อของเด็กๆ

เมื่อก้าวเข้าไปในร้านกาแฟ ในที่สุดฉันก็ได้พบกับพี่เฉิง และแน่นอนว่าฉันเหลือบไปเห็นเหมิงซือหานที่แอบซุ่มอยู่ข้างๆ ด้วย

เป็นอย่างที่คิดจริงๆ!

ดูเหมือนว่าคนที่ฉันจ้างไปเมื่อวานจะทำงานได้เนียนกริบทีเดียว

ผู้หญิงคนนี้สวมชุดกระโปรงสั่งตัดพิเศษ ใบหน้ารูปไข่พอกเครื่องสำอางหนาเตอะ จนหลิวซินเย่ว์อดคิดไม่ได้ว่าคนคนนี้ไม่ได้ทำงานสายความงามหรอก แต่น่าจะทำงานในไนต์คลับมากกว่า

"คุณคือพี่เฉิงใช่ไหมคะ?"

พี่เฉิงยื่นมือออกมาส่งยิ้มหวานหยดย้อยแบบที่ผู้หญิงเห็นแล้วต้องหมั่นไส้ ส่วนผู้ชายเห็นแล้วคงเคลิ้ม

"สายตาของคุณหลิวที่มองมาเนี่ย ดูเหมือนจะมีความหมายแฝงอยู่นะคะ!"

"คุณเฉิงนี่ช่างเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูงจริงๆ นะคะ!"

สีหน้าของเฉิงลีน่าแข็งค้างไปครู่หนึ่ง แววตาฉายความไม่พอใจออกมาแวบหนึ่ง ทว่าเมื่อนึกถึงภารกิจในวันนี้ หล่อนจึงข่มใจไม่โต้ตอบกลับไป

เห็นดังนั้น หลิวซินเย่ว์จึงยิ้มบางๆ "คุณเฉิงคะ ฉันเป็นคนพูดตรงๆ หวังว่าคุณคงไม่ถือสา

คุณเตรียมเงินมาเท่าไหร่สำหรับการเซ้งร้านของฉันคะ?"

ฝ่ายตรงข้ามคาดไม่ถึงว่าหลิวซินเย่ว์จะเข้าประเด็นรวดเร็วขนาดนี้จนถึงกับอึ้งไปพักใหญ่

แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น หล่อนหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า วางลงบนโต๊ะแล้วเลื่อนมาทางหลิวซินเย่ว์

"นี่คือราคาที่ฉันเสนอ เชิญพิจารณาดูค่ะ"

หลิวซินเย่ว์หยิบกระดาษแผ่นนั้นมาดูตัวเลข แล้วก็หลุดหัวเราะหึออกมา

เหมิงซือหานนี่ช่างขี้เหนียวจริงๆ!

หล่อนคิดว่าจะฮุบร้านเครื่องสำอางนี้ด้วยเงินเพียงน้อยนิดขนาดนี้เชียวหรือ? นึกว่าหลิวซินเย่ว์คนนี้เป็นคนโง่หรือไง?

เธอไม่พูดพร่ำทำเพลง ลุกขึ้นยืนเตรียมจะเดินออกจากร้านไปทันที

เหมิงซือหานที่แอบดูอยู่ข้างๆ ทนอยู่นิ่งไม่ได้อีกต่อไป หล่อนแสร้งไอเสียงดังออกมาหลายครั้ง

เมื่อคืนหล่อนอ้อนวอนให้ฉู่เทียนช่วยเรื่องร้านเครื่องสำอาง แต่ไอ้คนไม่ได้เรื่องนั่นกลับไม่ยอมลดตัวลงไปง้อหลิวซินเย่ว์เพียงเพราะกลัวเสียศักดิ์ศรี

นั่นทำให้หล่อนต้องหาตัวช่วยมาสวมรอยเซ้งร้านแทน

เมื่อได้ยินสัญญาณ พี่เฉิงรีบลุกขึ้นขวางทางไว้ "คุณหลิวคะ อย่าเพิ่งรีบไปสิ! เรื่องราคามันยังคุยกันได้นะคะ"

"คุยงั้นเหรอ?" หลิวซินเย่ว์แค่นยิ้มเย็นชา น้ำเสียงเย็นเหยียบ

"ราคาที่คุณเสนอมาเนี่ย ดูไม่เหมือนว่าจะมีที่ว่างให้คุยเลยนะคะ" พูดจบเธอก็สาวเท้าเดินต่อไปที่ประตู

เห็นท่าไม่ดี เหมิงซือหานจึงเลิกซ่อนตัว หล่อนเดินตรงออกมาแล้วคว้าตัวหลิวซินเย่ว์ไว้

"พี่ซินเย่ว์คะ พี่เฉิงคือเพื่อนสนิทของหนู พี่เห็นแก่หน้าหนูหน่อยได้ไหมคะ ลองคุยกันอีกสักนิดเถอะนะ"

"หน้าเธอ?" หลิวซินเย่ว์ทำสีหน้าเย้ยหยัน

เหมิงซือหาน ฉันนึกว่าวันนี้เธอจะไม่โผล่หัวออกมาเสียแล้ว ดูท่าเธออยากได้ร้านเครื่องสำอางนี่จนตัวสั่นเลยสินะ!

"เธอยังมีหน้ามาขอร้องฉันอีกเหรอ? ระหว่างเรามันมีแค่ความแค้นเรื่องที่เธอแย่งผัวฉันไปเท่านั้นแหละ!" และแค้นที่แกฆ่าลูกฉัน ฆ่าตัวฉันด้วย

เหมิงซือหานถึงกับจุกจนพูดไม่ออก หล่อนจะโต้ตอบอย่างไรได้ในสถานการณ์แบบนี้?

แต่เมื่อนึกถึงร้านเครื่องสำอาง หล่อนจึงสะกดกลั้นอารมณ์โกรธและฝืนยิ้มประจบ ขอเพียงได้ร้านมาครองก่อนเถอะ หล่อนจะยุให้ฉู่เทียนสั่งสอนหลิวซินเย่ว์ให้หนักเลย

แต่สิ่งที่หล่อนไม่รู้ก็คือ ในขณะนี้ฉู่เทียนกำลังนั่งเหม่อลอยจ้องมองใบสำคัญการหย่าอยู่

"พี่ซินเย่ว์คะ หนูรู้ว่าพี่ไม่ชอบหนู แต่คนที่อยากได้ร้านจริงๆ คือพี่เฉิงนะคะ พี่เฉิงเขาต้องการร้านนี้มาก ยังไงพี่ก็ต้องโอนให้คนอื่นอยู่แล้ว ทำไมไม่โอนให้คนที่ให้ราคาสูงที่สุดล่ะคะ?"

หลิวซินเย่ว์ลูบคางพลางพยักหน้า "ที่พูดมาก็พอมีเหตุผล"

เธอเงยหน้ามองพี่เฉิงแล้วถามเข้าประเด็นทันที "พี่เฉิงคะ ไม่ต้องอ้อมค้อม บอกราคาที่สูงที่สุดที่คุณให้ได้มาเลยดีกว่า"

พี่เฉิงและเหมิงซือหานสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนที่พี่เฉิงจะชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว "สี่สิบแปดล้านหยวนค่ะ!"

"อืม..."

หลิวซินเย่ว์ทำสีหน้าลำบากใจ "ราคานี้ต่ำเกินไปค่ะ คนอื่นเขาเสนอมาสูงกว่านี้มาก!"

"ฉันว่าเราเลิกคุยกันเถอะค่ะ!" เธอทำท่าจะหันหลังเดินหนีอีกครั้ง

เหมิงซือหานใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม หล่อนกัดฟันกรอดพลางส่งสัญญาณให้พี่เฉิง

ฝ่ายหลังรีบละล่ำละลักพูดขึ้นมา "คุณหลิวคะ ฉันให้ห้าสิบแปดล้านหยวน! นี่คือราคาสูงสุดที่ฉันจะสู้ไหวแล้วค่ะ"

ในใจของหลิวซินเย่ว์เปี่ยมไปด้วยความยินดี ราคานี้สูงกว่าที่เธอคาดการณ์ไว้เสียอีก เหมิงซือหานคงต้องไปหยิบยืมเงินคนอื่นมาเพิ่มอีกสักเจ็ดแปดล้านแน่นอน

เธอแสร้งทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตกลง

"ก็ได้! เห็นแก่ความจริงใจของคุณ ฉันจะโอนร้านเครื่องสำอางให้คุณค่ะ"

ทันทีที่สิ้นคำพูดนี้ เหมิงซือหานก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ขอเพียงร้านเปลี่ยนมือมาเป็นของหล่อน ไม่ช้าไม่นานหล่อนย่อมหาเงินคืนมาได้ทั้งหมด

หลังจากตกลงกันเสร็จ เหมิงซือหานที่กลัวว่าหลิวซินเย่ว์จะเปลี่ยนใจกะทันหัน จึงรีบดึงตัวเธอไปจัดการเรื่องโอนกรรมสิทธิ์ทันที

เมื่อเหมิงซือหานและพี่เฉิงจากไปแล้ว หลิวซินเย่ว์ก้มมองบัตรธนาคารในมือ ก่อนจะเงยหน้ามองตามหลังพวกหล่อนไปพลางยิ้มที่มุมปาก

เหมิงซือหานจ๊ะ ฉันยังมีเซอร์ไพรส์ทิ้งไว้ให้ในร้านอีกอย่างนะ!

หวังว่าเธอจะชอบมัน!

หลิวซินเย่ว์รู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษหลังจากที่หลอกเอาเงินจากศัตรูมาได้มหาศาล

เธอขับรถไปที่โรงพยาบาลเพื่อหาฟางเสี่ยวชิง ทว่ากลับได้รับแจ้งว่าวันนี้ฟางเสี่ยวชิงไม่ได้มาทำงาน

จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอก็ดังขึ้น

ความรักมีถูกมีผิด... "ซินเย่ว์ ตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหน?"

"คุณแม่คะ หนูเพิ่งถึงโรงพยาบาล กะว่าจะมาหาเสี่ยวชิงค่ะ" หลิวซินเย่ว์แปลกใจว่าทำไมคุณแม่ถึงโทรมาหาตอนนี้

"งั้นรีบกลับบ้านด่วนเลยลูก! เสี่ยวชิงเขามารอลูกอยู่ที่บ้านนี่แล้ว!"

"ซินเย่ว์ ฉันอยู่ที่บ้านเธอเนี่ย รีบกลับมาเร็ว มีเรื่องสำคัญมากจะบอก"

ได้ยินเสียงฟางเสี่ยวชิง หลิวซินเย่ว์ก็ยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่

ทำไมยัยนี่ถึงไม่ทำงานแล้วไปอยู่ที่บ้านเธอแทนล่ะ?

แม้จะสงสัยแต่หลิวซินเย่ว์ก็รีบบึ่งรถกลับบ้านอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่ก้าวเข้าบ้าน ฟางเสี่ยวชิงก็ลากเธอเข้าไปในห้องนั่งเล่นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"บอกฉันมาตามตรงนะ ใครคือพ่อของอานันกับเล่อเล่อ? ใช่ กู้เฉิน มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งคนนั้นหรือเปล่า?"

กู้เฉิน มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งงั้นเหรอ?

เธอไม่รู้หรอก ในคืนวันแต่งงานเธอถูกวางยาจนไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร

"ฉันไม่รู้..."

"ไม่สิ..."

หลิวซินเย่ว์เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอคว้ามือเพื่อนรักไว้แล้วถามด้วยความจริงจัง "ทำไมเธอถึงถามเรื่องนี้? เธอรู้อะไรมางั้นเหรอ?"

เมื่อเห็นว่าหลิวซินเย่ว์ไม่รู้จริงๆ ฟางเสี่ยวชิงจึงเริ่มอธิบาย

"เมื่อวานฉันเอาตัวอย่างที่เธอให้มาไปตรวจดูแล้ว อานันกับเล่อเล่อเป็นลูกของเธอจริงๆ แต่ไม่ใช่ลูกของฉู่เทียน"

"เรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้ว บอกเรื่องที่ฉันยังไม่รู้สิจ๊ะ" หลิวซินเย่ว์จ้องหน้าเพื่อนรักเขม็งโดยไม่กะพริบตา

ฟางเสี่ยวชิงพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ดูจะเกรงใจเล็กน้อย "เธอคงยังไม่รู้ว่าอานันกับเล่อเล่อมีกรุ๊ปเลือดพิเศษที่หายากมาก!"

กรุ๊ปเลือดหายากงั้นเหรอ?

เป็นไปไม่ได้ ทุกครั้งที่เธอพาเด็กๆ ไปตรวจร่างกาย ผลตรวจบอกว่าพวกเขามีกรุ๊ปเลือดเอเหมือนกับเธอมาตลอด แล้วจะเป็นกรุ๊ปเลือดหายากได้อย่างไร?

ไม่สิ โรงพยาบาลที่ไปตรวจทุกครั้งคือโรงพยาบาลที่ฉู่เทียนเป็นคนจัดหาให้ และเขาก็เป็นคนจัดการเรื่องผลตรวจทั้งหมดเองด้วย

"ฉู่เทียนตั้งใจทำแบบนี้ เขาหลอกฉันมาตลอดแม้กระทั่งเรื่องกรุ๊ปเลือดของลูก"

"คนที่มีกรุ๊ปเลือดพิเศษแบบนี้มีจำนวนไม่มากหรอกนะ"

ฟางเสี่ยวชิงตบไหล่ปลอบประโลมหลิวซินเย่ว์แล้วเล่าต่อ

"เมื่อสองวันก่อนมหาเศรษฐีคนนั้นมาที่โรงพยาบาล เขาบอกว่าต้องการฝากเลือดไว้ที่โรงพยาบาลเผื่อกรณีฉุกเฉิน เพราะเขาก็มีกรุ๊ปเลือดหายากเหมือนกัน" น้ำเสียงของฟางเสี่ยวชิงเริ่มลังเลมากขึ้น

หลิวซินเย่ว์ส่งสายตาให้หล่อนพูดต่อไป

"หลังจากฉันตรวจผลเมื่อคืนเสร็จ ฉันก็นึกเอะใจขึ้นมา เลยแอบเอาเลือดของอานันกับเล่อเล่อไปเทียบกับเลือดของมหาเศรษฐีกู้เฉินเพื่อตรวจดีเอ็นเอ และผลที่ออกมาคือ..."

หัวใจของหลิวซินเย่ว์เต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก แต่ฟางเสี่ยวชิงก็ยังคงพูดจาชักช้าลากเสียง

"เสี่ยวชิง รีบบอกมาเถอะ! ฉันจะขาดใจตายอยู่แล้วนะ"

โจวเหม่ยอวิ๋นถึงกับฟาดหลังฟางเสี่ยวชิงไปหนึ่งทีด้วยความขัดใจ

"ผลสรุปก็คือ อานันกับเล่อเล่อคือลูกแท้ๆ ของมหาเศรษฐีกู้เฉิน ความเป็นไปได้ทางสายเลือดสูงถึงร้อยละ 99.99 เลยล่ะ"

หลังจากฟางเสี่ยวชิงพูดจบ ทั้งแม่และลูกสาวต่างก็ทรุดตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง

จากนั้น ทั้งคู่ก็เริ่มมีสีหน้ากังวลขึ้นมาพร้อมๆ กัน

หลิวซินเย่ว์คว้าตัวฟางเสี่ยวชิงไว้พลางถามด้วยความร้อนรน "เรื่องนี้ไม่มีคนอื่นรู้ใช่ไหม?"

เด็กๆ คือลูกของเธอ เธอจะไม่มีวันยอมให้ใครมาพรากพวกเขาไปเด็ดขาด

ฟางเสี่ยวชิงพยักหน้ายืนยันอย่างหนักแน่น "ไม่ต้องห่วงนะ ไม่มีใครรู้เรื่องนี้แน่นอน"

ได้ยินดังนั้น หลิวซินเย่ว์จึงค่อยรู้สึกโล่งอกขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องกังวลว่าเขาจะมาชิงตัวเด็กๆ ไปในตอนนี้

"เพื่อนรัก เธอห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาดเลยนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่มีวันยกโทษให้เธอเลยจริงๆ"