บทที่ 1 ข้าไม่ได้ชื่อเหล่าลิ่ว

บทที่ 1 ข้าไม่ได้ชื่อเหล่าลิ่ว

【เร็วเข้า! โฮสต์ เร่งเจ้าห่านยักษ์ให้บินเร็วกว่านี้หน่อย ถ้าเราไปสาย เจ้าตัวร้ายน้อยจะถูกตาแก่จากยอดเขาจิ่วอวิ๋นชิงตัวไปนะ!】

"รู้แล้วน่า รู้แล้ว! ตัวร้ายน้อยต้องเป็นของฉันคนเดียว ใครหน้าไหนก็ห้ามแย่งทั้งนั้น!" ลู่ซิงเหยียนตอบกลับอย่างร้อนรน พลางเร่งเร้าให้ห่านยักษ์เพิ่มความเร็วในการบิน

ที่เธอรีบร้อนไม่ใช่เพราะมีความผูกพันลึกซึ้งอะไรกับตัวร้ายคนนี้หรอกนะ แต่เป็นเพราะเธอโชคร้ายถูกฟ้าผ่าต่างหาก ไม่ตายก็บุญแล้ว แต่ดันทะลุมิติเข้ามาในนิยายเนี่ยสิ

เรื่องทะลุมิติก็พอทำเนา แต่จากหญิงสาววัยเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย ต้องกระเด็นมาอยู่ในร่างเด็กที่มีอายุขัยกระดูกเพียงห้าขวบ ถูกทิ้งโดดเดี่ยวกลางแดนน้ำแข็งสุดขั้ว ในสภาพตัวแข็งทื่อและมีควันจากการถูกฟ้าผ่าลอยคลุ้งไปทั่วร่าง

หากไม่ได้ 'เซียวชิงเกอ' ผ่านมาเจอแล้วเก็บกลับไปที่สำนักเสวียนหลิง รับไว้เป็นศิษย์...

ลู่ซิงเหยียนมั่นใจเลยว่า เธอคงเป็นผู้ทะลุมิติคนแรกที่ม่องเท่งภายในวันเดียวแน่ๆ

เนื่องจากเธอทะลุมิติมาเพราะถูกฟ้าผ่า จึงไม่มีบทบาทใดๆ ในนิยายเรื่องนี้ แม้แต่ตัวประกอบก็ยังไม่ใช่ ทว่าเธอกลับถูกผูกมัดกับระบบ และภารกิจของระบบก็คือการขัดขวางไม่ให้ตัวร้ายอย่าง 'เล่อเจิ้งเหยียน' เข้าสู่ด้านมืด ลู่ซิงเหยียนจึงถูกโชคชะตาลิขิตให้ต้องเข้ามาพัวพันกับเนื้อเรื่องอย่างเลี่ยงไม่ได้

หากทำภารกิจสำเร็จ เธอจะได้รับแต้มคะแนนเป็นรางวัล ซึ่งสามารถนำไปแลกสูตรยาโอสถที่สาบสูญ วิธีการหลอมอาวุธ หรือสมบัติวิเศษจากธรรมชาติเพื่อช่วยในการบำเพ็ญเพียรได้จากระบบ

เธอไม่ได้โลภอยากได้แต้มพวกนั้นหรอกนะ เธอแค่เป็นคนจิตใจดี ทนเห็นคนดีๆ ต้องเดินเข้าสู่เส้นทางสายมารอันน่าสลดหดหู่ไม่ได้ก็เท่านั้น

อีกอย่าง แค่ขัดขวางไม่ให้ตัวร้ายเข้าสู่ด้านมืดงั้นเหรอ? ลู่ซิงเหยียนขอประกาศเลยว่างานถนัด!

เธอเป็นนักอ่านสายจับฉ่าย อ่านนิยายบนเว็บมาไม่ต่ำกว่าเก้าพันหรือหมื่นเรื่อง ภารกิจเลี้ยงต้อยไม่ให้ตัวร้ายเด็กเดินทางผิดน่ะ ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก

ข่าวดี: ลู่ซิงเหยียนอ่านนิยายมานับไม่ถ้วน

ข่าวร้าย: เธอดันไม่เคยอ่านนิยายเรื่อง "แสงจันทร์ขาวแห่งรักระทมในวิถีเซียน" เล่มนี้

ยิ่งไปกว่านั้น 'ระบบเหล่าลิ่ว' หรือเจ้าระบบหมายเลขหกนี่ยังเจ้าเล่ห์สุดๆ ในช่วงแรกที่เธอเพิ่งทะลุมิติมาเมื่อประมาณสิบปีก่อน ลู่ซิงเหยียนเคยถามระบบเกี่ยวกับตัวตนของตัวร้ายและเนื้อเรื่องต้นฉบับ ถ้าได้ที่อยู่ของตัวร้ายด้วยยิ่งดี

จะได้บุกไปหาล่วงหน้า ตัดไฟแต่ต้นลมไม่ให้เขาเข้าสู่ด้านมืดตั้งแต่ยังแบเบาะ

แต่ระบบกลับปิดปากเงียบกริบ ปฏิเสธที่จะเปิดเผยข้อมูลใดๆ โดยอ้างสารพัดเหตุผล ทั้งเนื้อเรื่องยังดำเนินไปไม่ถึงบ้าง ดูเนื้อเรื่องไม่ได้บ้าง หรือตัวร้ายยังไม่ปรากฏตัวบ้าง พร้อมกับบีบน้ำตาคร่ำครวญ

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น ลู่ซิงเหยียนจึงทำได้เพียงตั้งใจบำเพ็ญเพียรมาตลอดสิบปี เฝ้ารออย่างเงียบสงบ

จนกระทั่งวันนี้ ขณะที่เธอกำลังทำกิจวัตรประจำวันด้วยการแกว่งดาบให้ครบห้าหมื่นครั้ง เจ้าระบบเหล่าลิ่วก็จุดประทัดฉลองสองชุดใหญ่ เร่งเร้าบอกเธอว่าเนื้อเรื่องเริ่มเดินแล้ว และตัวร้ายผู้แบกแต้มคะแนนของเธอกำลังมา!

"เจ้าหก ตอนนี้บอกเนื้อเรื่องต้นฉบับกับตัวตนของตัวร้ายได้รึยัง?" ลู่ซิงเหยียนเร่งถาม

【โฮสต์ ข้าชื่อ 666 ไม่ใช่เหล่าลิ่ว!】

【เล่อเจิ้งเหยียน เป็นบุตรชายสายตรงของผู้นำตระกูลเล่อเจิ้งคนปัจจุบัน ซึ่งเป็นหนึ่งในแปดตระกูลใหญ่แห่งแดนจิตวิญญาณเซียน เขาครอบครองรากวิญญาณสายฟ้าโดยกำเนิด มีพรสวรรค์เต็มร้อย เดิมทีควรเป็นอัจฉริยะ แต่เพราะเขามีกายมารอัสนี หากบำเพ็ญวิถีเซียนจะกลายเป็นมาร แต่หากบำเพ็ญวิถีมารจะถูกฟ้าผ่าตาย เขาจึงเป็นที่รังเกียจของคนในตระกูล มารดาตายขณะคลอด บิดาไม่ไยดี เมื่อถูกตระกูลทอดทิ้ง เขาจึงออกจากบ้านตั้งแต่อายุน้อยเพื่อมาฝากตัวเป็นศิษย์ของ 'ฉางเฟิงเต้าจวิน' แห่งยอดเขาจิ่วอวิ๋นในสำนักเสวียนหลิง ต่อมาถูกอาจารย์ของตนควักรากวิญญาณไปให้ศิษย์พี่ แล้วโยนเขาลงเหวมาร ใส่ร้ายว่าสมคบคิดกับเผ่ามาร ท้ายที่สุดเขากลายเป็นจอมมาร สร้างความหายนะไปทั่วแดนจิตวิญญาณเซียน】

"ชีวิตรันทดขนาดนี้จะไม่ให้เข้าสู่ด้านมืดได้ไง เป็นฉันก็คงเข้าสู่ด้านมืดเหมือนกัน" ลู่ซิงเหยียนเดาะลิ้น

【โฮสต์ อย่าลืมสิ ท่านต้องหาแต้มจากการขัดขวางไม่ให้ตัวร้ายเข้าสู่ด้านมืด เพื่อเอามาอัปเกรดพรสวรรค์รากวิญญาณของท่านนะ!】

"ยังจะกล้าพูดเรื่องพรสวรรค์รากวิญญาณกับฉันอีกนะ" พอพูดถึงเรื่องนี้ ลู่ซิงเหยียนก็กุมหน้าอกด้วยความเจ็บใจ

หลังจากทะลุมิติมาด้วยการถูกฟ้าผ่า และถูกอาจารย์เซียวชิงเกอเก็บมาเลี้ยง เธอก็ตื่นขึ้นในวันรุ่งขึ้น

และตอนนั้นเองที่ระบบเหล่าลิ่วหากลืนเธอเจอและทำการผูกพันธะทันที

ทีแรกมันโม้ถึงฟังก์ชันของระบบเสียดิบดี ยกยอจนตัวลอย และก็แสดงให้เห็นว่ามีของดีอยู่จริงๆ

เนื่องจากพื้นเพเดิมของลู่ซิงเหยียนและการทะลุมิติมาแบบผิดปกติ เธอจึงได้ครอบครองเพียง 'กายดารา' ที่ได้จากการถูกฟ้าผ่า แต่กลับไม่มีรากวิญญาณสำหรับการบำเพ็ญเพียร