บทที่ 19 อร่อยจังเลย~

หลังจากเจียงหนิงออกไป ในบ้านพักพิงใจก็เหลือแค่เฉินจิ้งอวิ๋นเพียงลำพัง

เขาเสียบหูฟัง ฟังเพลงไปพลาง ง่วนอยู่กับหน้าเตาในครัวไปพลางด้วยท่วงท่าสบายๆ

แขกรับเชิญคนอื่นๆ ดูจะยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับมา วันนี้อากาศดีจริงๆ พวกเขาคงตั้งใจจะรอดูพระอาทิตย์ตกดินริมชายหาดกันล่ะมั้ง

เดิมทีหลี่ซูจวินคิดว่า พอเจียงหนิงไม่อยู่แล้ว ผู้ชมคงจะแห่กันย้ายไปดูไลฟ์สตรีมห้องหมายเลข 1 เพื่อดูแขกรับเชิญอีกแปดคนที่เหลือ

แต่ผิดคาด หลังจากเจียงหนิงเดินออกไป มียอดคนดูหายไปจากห้องหมายเลข 2 แค่ห้าหมื่นคนเท่านั้น ในขณะที่อีกกว่าหกแสนคนยังคงปักหลักดูไลฟ์สตรีมห้องนี้ต่อไป

พวกเขาอยู่ดูเฉินจิ้งอวิ๋นทำกับข้าวเนี่ยนะ!

หลี่ซูจวินถึงกับเกาหัวแกรกด้วยความงุนงง

เธอจัดการปิดเสียงจากห้องไลฟ์หมายเลข 1 แล้วขยายหน้าจอห้องไลฟ์หมายเลข 2 ให้ใหญ่ขึ้น

ตึก ตึก ตึก~

เฉินจิ้งอวิ๋นยังคงซอยผักอย่างขะมักเขม้น

เพียงไม่นาน วัตถุดิบสำหรับทำอาหารหลายเมนูก็ถูกเตรียมเสร็จสรรพ

มันฝรั่งซอยพักสะเด็ดน้ำไว้ในตะแกรง

พริกหยวกหั่นชิ้นวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบบนจาน

มะเขือเทศและแตงกวาหั่นเต๋าเตรียมพร้อม

มะเขือยาวก็ถูกหั่นเป็นท่อนๆ อย่างสวยงาม

เขียงและเคาน์เตอร์ครัวสะอาดสะอ้านไร้ที่ติ ราวกับคนทำเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ (OCD) เรื่องความสะอาดอย่างไรอย่างนั้น

【นี่มันช่องสตรีมเมอร์สอนทำอาหารใช่ไหมเนี่ย?】

【ไอ้หมาเฉินนี่เอาเรื่องอยู่นะ ฝีมือทำกับข้าวไม่ธรรมดาเลย!】

【แค่เวลาสั่งเดลิเวอรี่ เจียงหนิงหายไปไหนแล้วล่ะ?】

【ไปอาบน้ำจ้า】

【เธอกำลังอาบน้ำอยู่】

【ทำไมไม่ไลฟ์ตอนอาบน้ำด้วยล่ะ?】

【พี่ชาย นี่มันติ๊กต็อกนะเว้ย อยากดูอะไรแบบนั้นไปหาในทวิตเตอร์ (X) โน่นไป】

【กรุณาใช้คำสุภาพด้วยนะคะ หากทำผิดกฎแพลตฟอร์มอาจถูกแบนได้ค่ะ】

เฉินจิ้งอวิ๋นใช้เวลาเตรียมผักทั้งหมดไม่ถึงสิบห้านาที เนื่องจากเนื้อสัตว์ยังต้องรอเวลาละลายน้ำแข็ง เขาจึงกะจะนั่งพักสักครู่ แต่สายตาดันไปสะดุดเข้ากับเส้นหมี่ถุงหนึ่งในตู้เก็บของ เส้นหมี่ผัดของมณฑลเจียงโจวบ้านเกิดเขานั้นขึ้นชื่อนักเชียว

เฉินจิ้งอวิ๋นไม่รอช้า รีบแกะถุงเส้นหมี่แล้วนำไปแช่น้ำทันที

พอมันเริ่มนิ่มลงนิดหน่อย ค่อยเอาไปลวกในหม้อสักพักแล้วตักขึ้นมาพักให้สะเด็ดน้ำ แค่นี้ก็พร้อมเอาไปผัดแล้ว

นี่ถือเป็นเซอร์ไพรส์เล็กๆ สำหรับเฉินจิ้งอวิ๋นเลยทีเดียว เขาไม่คิดว่าจะได้กินอาหารบ้านเกิดบนเกาะทางใต้แบบนี้

เวลาร่วงเลยไปราวครึ่งชั่วโมง

ยอดผู้ชมในไลฟ์สตรีมลดลงเหลือประมาณสี่แสนคน

แต่พอเจียงหนิงเดินกลับมา ตัวเลขก็เริ่มไต่ระดับขึ้นอีกครั้ง

ในห้องควบคุม อู๋ผิงผิงชี้ให้ดูหน้าจอ "หลังห้าโมงเย็น ยอดคนดูเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเลยค่ะ"

"ก็มนุษย์เงินเดือนเขาเลิกงานกันแล้วนี่นา"

ณ ปลายขอบฟ้า ดวงอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลงช้าๆ

ผืนน้ำทะเลอาบไล้ไปด้วยแสงสีทองระยิบระยับ เกลียวคลื่นหอบเอาแสงสีทองสาดซัดเข้าหาฝั่ง สายลมที่หอบเอาความเค็มของกลิ่นอายทะเลพัดแผ่วเบาปะทะผิวกาย ช่วยชะล้างความเหนื่อยล้าให้มลายสิ้น ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอช่างดูนุ่มนวลละมุนละไมราวกับฉากในอนิเมะญี่ปุ่นก็ไม่ปาน

【อิจฉาตาร้อนสุดๆ】

【ได้ไปถ่ายรายการในที่สวยๆ แบบนี้ คงฟินน่าดูเลยนะเนี่ย】

【นี่แหละชีวิตที่ใฝ่ฝัน】

【รายการนี้ไลฟ์สดตลอด 24 ชั่วโมงเลยจริงๆ ดิ?】

【เขาว่าเงี้ยนะ แต่หลังเที่ยงคืนไปทุกคนก็เข้านอนกันหมดแล้ว หน้าจอก็คงไม่มีอะไรให้ดูหรอก】

【เพิ่งเลิกงาน ไหนบอกว่ามีแขกรับเชิญสิบคนไง ทำไมเห็นแค่แปดคนเองล่ะ?】

【อีกสองคนอยู่ไลฟ์ห้อง 2 จ้า】

ฉ่าาา~

เนื้อหมูที่หมักไว้ถูกเทลงในกระทะน้ำมันเดือดพล่าน ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาทันที เฉินจิ้งอวิ๋นมือหนึ่งจับด้ามกระทะ อีกมือถือตะหลิว ผัดเนื้อในกระทะอย่างคล่องแคล่วจนกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่ว

พอเนื้อหมูเริ่มสุกเหลือง เขาก็ตักขึ้นพักไว้ แล้วใส่กระเทียมลงไปเจียวในกระทะจนหอม

ตามด้วยพริกสับ กลิ่นฉุนเตะจมูกในตอนแรก แต่ไม่นานก็เหลือเพียงกลิ่นหอมหวนชวนหิว พอผิวพริกเริ่มพองเกรียม เขาก็ใส่หมูสามชั้นที่ทอดเตรียมไว้ลงไป ตามด้วยเครื่องปรุงรสต่างๆ ทีละอย่าง... เมนู 'หมูผัดพริกหยวก' ใกล้จะเสร็จสมบูรณ์พร้อมเสิร์ฟแล้ว

"หอมจังเลยค่ะ"

เฉินจิ้งอวิ๋นยกกระทะลงจากเตา ยื่นไปตรงหน้าเจียงหนิงแล้วกระดกกระทะเบาๆ "ลองชิมดูไหมครับ?"

"ได้เหรอคะ?"

"ได้สิครับ"

เจียงหนิงหยิบตะเกียบคีบเนื้อหมูขึ้นมาชิ้นหนึ่ง

"ระวังร้อนนะครับ เป่าให้เย็นก่อนค่อยกินนะ"

"ฟู่~ ฟู่~" เจียงหนิงห่อปากเป่าลมไล่ความร้อน แล้วค่อยๆ เอาเนื้อเข้าปาก ทันทีที่ลิ้นสัมผัสรสชาติ ดวงตาของเธอก็หยีลงเป็นสระอิ รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้า พร้อมกับคำชมชุดใหญ่ "อร่อยจังเลยค่ะ~"

มื้อเที่ยงกินไปแค่หมั่นโถวไส้ครีมสองลูก ป่านนี้เจียงหนิงคงหิวไส้กิ่วแล้วล่ะ

ถ้าไม่ติดว่ามีกล้องจับอยู่ เธอคงคีบกินอีกชิ้นไปแล้ว

เฉินจิ้งอวิ๋นตักหมูผัดพริกหยวกใส่จาน แล้วใช้กระดาษอเนกประสงค์เช็ดคราบน้ำมันที่ขอบจานอย่างเบามือ

【ดูแวบเดียวก็รู้เลยว่าทำกับข้าวเก่งชัวร์】

【โห น่ากินสุดๆ ดูต้นตำรับมาก】

【น้ำลายสอเลยเนี่ย】

【คนเซียงเจียงอย่างฉัน เห็นแล้วคิดถึงหมูผัดพริกหยวกฝีมือแม่เลย】

"รบกวนช่วยยกจานนี้ไปวางที่โต๊ะหน่อยได้ไหมครับ?"

"ได้เลยค่ะ~"

เจียงหนิงรีบเดินเอาไปวางแล้วเดินกลับมาอย่างรวดเร็ว ถามด้วยความตื่นเต้น "เมนูต่อไปทำอะไรคะ?"

"มันฝรั่งผัดเปรี้ยวหวานครับ ส่วนเนื้อตุ๋นมะเขือเทศก็เคี่ยวอยู่บนเตาแล้ว เดี๋ยวผมจะทำมะเขือยาวผัดหมูสับ ไก่ผัดเม็ดมะม่วงหิมพานต์ แล้วก็ต้มซุปสามสหายอีกชามนึง ปิดท้ายด้วยของโปรดผม เส้นหมี่ผัด มื้อเย็นวันนี้ก็มีแค่นี้แหละครับ"

"ต้องใช้เวลาทำนานไหมคะ?"

"ไม่นานหรอกครับ เตรียมของเสร็จหมดแล้ว ตอนผัดแป๊บเดียวก็เสร็จ"

"แล้วทำไมตอนเที่ยงถึงทำตั้งนาน แถบยังไม่อร่อยอีก..." เจียงหนิงกลืนประโยคหลังลงคอไป เฉินจิ้งอวิ๋นรู้ดีว่าเธอหมายถึงอะไร แต่เขาเพียงแค่ยิ้มรับและไม่ได้พูดอะไรออกมา

หลังจากล้างกระทะและตั้งน้ำมันใหม่ อาหารจานโตก็ถูกทยอยนำไปวางเรียงรายบนโต๊ะอาหาร

ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มมืดครึ้มลงทุกที

เจียงหนิงบอกว่าจะมาเป็นลูกมือช่วยในครัว แต่เอาเข้าจริง นอกจากการยกกับข้าวไปวางบนโต๊ะแล้ว เธอก็รับบทเป็นเชียร์ลีดเดอร์คอยส่งเสียงเชียร์อยู่ข้างๆ ตลอดเวลา

"กลิ่นหอมจังเลยค่ะ~"

"น่ากินสุดๆ ไปเลย~"

"เฉินจิ้งอวิ๋น คุณเก่งจังเลยนะคะ~"

"ไปเรียนทำอาหารมาจากไหนคะเนี่ย~"

"ขอฉันชิมอีกคำได้ไหมคะ?"

การมีคนคอยส่งมอบ 'พลังบวก' อยู่ข้างๆ แบบนี้ ทำให้เฉินจิ้งอวิ๋นไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด

จนกระทั่งท้องฟ้ามืดสนิท

เจียงอี้หลินเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นยืน "ออกกำลังกายเมื่อบ่าย เหงื่อออกเหนียวตัวไปหมดแล้ว ฉันขอตัวกลับไปอาบน้ำก่อนนะคะ"

"ฉันก็อยากอาบน้ำเหมือนกัน"

"งั้นพวกเราไปอาบน้ำกันก่อนค่อยไปกินข้าวละกัน"

"ไม่รู้ว่าป่านนี้เฉินจิ้งอวิ๋นทำกับข้าวไปถึงไหนแล้วนะ"

"หวังว่ารสชาติจะพอกินได้บ้างนะ"

ได้ยินประโยคนี้ มุมปากของหวังฮ่าวอวี่ก็กระตุกยิกๆ

เขาสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตของการเหน็บแนมแฝงอยู่ในคำพูดเหล่านั้น

เดิมทีเขาตั้งใจจะโชว์พาวให้สาวๆ ประทับใจ แต่ไม่เพียงแต่จะพังไม่เป็นท่า เขายังต้องทนรับบทพ่อครัวต่อหน้ากล้องต่อไปอีก แล้วเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะเนี่ย?

"งั้นพวกเราก็กลับไปอาบน้ำกันบ้างดีกว่าไหม?"

"เอาสิ"

ขณะที่ทั้งแปดคนกำลังจะเดินกลับ ทีมงานรายการคนหนึ่งก็รีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหา แล้วกระซิบเสียงเบา "วันนี้เป็นวันแรกที่อยู่บนเกาะ แถมเป็นคืนวันศุกร์ด้วย ยอดคนดูน่าจะพุ่งสูงปรี๊ดเลย ทางเราอยากรบกวนให้พวกคุณอยู่รวมกลุ่มพูดคุยกันในบ้านพักพิงใจให้นานหน่อยนะคะคืนนี้"

"รับทราบครับ"

เนื่องจากเป็นคืนแรกบนเกาะ ทุกคนจึงยังรู้สึกตื่นเต้นและไม่มีใครคิดจะรีบเข้านอนอยู่แล้ว

สี่หนุ่มสี่สาวแยกย้ายกันกลับหอพักของตัวเอง กว่าจะผลัดกันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบหนึ่งทุ่มแล้ว

หลังจากทำกับข้าวและเก็บกวาดครัวเสร็จสรรพ เฉินจิ้งอวิ๋นเห็นว่าพวกเขายังไม่กลับมา จึงบ่นพึมพำด้วยความสงสัย "ทำไมป่านนี้ยังไม่กลับมากันอีกนะ?"

เจียงหนิงยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหาร ท้องร้องจ๊อกๆ ด้วยความหิวโหยปนน้อยใจ

ตั้งแต่เกิดมาจนโตป่านนี้ เธอแทบจะไม่เคยต้องมาทนหิวทรมานขนาดนี้มาก่อนเลย

"เดี๋ยวผมเอาอาหารไปอุ่นในไมโครเวฟให้ก่อนดีกว่า หิวแล้วใช่ไหมครับ?"

"อื้ม"

"เดี๋ยวพวกเขาก็น่าจะกลับมาแล้วล่ะ ทนอีกนิดนะครับ"

"อ๋อค่ะ"

เฉินจิ้งอวิ๋นนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ เขายิ้มแล้วบอก "ผมแบ่งกับข้าวออกเป็นสองชุด แล้วเอาไปวางไว้หัวท้ายโต๊ะดีกว่า จะได้ตักถึงกันทุกคน ไม่ต้องคอยลุกขึ้นยืนให้เมื่อย"

"ฉลาดจังเลยค่ะ~"

"พอเถอะครับ เลิกชมผมได้แล้ว"

และแล้ว ไม่นานเกินรอ

เฉินเจ๋อหลิน จางซูหาน เจียงอี้หลิน และซุนจื่อรั่ว ก็เดินกลับมาถึงพร้อมกัน

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเข้ามา

"โห หอมจังเลยค่ะ~"

เจียงอี้หลินและซุนจื่อรั่วรีบวิ่งไปที่โต๊ะอาหาร กวาดสายตามองเมนูบนโต๊ะ แล้วถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "เฉินจิ้งอวิ๋น นี่คุณทำเองหมดเลยเหรอคะ?"

"เจียงหนิงก็ช่วยด้วยครับ"

"คุณสุดยอดมากเลย!"

"ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าฝีมือปลายจวักคุณจะร้ายกาจขนาดนี้"

พวกหนุ่มๆ ที่เดินตามเข้ามาเห็นเข้า ก็ถึงกับหน้าถอดสี โดยเฉพาะหวังฮ่าวอวี่ที่สีหน้าดูไม่ได้เลย

เพราะอาหารบนโต๊ะเหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็นสีสัน กลิ่นอาย หรือหน้าตา ล้วนแต่ดูดีกว่าที่เขาทำเมื่อตอนเที่ยงแบบเทียบไม่ติด

เดิมทีในสายตาของหนุ่มๆ ทั้งสี่คน ระดับความอันตรายของเฉินจิ้งอวิ๋นคือศูนย์ แต่ตอนนี้... "เดี๋ยวผมไปหยิบถ้วยชามกับตะเกียบมาให้นะครับ มานั่งทานกันเถอะ"

"ขอบคุณนะคะ เชฟ"

"ให้ตายเถอะ เฉินจิ้งอวิ๋น นายแน่มากจริงๆ"

"รสชาติเป็นไงบ้างล่ะ?"

เมื่อได้รับแจกตะเกียบ ทุกคนก็ไม่รอช้า พุ่งเป้าไปที่เมนูโปรดของตัวเองทันที บางคนชิมเสร็จก็รีบเอ่ยปากชมเปาะก่อนจะจ้วงต่อ ในขณะที่บางคนเอาแต่ก้มหน้าก้มตากินอย่างเอาเป็นเอาตายไม่พูดไม่จา

เฉินจิ้งอวิ๋นยิ้มบางๆ

ดูเหมือนทุกคนจะหิวโซกันน่าดูเลยแฮะ...