บทที่ 17 เฉินจิ้งอวิ๋น คุณใจดีจัง

"ขอแสดงความยินดีกับทั้งสองท่านด้วยนะคะ"

"กรุณารับ 'หัวใจแห่งจังหวะหัวใจ' ของคุณไปด้วยค่ะ"

"ในขณะเดียวกัน ขอให้ทุกท่านช่วยกันตกลงเรื่องการแบ่งหน้าที่ทำงานบ้านบนเกาะให้เรียบร้อยโดยเร็วด้วยนะคะ ขอแนะนำนิดนึงว่า นอกจากเรื่องการทำความสะอาดทั่วไปแล้ว น้ำจืดที่ใช้บนเกาะก็ต้องไปหาบมาจากแหล่งน้ำที่กำหนดไว้ด้วยค่ะ ทางเราขอเสนอให้จับคู่ชายหนึ่งหญิงหนึ่งเพื่อช่วยกันรับผิดชอบหน้าที่เหล่านี้นะคะ"

พร็อป 'หัวใจแห่งจังหวะหัวใจ' ถูกทำออกมาอย่างประณีต ดูเผินๆ เหมือนเพชรสีชมพูเจียระไนเป็นรูปหัวใจเลยทีเดียว

เจียงหนิงไม่คาดคิดเลยว่าตัวเองจะได้ที่หนึ่งจริงๆ ตอนที่รับหัวใจแห่งจังหวะหัวใจมาจากทีมงาน เธอก็แอบรู้สึกเขินๆ อยู่เหมือนกัน

หลังจบกิจกรรม ทั้งกลุ่มก็พากันหาที่นั่งพัก แล้วทยอยถอดรองเท้าเพื่อเททรายที่เข้าไปอัดแน่นอยู่ออก

ตากล้องหลายคนรู้ใจคนดูดี จึงแพนกล้องไปจับภาพโคลสอัปที่เท้าของพวกเธอ

【เซอร์วิสสำหรับคนรักเท้า!!!】

【กลิ่นหอมทะลุจอออกมาเลยว่ะ】

【เท้าเล็กน่ารักกันทุกคนเลย】

【อยากเลียจัง】

【พวกแกนี่โรคจิตชะมัด】

【เมื่อกี้ใครในช่องแชตบอกว่าอยากดูซิกซ์แพ็กผู้ชายวะ?】

หลังจากจ้าวหมิงรับหัวใจแห่งจังหวะหัวใจมา เขาก็เป็นฝ่ายเปิดประเด็นเรื่องงานบ้าน "ในเมื่อเป็นแบบนี้ เรามาตกลงแบ่งหน้าที่กันให้เสร็จวันนี้เลยดีกว่าครับ"

"เห็นด้วยครับ"

"งั้นคุณเริ่มก่อนเลยครับ ว่าจะแบ่งงานกันยังไงดี"

"เมื่อกี้ผู้กำกับบอกว่า นอกจากงานบ้านในบ้านพักพิงใจแล้ว ยังต้องไปหาบน้ำด้วย แล้วก็ต้องรับผิดชอบเรื่องอาหารสามมื้อกันเองอีก"

"งั้นเอาตามที่ผู้กำกับแนะนำดีไหมครับ? จับคู่ชายหญิงผลัดกันเป็นเวรรับผิดชอบวันละคู่"

"แล้วเรื่องทำอาหารล่ะคะ?"

"นั่นสิ นี่แหละปัญหา บางคนทำอาหารไม่เป็นเลยนะ"

จางซูหานรีบออกตัวก่อนใคร "เอ่อ ขอเกริ่นไว้ก่อนนะครับ ผมไม่ค่อยมีนิสัยกินข้าวเช้าเท่าไหร่"

คุณครูหยางเยว่เยว่รีบสมทบ "ฉันก็ไม่ค่อยกินข้าวเช้าเหมือนกันค่ะ"

ทุกคนต่างแย่งกันออกความเห็น ถกเถียงกันอยู่นานสองนานก็ยังหาข้อสรุปไม่ได้ หลังจากถกเถียงกันอย่างดุเดือด จู่ๆ บรรยากาศก็เงียบกริบลง

เฉินจิ้งอวิ๋นที่นั่งเงียบมาตลอด ในที่สุดก็เอ่ยปากขึ้น: "นอกจากหวังฮ่าวอวี่กับจ้าวหมิงแล้ว ในพวกเรามีใครทำอาหารเป็นอีกบ้างครับ?"

"ฉันทำเป็นค่ะ" พิธีกรสาวซุนจื่อรั่วยกมือขึ้น

ดูเหมือนจะไม่มีใครอยากยกมืออีก เฉินจิ้งอวิ๋นจึงยิ้มแล้วบอก "ผมก็ทำเป็นครับ เท่ากับว่ามีคนทำอาหารเป็นสี่คน งั้นเอาอย่างนี้ไหมครับ ให้พวกเราสี่คนผลัดเวรกันทำอาหาร ส่วนคนที่ทำไม่เป็นก็ผลัดกันล้างจาน?"

จู่ๆ หวังฮ่าวอวี่ก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ "ผลัดเวร... หมายความว่าไงครับ?"

"มื้อเช้าต่างคนต่างตื่นไม่พร้อมกัน แถมบางคนก็ไม่กินต้วย แล้วในตู้เย็นก็มีพวกอาหารแช่แข็งเยอะแยะ งั้นมื้อเช้าก็ดูแลตัวเองกันไปละกันครับ ส่วนมื้อเที่ยงกับมื้อเย็น พวกเราสี่คนค่อยสลับเวรกันทำอาหารเผื่อทุกคน"

"คุณหมายความว่า ให้คนคนเดียวทำอาหารเลี้ยงคนสิบคนเหรอครับ?"

"กิจกรรมที่ทีมงานจัดไว้มักจะเริ่มประมาณบ่ายสามโมง ขอแค่เราเตรียมของไว้ล่วงหน้าก็ไม่น่ามีปัญหานะครับ คนอื่นๆ ก็สามารถอาสามาเป็นลูกมือช่วยหยิบจับได้ ยังไงบนเกาะนี้ก็ไม่มีอะไรให้ทำอยู่แล้วนี่ครับ"

ความหมายแฝงของเฉินจิ้งอวิ๋นก็คือ: ถ้ามาช่วยเป็นลูกมือในครัว อย่างน้อยก็ยังมีแอร์ไทม์ได้ออกกล้องบ้างแหละน่า

"ฉันเห็นด้วยค่ะ" ซุนจื่อรั่วยกมือสนับสนุนเป็นคนแรก

จ้าวหมิงพยักหน้าตาม "ผมก็เห็นด้วยครับ"

เมื่อเห็นทุกคนเห็นพ้องต้องกัน หวังฮ่าวอวี่ก็ทำได้แค่พยักหน้าตอบตกลง แต่ในใจเขากลับรู้สึกหวั่นๆ เพราะเขาทำอาหารเป็นอยู่ไม่กี่อย่าง กลัวว่าภาพลักษณ์ 'เชฟกระทะเหล็ก' ที่อุตส่าห์สร้างไว้ตอนเที่ยงจะพังทลายลงไม่เป็นท่า

"งั้นเรื่องอื่นก็ง่ายแล้วครับ เรามาจับคู่ชายหญิงตามที่ผู้กำกับแนะนำกันดีกว่า"

"แล้วจะจับคู่กันยังไงล่ะคะ?"

นั่นแหละคือคำถามที่สำคัญที่สุด

การได้ทำงานบ้านด้วยกัน เป็นอีกหนึ่งวิธีที่จะช่วยให้ความสัมพันธ์พัฒนาไปได้อย่างรวดเร็ว

ต่างคนต่างก็มีแผนการในใจ

ทุกคนย่อมอยากคู่กับคนที่ตัวเองเล็งไว้

แต่จากตอนที่เลือกคู่เมื่อเช้า ก็เห็นชัดแล้วว่า บางคนไม่มีใครเลือกเลย ในขณะที่บางคนก็เป็นที่หมายปองของหลายคน

การจะแบ่งคู่ตามความสมัครใจร้อยเปอร์เซ็นต์จึงเป็นไปไม่ได้

เมื่อเห็นทุกคนเงียบ โจวซูที่มีประสบการณ์ด้านการบริหารจัดการก็เสนอไอเดียขึ้น "เอาอย่างนี้ไหมคะ สัปดาห์นี้ให้ฝั่งผู้หญิงเป็นคนเลือกฝ่ายชายก่อน แล้วสัปดาห์หน้าค่อยให้ฝ่ายชายเป็นคนเลือก ถ้ามีคนเลือกซ้ำกันหลายคน ก็ให้สิทธิ์ฝ่ายชายคนนั้นเป็นคนตัดสินใจว่าจะคู่กับใคร ส่วนคนที่เหลือก็ใช้วิธีจับฉลากเอาค่ะ"

วิธีนี้ดูจะยุติธรรมที่สุดในตอนนี้แล้ว

ไม่มีใครหาข้อโต้แย้งได้เลย

"ตกลงครับ!"

"เห็นด้วยค่ะ!"

"งั้นเริ่มกันเลยดีกว่า"

โจวซูรีบพูดต่อ: "งั้นเรามาเริ่มเลือกตามลำดับคะแนนจากกิจกรรมเมื่อกี้เลยนะคะ เจียงหนิง เธออยากคู่กับใครจ๊ะ?"

ขวับ ขวับ ขวับ.

สายตาทั้งเก้าคู่ตวัดไปมองเจียงหนิงเป็นตาเดียว

หวังฮ่าวอวี่ จางซูหาน เฉินเจ๋อหลิน และจ้าวหมิง ต่างก็ส่งยิ้มให้เธอ แววตาแฝงความคาดหวังไว้ไม่มากก็น้อย

ในขั้นตอนนี้ ใครที่ถูกสาวๆ เลือกหลายคน ย่อมเป็นเครื่องการันตีถึงเสน่ห์อันล้นเหลือ

แต่ถ้าไม่มีใครเลือกเลย ก็แปลว่าคุณมันไร้เสน่ห์สิ้นดี

พวกเขาคิดว่าเจียงหนิงคงต้องใช้เวลาตัดสินใจอยู่นาน แต่ทันทีที่สายตาทั้งเก้าคู่จับจ้องมาที่เธอ เธอกลับชี้ไปที่เฉินจิ้งอวิ๋นทันทีแล้วบอกว่า "ฉันเลือกเฉินจิ้งอวิ๋นค่ะ"

น้ำเสียงของเธอหนักแน่นไม่มีลังเล

ไม่มีวี่แววของความขัดแย้งในใจหรือความลังเลใดๆ ทั้งสิ้น

ในมุมมองของเจียงหนิง เฉินจิ้งอวิ๋นคือเพื่อนคนแรกที่เธอรู้จักตั้งแต่มาถึงเกาะนี้ ถ้าไม่เลือกเขา แล้วจะให้ไปเลือกใครล่ะ?

หนุ่มๆ ทั้งสี่คนที่ไม่ถูกเลือกถึงกับหน้าเจื่อนไปตามๆ กัน

เดี๋ยวสิ

ทำไมล่ะ?

ตอนนี้หมอนั่นยังตกงานอยู่เลยนะ เป็นแค่คนว่างงาน ทำไมคุณถึงเลือกมันล่ะ?

【นี่มันสคริปต์ชัดๆ!】

【ฉันล่ะไม่เข้าใจเลยจริงๆ!】

【เฉินจิ้งอวิ๋นมันไปทำบุญกู้ชาติมาหรือไงวะ?】

【สองคนนี้มันยังไงกันเนี่ย?】

【ทีมงานตั้งใจจัดฉากเรียกกระแสชัวร์ๆ!】

ฝ่ายชายอาจจะอารมณ์บูด แต่ฝ่ายหญิงกลับอารมณ์ดีสุดๆ

เพราะเฉินจิ้งอวิ๋นที่พวกเธอไม่เห็นอยู่ในสายตา ถูกตัดออกจากชอยส์ไปเรียบร้อยแล้ว

ซุนจื่อรั่วที่ได้อันดับสอง ทำทีเป็นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเลือก: "ฉันเลือกจางซูหานค่ะ"

หยางเยว่เยว่เอ่ยอย่างเอียงอาย: "ฉันเลือกหวังฮ่าวอวี่ค่ะ"

แม้หนุ่มๆ ที่ถูกเลือกจะยิ้มรับหน้าบาน แต่ความในใจอาจจะไม่ได้ตรงกับรอยยิ้มที่แสดงออกเสมอไปหรอกนะ

เจียงอี้หลินที่ควรจะเป็นคนเลือกอันดับสี่ กลับเป็นฝ่ายโยนสิทธิ์ให้โจวซูก่อน

"พี่โจวซู พี่เลือกก่อนเลยค่ะ"

โจวซูเองก็แอบแปลกใจกับการตัดสินใจนี้ เธอคิดว่าบางทีคนที่เจียงอี้หลินอยากเลือกอาจจะโดนตัดหน้าไปแล้ว เธอจึงยอมสละสิทธิ์ให้ ซึ่งนอกจากจะช่วยแก้สถานการณ์แล้ว ยังเป็นการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีในสายตาผู้ชมอีกด้วย

เธอเป็นถึงนักแสดง ภาพลักษณ์ต่อสาธารณชนย่อมสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด

"งั้นฉันเลือกคุณหมอเฉินเจ๋อหลินค่ะ"

หลังจากสี่คนแรกเลือกเสร็จ ก็ไม่มีกรณีใจตรงกันแย่งผู้ชายคนเดียวกันเกิดขึ้นเลย แต่จ้าวหมิงเริ่มหน้าเสียแล้ว เขากลัวว่าจะกลายเป็นหมาหัวเน่าที่ไม่มีใครเลือก

แต่วินาทีต่อมา เขาก็ยิ้มออก

เจียงอี้หลินเสยผมไปด้านหลังแล้วยิ้มบางๆ "งั้นฉันเลือกจ้าวหมิงค่ะ ถือว่าลงตัวครบทุกคนพอดีนะคะ"

"พรุ่งนี้เราจะเริ่มผลัดเวรกันตามลำดับที่เลือกเมื่อกี้นี้นะคะ"

"แล้วมื้อเย็นวันนี้ใครจะเป็นคนทำล่ะครับ?"

เมื่อเห็นซุนจื่อรั่วไม่มีทีท่าว่าจะรับอาสา เฉินจิ้งอวิ๋นที่เป็นคนไม่ค่อยชอบเสนอตัว ก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมา "เดี๋ยวผมทำเองครับ"

"ถ้างั้นไม่มีอะไรแล้ว พวกเรากลับบ้านพักพิงใจกันเถอะ"

เฉินจิ้งอวิ๋นเกาหัวแกรกๆ "พรุ่งนี้เราต้องใช้น้ำจืดด้วย ผมว่าจะลองไปสำรวจแหล่งน้ำดูก่อนน่ะครับ"

"งั้นคุณไปเถอะครับ กลับมาแล้วค่อยบอกพวกเราละกันว่าอยู่ตรงไหน"

"ได้ครับ"

ทีมงานชี้ทางให้เฉินจิ้งอวิ๋น เขาจึงก้าวเท้าเดินนำไปก่อน แต่เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าตามมาข้างหลัง

เขาหันกลับไปมอง

ปรากฏว่าเป็นเจียงหนิงที่เดินตามมา

เฉินจิ้งอวิ๋นยิ้มกว้าง "ไปด้วยกันเหรอครับ?"

เจียงหนิงพยักหน้ารับ "อื้ม"

"เมื่อกี้คุณเพิ่งจะวิ่งไปกระโดดไปมา ไม่เหนื่อยเหรอครับ?"

"เราคู่กันแล้วไม่ใช่เหรอคะ?"

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินจิ้งอวิ๋นกว้างขึ้นกว่าเดิม ในสายตาเขา เจียงหนิงก็เปรียบเสมือนกระดาษขาวบริสุทธิ์ ผู้หญิงแบบเธอหาได้ยากมากในสังคมสมัยนี้

เขาจึงรีบพูดขึ้น "งั้นเย็นนี้ตอนผมทำอาหาร คุณมาเป็นลูกมือผมหน่อยสิ"

"แต่ฉันทำอะไรไม่เป็นเลยนะคะ"

"แค่ทำเป็นหยิบจับนู่นนี่นั่นช่วยผมก็พอครับ เพราะถือว่าคุณมาเป็นลูกมือผมแล้ว คืนนี้คุณก็จะได้ไม่ต้องล้างจานไงครับ"

ในที่สุดเจียงหนิงก็เข้าใจความหมายของเขา เธอชะงักไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมองแนวกรามของเฉินจิ้งอวิ๋น แล้วเอ่ยขึ้นว่า: "เฉินจิ้งอวิ๋น คุณใจดีจังเลยค่ะ"

"คุณก็เหมือนกันแหละครับ"

...