บทที่ 17 ประชากรที่กำลังจะล้นโลก

บทที่ 17 ประชากรที่กำลังจะล้นโลก

พอกลับถึงโรงแรม จางจื้อก็ส่งจิตเชื่อมต่อกับลูกแก้วแห่งโลก

มองดูช่องใส่การ์ดสีเทาบนลูกแก้ว แล้วก็นึกอยากจะบ่นในใจ การ์ดสีเทาทั้งหมดต้องถูกเขาจับอัปเกรดเป็นสีขาว หรือเผลอๆ ก็สีเขียวหมดแน่ๆ งั้นไอ้ช่องสีเทาพวกนี้ก็คงเป็นหมันไม่ได้ใช้งาน

พอพูดเรื่องอัปเกรดการ์ด จางจื้อก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

เขาเพิ่งจะลองอัปเกรดการ์ดสีเทาเป็นสีขาวเท่านั้น แล้วก็ทึกทักเอาเองว่าตัวเองน่าจะอัปเกรดจากสีขาวเป็นสีเขียวได้

แถมต่อให้ทำได้จริง ก็ยังไม่รู้ว่าต้องใช้พลังจิตเท่าไหร่ถึงจะเปลี่ยนสีขาวเป็นสีเขียวได้... คิดได้ดังนั้น เขาเลยตัดการเชื่อมต่อกับลูกแก้วแห่งโลก แล้วกลับมาที่ห้วงทะเลแห่งจิต

การ์ดที่ซื้อมาจากตลาดมืดเมื่อคืนถูกหลอมรวมเข้ามาอยู่ในนี้หมดแล้ว

เขามองดูการ์ดเหล่านั้น ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เบนสายตาไปที่การ์ดมนุษย์สีเทา 7 ใบนั้น

ยังไงซะ 'คน' ก็คือรากฐานของทุกสิ่ง

พักใหญ่ต่อมา จางจื้อจ้องมองการ์ดมนุษย์ในห้วงทะเลแห่งจิตด้วยความประหลาดใจ

การ์ดมนุษย์สีเทาทั้ง 7 ใบ อัปเกรดไม่ได้!!

การ์ดมนุษย์พวกนั้นพอดูดซับพลังจิตไปได้ระดับหนึ่ง ก็หยุดดูดซับไปดื้อๆ!

มองดูรูปวาดมนุษย์บนการ์ดสีเทาเหล่านั้น ในใจเขาก็พอจะเดาสาเหตุได้ลางๆ:

มนุษย์ในการ์ดพวกนี้ถูกดึงมาจากโลกใบเล็กหรือมิติลี้ลับอื่นๆ เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีตัวตนอยู่จริง ไม่ได้ถูกเสกขึ้นมากลางอากาศ

ดังนั้น มนุษย์พวกนี้ย่อมมีขีดจำกัดของพรสวรรค์ติดตัวมาตั้งแต่เกิด

พลังจิตของเขาไม่สามารถสร้างมนุษย์ขึ้นมาใหม่ได้ หมายความว่าสิ่งที่พลังจิตทำได้คือการยกระดับคุณภาพของมนุษย์ในการ์ด ไม่ใช่เพิ่มจำนวน

และเมื่อคุณภาพ หรือก็คือพรสวรรค์ของมนุษย์ในการ์ดถูกยกระดับจนชนเพดานขีดจำกัดของพวกเขาแล้ว ก็จะไม่สามารถยกระดับต่อได้อีก

คุณภาพของมนุษย์ในการ์ดเหล่านี้ หรือพูดง่ายๆ คือพรสวรรค์ของพวกเขา ไม่ดีพอที่จะทำให้การ์ดเลื่อนระดับได้ หรืออาจเป็นเพราะพรสวรรค์ของพวกเขารองรับพลังจิตได้ไม่มากพอ สุดท้ายการ์ดพวกนี้เลยยังเป็นแค่การ์ดสีเทา

แต่นี่เป็นแค่ข้อสันนิษฐาน ถ้าอยากพิสูจน์ คงต้องหาซื้อการ์ดมนุษย์สีเทามาเยอะๆ แล้วลองดูว่าจะมีใบไหนอัปเกรดสำเร็จไหม

เขามองดูการ์ดสีเทาเหล่านั้นแล้วยิ้มเยาะตัวเอง "เมื่อกี้ยังบ่นอยู่เลยว่าช่องใส่การ์ดสีเทาไร้ประโยชน์ เห็นไหมล่ะ ตอนนี้ได้ใช้แล้ว"

ในเมื่ออัปเกรดการ์ดมนุษย์ไม่ได้ ก็ต้องเปลี่ยนไปลองใบอื่น

เดิมทีเขาเล็ง การ์ดสวนท้อ ไว้ แต่คิดดูแล้วสวนท้อยังไม่ใช่ของจำเป็นเร่งด่วนสำหรับโลกใบเล็ก สุดท้ายเลยไปลงเอยที่ การ์ดเหมืองเหล็ก

ตอนนี้ในโลกขาดแคลนแร่เหล็กอย่างหนัก โดยเฉพาะเหล็กที่มีระดับ ผู้ฝึกวิชาหลอมโลหิตระดับยอดฝีมือหลายพันคน กับระดับผลัดเปลี่ยนกายาพวก ฟางอวิ๋น อีกสิบกว่าคน ต่างก็ต้องการอาวุธดีๆ

แน่นอน ตอนนี้ในโลกของเขา นอกจากเสบียงอาหารแล้ว อย่างอื่นขาดแคลนไปซะทุกอย่าง

การ์ดเหมืองเหล็กสีขาวใบเดิม ถ้าหลอมรวมลงไป จะให้ผลผลิตมากกว่าระดับสีเทาประมาณสิบเท่า และมีโอกาสได้ แร่เหล็กกล้า (ระดับสีขาว)

สุดท้าย การ์ดเหมืองเหล็กสีขาวใบนั้น หลังจากดูดซับพลังจิตไป 27 หน่วย ก็กลายสภาพเป็น การ์ดเหมืองเหล็กสีเขียว

การ์ดเหมืองเหล็กสีเขียวถ้าหลอมรวมลงไป ขนาดและคุณภาพจะมากกว่าระดับสีขาวสิบเท่า ไม่เพียงแต่จะผลิต แร่เหล็กกล้า ได้จำนวนมาก แต่ยังผลิต แร่นิลกาฬ ซึ่งเป็นแร่สำหรับสร้างอาวุธระดับผลัดเปลี่ยนกายาออกมาได้จำนวนหนึ่งด้วย

มองดูการ์ดเหมืองเหล็กที่เปล่งแสงสีเขียววูบวาบในห้วงทะเลแห่งจิต จางจื้อถอนหายใจยาว

พอสัมผัสได้ว่าการ์ดสีเขียวยังสามารถดูดซับพลังจิตต่อได้อีก ความผิดหวังที่อัปเกรดการ์ดมนุษย์ไม่ได้เมื่อกี้ก็มลายหายไป

ดูเหมือนระดับสีเขียวจะไม่ใช่ขีดจำกัดของนิ้วทองคำของเขา

หลังจากเอาการ์ดสีเขียวใส่ลงไปในช่องใส่การ์ด เขาก็บิดขี้เกียจ

ตอนนี้เหลือพลังจิตติดตัวแค่ 2 หน่วย เรียกได้ว่าถูกรีดจนแห้งสนิท

ตอนนี้มั่นใจแล้วว่านิ้วทองคำของเขาสามารถเปลี่ยนการ์ดสีเทาให้เป็นสีเขียวได้

แผนการสำหรับไม่กี่วันข้างหน้านี้คือ ต้องเอาการ์ดมนุษย์ที่ผู้อำนวยการให้มาทั้งหมด หลอมรวมลงไปในโลกใบเล็กให้หมด!

และต้องทำให้เสร็จก่อน บททดสอบจากฟ้าดิน จะมาถึง!

ฟ้าดินนั้นยุติธรรมที่สุด หากผ่านบททดสอบได้ ฟ้าดินย่อมประทานรางวัล

หลังจากผ่านบททดสอบ สิ่งมีชีวิตทั้งหมดในโลกใบเล็ก โดยเฉพาะมนุษย์ จะได้รับพรจากฟ้าดิน พูดง่ายๆ คือทุกคนจะได้รับการยกระดับคุณสมบัติบางอย่าง เช่น พรสวรรค์ สติปัญญา หรือร่างกาย

ดังนั้นยิ่งตอนนั้นมีคนในโลกมากเท่าไหร่ คนที่ได้รับรางวัลจากฟ้าดินก็ยิ่งมาก ยิ่งคนเยอะ โอกาสที่จะเกิดอัจฉริยะฟ้าประทานก็ยิ่งสูง

ไม่ต้องถึงขนาดฟางอวิ๋นก็ได้

แค่ครึ่งเดียว... ขอแค่มีอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์สักครึ่งหนึ่งของ ฟางอวิ๋น โผล่มาสักคนสองคน เขาก็พอใจแล้ว

ไหนๆ ก็ว่างอยู่ จางจื้อเลยเอาการ์ดทั้งหมดที่มีออกมาดู

เริ่มจากการ์ดมนุษย์สัตว์หลายสิบใบที่ยึดมาจาก เงาทมิฬ พวกนี้เขาใช้ไม่ได้ และยังไม่เหมาะจะเอาไปปล่อยขายตอนนี้ เก็บไว้ก่อน

ต่อมาคือการ์ดพลหน้าไม้ 5 ใบ ถ้าหลอมรวมจะได้ทหารหน้าไม้ 100 นาย ซึ่งไม่มีประโยชน์กับโลกของเขาเท่าไหร่ สู้เอาไปขายแลกการ์ดอื่นจะคุ้มกว่า

และสุดท้ายคือการ์ดมนุษย์กองเบ้อเริ่มที่ผู้อำนวยการให้มา

มองดูปึกการ์ดมนุษย์ จางจื้อหัวเราะเบาๆ ดูท่าคนเล่นสายมนุษย์จะรู้ดีกันทุกคนว่าโลกมนุษย์ต้องการประชากรมากขนาดไหน

การ์ดสีเขียวหนึ่งใบมีคนประมาณ 1,500 ถึง 2,000 คน ส่วนการ์ดสีขาว 95 ใบ ใบละ 120 ถึง 150 คน

รวมๆ แล้วประชากรในโลกของเขาจะพุ่งพรวดเป็น 50,000 คนทันที

จางจื้อส่ายหน้ายิ้มๆ ให้มาเยอะขนาดนี้ ไม่กลัวเขาเลี้ยงไม่ไหวหรือไง?

สุดท้ายคือการ์ดที่แพงที่สุด การ์ดประตูมังกรสีเขียว ตอนนี้พอมีการ์ดมนุษย์เยอะขนาดนี้ เขาก็ยิ่งอยากหลอมรวมการ์ดใบนี้ลงไป

คนห้าหมื่นกว่าคนฝึกวิชาหลอมโลหิต แค่คิดถึงปริมาณอาหารที่ต้องใช้ก็ขนหัวลุกแล้ว ถ้าหลอมรวมการ์ดประตูมังกรลงไป พร้อมกับใส่การ์ดปลาเพิ่มเข้าไป ปัญหาเรื่องอาหารก็น่าจะทุเลาลงได้

จางจื้อกัดฟันตัดสินใจ พรุ่งนี้พอพลังจิตฟื้นจะหลอมรวมการ์ดใบนี้ แล้วตามด้วยการ์ดปลา ขืนชักช้าเดี๋ยว ฟางอวิ๋น จะมาบ่นเอาได้ว่าโยนภาระหนักอึ้งลงไปให้

ตอนนี้ไม่มีพลังจิตจะทำอะไร จางจื้อเลยออกไปเดินเล่นที่ตลาดมืดอีกรอบ

เดินวนอยู่รอบหนึ่ง ได้ การ์ดปลาเกล็ด (สีเทา) 4 ใบ, การ์ดปลาเสือ (สีเทา) 1 ใบ และ การ์ดปลาดาวเจ็ดจุด (สีเทา) 1 ใบ

แถมยังซื้อการ์ดทักษะตีดาบ "ดาบสามหลอม" (สีเทา) ติดมือมาด้วยอีกใบ พอไม่เจออะไรน่าสนใจอีก ก็ออกจากตลาดมืด

เขายังมีการ์ดรอคิวให้หลอมรวมอีกเพียบ ถ้าไม่ใช่การ์ดจำเป็นจริงๆ ตอนนี้เขายังไม่รีบซื้อ

มาตลาดมืดรอบนี้ ก็ยังเห็นคนรับซื้อการ์ดสายมนุษย์สัตว์ในราคาสูงกว่าตลาด 20% อยู่เหมือนเดิม

ออกจากตลาดมืด คราวนี้เขาขี้เกียจเดินอ้อมแล้ว เลยเดินอาดๆ กลับโรงแรมอย่างเปิดเผย

(จบบท)