บทที่ 41 คว้าน้ำเหลว

บทที่ 41 คว้าน้ำเหลว

“เซียงยวี่กลับมากันจริงๆ ด้วย” พี่สะใภ้กุ้ยฮวามีสีหน้ากังวลใจ รีบวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา

อวี๋เทานั่งไขว่ห้างอยู่หน้าประตูบ้านอย่างสบายใจเฉิบ พ่นควันบุหรี่โขมง

เฉินสยงกระซิบข้างหูอวี๋เทา “อาอวี๋ jครั้งนี้อาต้องกดราคาให้ยับเลยนะ เอาให้ไอ้หลี่รุ่ยมันเข็ดหลาบไปเลย”

สวีหลานจือเองก็เห็นดีเห็นงามด้วย

สองวันที่ผ่านมา หลี่รุ่ยหาของดีได้ตั้งเยอะแยะ ทำเอาสองผัวเมียคู่นี้อิจฉาจนตาแดงก่ำ

เป็นโรคตาร้อนกันงอมแงม

“หึหึ” อวี๋เทายิ้มมุมปาก ในใจมีแผนชั่วร้ายอยู่แล้ว

เฉินสยงเห็นรอยยิ้มนั้นก็คิดในใจว่า ‘รอยยิ้มอาอวี๋ ชี้ชะตาเป็นตาย’

อีกเดี๋ยวอาอวี๋ต้องเชือดไอ้หลี่รุ่ยเลือดสาดแน่นอน

ไม่ไกลออกไป พี่สะใภ้กุ้ยฮวาวิ่งไปถึงหน้ารถสามล้อ

“เซียงยวี่ เมื่อกี้ฉันไปคุยกับอาอวี๋ให้แล้วนะ บอกแกว่าอย่าไปถือสาหาความพวกเธอเลย เดี๋ยวเธอเอาของไปขายให้แกเถอะ”

“เกาะเยว่หยาของเรามันปิด ช่องทางขายของมันน้อย แถมยังโดนคนบางกลุ่มผูกขาดไว้อีก”

“ชาวบ้านอย่างเราๆ จะขายของเองมันยาก”

เนื่องจากวิ่งมา พี่สะใภ้กุ้ยฮวาเลยหอบแฮ่กๆ พูดไปหายใจไป

ซูเซียงยวี่ที่นั่งอยู่ในกระบะรถยิ้มตอบ “พี่สะใภ้กุ้ยฮวา...”

เห็นซูเซียงยวี่ยิ้ม พี่สะใภ้กุ้ยฮวาก็เข้าใจไปเองว่าซูเซียงยวี่กำลังจะขอบคุณ

นางจึงรีบโบกมือขัด “เซียงยวี่ คนกันเองไม่ต้องเกรงใจหรอก! ไม่ต้องขอบอกขอบใจอะไรทั้งนั้น มันจะดูห่างเหินไป”

“เมื่อก่อนตอนบ้านฉันมีเรื่อง เธอก็ช่วยไว้ตั้งเยอะ”

“คนเราช่วยเหลือกันเป็นเรื่องธรรมดา”

หลี่รุ่ยกลั้นขำไม่ไหว หลุดหัวเราะพรืดออกมา

เขาบอกว่า “พี่สะใภ้กุ้ยฮวา ของที่ผมกับเซียงยวี่หามาได้เมื่อคืน ขายไปหมดแล้วครับ”

ระหว่างทางกลับ หลี่รุ่ยกับซูเซียงยวี่ตกลงกันแล้วว่าจะไม่บอกใครเรื่องจำนวนเงินที่ขายได้

คนในหมู่บ้านขี้อิจฉามีเยอะ

ขืนคนอย่างเฉินสยงรู้ว่าเมื่อคืนพวกเขาหาเงินได้เป็นหมื่น มีหวังอกแตกตายแน่!

“หา? ขายหมดแล้ว? เจ้ารอง แกไม่ได้ล้อพี่เล่นใช่ไหมเนี่ย!” พี่สะใภ้กุ้ยฮวาตาถลนด้วยความเหลือเชื่อ แทบจะหลุดออกมานอกเบ้า

“ขายแล้วจริงๆ จ้ะพี่สะใภ้” ใบหน้าของซูเซียงยวี่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

ชีวิตเริ่มมีความหวังแล้ว

มีเงินหรือไม่มีเงินก็เรื่องหนึ่ง

แต่ชีวิตมีความหวังหรือเปล่า นั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง

ซูเซียงยวี่พอใจกับชีวิตตอนนี้มาก

พี่สะใภ้กุ้ยฮวายังไม่ค่อยอยากจะเชื่อ

นางเดินเข้าไปชะโงกหน้าดูในกระบะรถสามล้อ

“ขายไปแล้วจริงๆ ด้วย!” พี่สะใภ้กุ้ยฮวาตกตะลึง

“ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะคะพี่สะใภ้” ซูเซียงยวี่กล่าวขอบคุณจากใจ

ยังไงซะ อีกฝ่ายก็อุตส่าห์ไปเจรจาให้

คำขอบคุณเป็นสิ่งที่สมควรพูด

พี่สะใภ้กุ้ยฮวายิ้มเขินๆ “ขอบคุณอะไรกัน! พี่ไม่ได้ช่วยอะไรพวกเธอเลยสักนิด”

ในขณะเดียวกัน ที่หน้าบ้านอวี๋เทา อวี๋เทาและพรรคพวกไม่ได้ยินบทสนทนาของกลุ่มหลี่รุ่ย

เฉินสยงมองไปทางนั้นอย่างสงสัย “คุยอะไรกันวะ! หัวเราะกันคิกคักเชียว”

สวีหลานจือใจคอไม่ดี “หลี่รุ่ยมันคงไม่ได้ขายของออกไปแล้วหรอกนะ!”

ตัวเองหาเงินไม่ได้ ก็ว่าแย่แล้ว

แต่ถ้าคนในหมู่บ้านหาเงินได้ มันเจ็บปวดยิ่งกว่าโดนมีดแทงซะอีก!

“เป็นไปไม่ได้” อวี๋เทายืนยันเสียงแข็ง

พ่อค้าหมู่บ้านรอบๆ เขาโทรไปดักคอไว้หมดแล้ว

ใครมันจะกล้ารับซื้อของจากหลี่รุ่ย!

“อาอวี๋ คุยกันตั้งนาน ทำไมยังไม่เข้ามาสักทีล่ะ?” เฉินสยงเต็มไปด้วยความสงสัย

“อาว่าพวกมันคงกำลังปรึกษากันอยู่มั้ง ว่าจะเข้ามาพูดขอโทษอายังไงดี” อวี๋เทาหน้าบานด้วยความมั่นใจ

บนเกาะเยว่หยาแห่งนี้ ไม่ใช่ที่ที่ใครจะมาทำซ่าได้ง่ายๆ

ถ้าไม่มีเส้นสาย ต่อให้มีของดี ก็ขายไม่ออกหรอก

ของทะเลพื้นๆ อาจจะพอตั้งแผงขายเองได้

แต่ของแพงๆ อย่างปูจักจั่นหรือปูน้ำมันเหลือง ไปตั้งแผงขาย ใครมันจะมาซื้อ

คนที่มีปัญญากินของแพงๆ แบบนั้น มีแต่เศรษฐีจากนอกเกาะทั้งนั้นแหละ

คนธรรมดาใครจะไปมีปัญญาซื้อกิน!

“อาอวี๋ สมองอาไวจริงๆ ทำไมผมคิดไม่ได้แบบนี้นะ?” เฉินสยงหัวเราะร่า ถือโอกาสเลียแข้งเลียขา

“เฉินสยง ถ้าเอ็งฉลาดทันอา ป่านนี้เอ็งคงได้เป็นพ่อค้าคนกลางไปแล้ว ไม่ต้องมาเดินหาของเองหรอก” อวี๋เทายกหางตัวเอง

สวีหลานจือคายเปลือกเมล็ดแตงโมทิ้ง รีบพูดขึ้น “มากันแล้วๆ”

ไม่นานนัก รถสามล้อของหลี่รุ่ยก็มาจอดเทียบท่าที่หน้าบ้านอวี๋เทา

เห็นดังนั้น อวี๋เทาก็ยิ่งได้ใจ

เขาลุกจากม้านั่ง ยิ้มเยาะ “เจ้ารอง คิดตกแล้วเหรอ? ตัดสินใจจะขายของให้อาแล้วสินะ?”

เฉินสยงคิดในใจ ‘อาอวี๋แม่งสุดยอด ขิงแก่ยิ่งเผ็ดจริงๆ!’

หลี่รุ่ยคงวิ่งรอกไปทั่วแล้ว แต่หาคนซื้อไม่ได้น่ะสิ

“เจ้ารอง ตอนจะไป แกบอกว่าจะไม่ขายให้อาไม่ใช่เหรอ? แล้วไหงตอนนี้ถึงกลับมาล่ะฮะ?” สวีหลานจือแทะเมล็ดแตงโม พูดจาแดกดัน

“เข้ามาสิ!” อวี๋เทาเปิดประตูรั้วกว้าง เตรียมการกดราคาในใจ

ตอนนี้ ในสายตาอวี๋เทา หลี่รุ่ยก็คือเนื้อบนเขียง

เขาอยากจะสับจะหั่นยังไงก็ได้

อาหารทะเลเก็บไว้นานไม่ได้

ยิ่งนานยิ่งเสี่ยงตาย

พอตาย ราคาก็ตกวูบ

ที่อวี๋เทาเปิดประตูรั้ว ก็เพื่อให้หลี่รุ่ยถอยรถสามล้อเข้ามาได้สะดวก

แต่ทว่า...

หลี่รุ่ยกลับกระโดดลงจากรถสามล้อ แล้วยิ้มกวนๆ “อาอวี๋ ผมมาเอาถังครับ คราวที่แล้วมาขายของ ลืมถังไว้ที่บ้านอาใบนึง”

ได้ยินแบบนั้น อวี๋เทาก็ยืนตัวแข็งทื่อเป็นหิน

ไอ้เชี่ย! ข้าอุตส่าห์เปิดประตูต้อนรับ แกดันไม่เอารถเข้ามา

นี่แกกวนตีนข้าเหรอวะ!

อวี๋เทายังไม่ทันตั้งตัว หลี่รุ่ยก็เดินดุ่มๆ เข้าไปในลานบ้าน คว้าถังพลาสติกสีแดงใบหนึ่งเดินออกมา

“หลี่รุ่ย แล้วของที่แกกับเมียจับได้เมื่อคืน ไม่ขายเหรอ?” เฉินสยงเห็นหลี่รุ่ยเดินถือถังออกมา ก็รีบตะโกนถาม

อวี๋เทาหูผึ่งทันที

สวีหลานจือก็ทำท่าทางรอเผือกเต็มที่

“ขายไปตั้งนานแล้ว” หลี่รุ่ยตอบสั้นๆ แล้วกระโดดขึ้นรถสามล้อ บิดคันเร่ง บรื๊น! หายวับไปกับตา

“ขายแล้ว?” อวี๋เทายืนเอ๋อรับประทาน “ขายไปแล้วได้ยังไง?”

สวีหลานจือรีบเสริม “อาอวี๋ เมื่อกี้ตอนหลี่รุ่ยขับรถออกไป ฉันมองดูหลังรถ ว่างเปล่าเลย สงสัยจะขายไปแล้วจริงๆ”

อวี๋เทาได้ยินเข้า แทบจะกระอักเลือดด้วยความโกรธ

เขาอุตส่าห์วางแผนกดราคามาตั้งนาน เตรียมคำพูดไว้สารพัด

สรุป... หลี่รุ่ยดันขายของไปแล้ว!

ความรู้สึกนี้... เจ็บปวดเกินบรรยาย!

“ใคร! มันเป็นใครที่ไม่รักษาสัจจะ ไปรับซื้อของพวกนั้น!” อวี๋เทากัดฟันกรอด

พ่อค้าหมู่บ้านอื่น แม่งโคตรไม่น่าคบเลย!

คำพูดเชื่อถือไม่ได้สักนิด!

ไม่ได้การ เรื่องนี้จะปล่อยผ่านไม่ได้

“เรารีบไปกันเถอะ เดี๋ยวหลี่รุ่ยอาจจะไปหาของทะเลอีก เราต้องตามติดเขาแจ” สวีหลานจือกระตุกแขนเสื้อเฉินสยง กระซิบกระซาบ