บทที่ 302 เชื่อ

โกลบอลเกม ภาค 1: ได้รับการสนับสนุนโดยความลึกลับ

บทที่ 302 เชื่อ

.

ภายในห้องสลัวๆ เทียนหอมถูกจุดไว้เป็นแถว อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเบาบางแต่ก็เข้มข้น ผู้คนหลายร้อยคนยืนอยู่ที่นี่เงียบๆ มองดูผู้อยู่บนแท่นสูง

ครั้งนี้ ซูฉางซิงขยายจำนวนคนเป็น 300 จนเกือบ 400 คน ขั้นตอนยังคงเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

สิ่งสำคัญก็คือการได้รับผลกระทบในสิ่งเดียวกัน เพื่อกระตุ้นให้คนธรรมดาเหล่านี้มีแนวโน้มที่จะกลายเป็นคนพิเศษมากขึ้น ดังนั้นจึงไม่สามารถเปลี่ยนขั้นตอนได้

การเปลี่ยนแปลงใดๆ อาจนำไปสู่ผลลัพธ์ที่น้อยกว่าที่คาดไว้ อย่างไรก็ตาม ซูฉางซิงไม่แน่ใจว่าเขาจะประสบความสำเร็จอย่างสมบูรณ์ในครั้งนี้ แม้จะเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่ไม่คาดคิดแล้วก็ตาม

หัวยังคงพูดว่า “ครั้งก่อนที่มันได้ผล ฉันเดาว่ามันเป็นไปได้อย่างมากที่จะเป็นเพราะพวกนอกรีต แน่นอนว่าครั้งนี้มันอาจไม่ดีเท่าครั้งก่อน หรืออาจไม่ได้ผลเลยก็ได้”

ซูฉางซิงมองไปยังกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้า ที่นั่นมีทั้งหวงเทา หวงเปียว นอกจากนี้ยังมีจูซินเสวี่ย แล้วพูดเงียบๆในใจว่า:

“จะเป็นอย่างไรถ้าฉันสามารถดึงดูดพวกนอกรีตได้อีกครั้ง”

หัวอึ้งไป แล้วพูดด้วยเสียงดังว่า “ไม่ เรื่องแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่นายควบคุมได้ แน่นอนว่าครั้งก่อนมันเป็นอุบัติเหตุ แม้ว่านายจะมีวิธีจัดการกับพวกมันก็ตาม แต่ครั้งนี้วิธีนั้นอาจไม่มีประโยชน์ก็ได้”

แน่นอนว่าหลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นครั้งก่อน ทำให้หัวกลัวพวกนอกรีตมาก

ริมฝีปากของซูฉางซิงปรากฏรอยยิ้ม “อย่ากังวลไปเลย ฉันเตรียมการไว้แล้ว ครั้งนี้มันจะแตกต่างอย่างมาก”

ครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อนอย่างสิ้นเชิง ความแตกต่างนั้นก็คือเขา ตอนนี้เขาเป็นคนพิเศษที่ทรงพลังมากขึ้น และตำแหน่งก็ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ดังนั้น แม้พิธีกรรมจะถูกกระตุ้น แต่ผลที่ได้รับจะแตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

อืม มันควรเป็นเช่นนั้น

โจวอันที่ยืนอยู่ตรงมุมด้านหลังแท่นสูง มองไปรอบๆ แล้วพูดว่า “เอ๋ ครั้งนี้ดูเหมือนจะแตกต่างจากครั้งก่อนนะ”

จูเหวินหวู่หันหน้าไปถามด้วยความสงสัย “หืม? อะไรที่แตกต่าง?”

ครั้งก่อนเขาไม่ได้เข้าร่วมพิธี เพราะตอนนั้นเขาเป็นคนพิเศษแล้ว และเป็นคนแรกของสถานที่ชุมนุม

โจวอันคิดอย่างรอบคอบแล้วพูดว่า “บรรยากาศแตกต่างกัน ครั้งก่อนมันทำให้ผมรู้สึกง่วงนอนมาก”

จูเหวินหวู่พูดด้วยความประหลาดใจ “จริงเหรอ? แน่ใจนะว่าตอนนั้นคุณไม่ได้อยากนอนอยู่แล้ว?”

โจวอันพูดอย่างโกรธๆว่า “จะเป็นแบบนั้นได้ไง? นั่นเป็นพิธีเพื่อให้กลายเป็นคนพิเศษเชียวนะ! ตอนนั้นทุกคนรวมทั้งผมต่างก็ตื่นเต้นกันมาก มันเหมือนได้รับสารกระตุ้น แต่พอเข้าไปในห้องทำพิธีก็รู้สึกง่วงนอนมาก”

จูเหวินหวู่จ้องไปยังจูซินเสวี่ยที่กำลังตื่นเต้นอยู่ในฝูงชน และคิดว่ามันควรเป็นเช่นนั้น แต่ก็ยังพูดอย่างเป็นกังวลว่า:

“เฮ้อ ผมไม่รู้ว่าจูซินเสวี่ยจะเป็นคนพิเศษได้หรือเปล่า… หากไม่สามารถเป็นคนพิเศษได้ จะต้องประสบปัญหาแน่”

โจวอันหลับตาและเงียบลงจนน่าตกใจ เพราะเขารู้สึกอยู่เสมอว่าการกลายเป็นคนพิเศษของน้องสาวเป็นเรื่องยากสำหรับจูเหวินหวู่

สำหรับทุกคนการกลายเป็นคนพิเศษไม่ใช่เรื่องง่าย แม้แต่เขาโอกาสที่กลายเป็นคนพิเศษก็อยู่บนขอบของชีวิตและความตาย

และนี่ก็เป็นสิ่งที่จูซินเสวี่ยขาดไป ซึ่งทำให้โอกาสที่จะกลายเป็นคนพิเศษของเธอมีน้อยที่สุด

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงสัญชาตญาณของเขาเท่านั้น ไม่อาจจริงจังและไม่อาจพูดออกมาดังๆได้

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ หลังจากทุกคนเงียบลงอย่างสมบูรณ์ ซูฉางซิงยังคงพูดอย่างสงบ ด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ:

“เป็นอย่างที่พวกคุณจินตนาการ นี่เป็นพิธีกรรมเกี่ยวกับคนพิเศษ พิธีนี้สามารถพวกคุณกลายเป็นคนพิเศษได้”

“การกลายเป็นคนพิเศษไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่พวกคุณคิด มันเป็นเพียงช่องว่างของพิธีกรรมเดียว นี่อาจเป็นการพูดเกินจริงเล็กน้อย แต่นี่เป็นสิ่งที่มันเป็น”

“พิธีครั้งก่อนเราได้สร้างคนพิเศษห้าคน และครั้งนี้จะมีอีก คนพิเศษจะเกิดขึ้นจากบรรดาพวกคุณมากกว่าครั้งก่อน”

ซูฉางซิงพูดคำเหล่านี้ด้วยความมั่นใจอย่างยิ่ง จากคำพูดของเขา คนพิเศษไม่ได้มีอะไรเลยสามารถสร้างขึ้นเมื่อใดก็ได้ที่เขาต้องการ

หลายคนมีสีหน้าประหลาดใจ พวกเขาไม่ได้คาดหวังว่ามันจะเป็นเช่นนี้ จากนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นมากขึ้น ด้วยพิธกรรมนี้ ดูเหมือนแต่ละคนจะมีโอกาสสูงที่จะกลายเป็นคนพิเศษ

คนพิเศษหลายคนที่รวมกลุ่มกันเฝ้ามองดูฉากนี้อยู่ตรงมุม ต่างก็มีสีหน้าแปลกๆ

ดวงตาของหยู่เจียอี้สับสนเล็กน้อย หลังจากคิดอยู่ชั่วครู่ก็พูดขึ้นว่า “ทำไมตอนนี้ถึงรู้สึกว่าบอสของพวกเราเหมือนโทเท็มอันนั้นเลยล่ะ? บรรยากาศคล้ายกันมาก…”

เกิงหยงมองดูบางคนแล้วขยับปากเหมือนอยากพูดบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร และเงียบไปไม่ได้แสดงความเห็นใดๆ

จูเหวินหวู่ยิ้มและพูดอย่างตรงไปตรงมา:

“เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นนักต้มตุ๋นใหญ่ที่วางแผนสร้างปิรามิดของเรื่องไร้สาระบางอย่าง เมื่อเรื่องนี้พูดกันแบบปากต่อปากมันก็จะกลายเป็นเรื่องจริง”

โจวอันตกตะลึงอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย “ถูกต้อง พอได้ยินสิ่งที่คุณพูด ผมก็รู้สึกเหมือนกันทุกประการ อย่างน้อยก็เก้าในสิบส่วน”

ดวงตาของซูเหวินเฟิงเปล่งประกายสีเขียวมองซูฉางซิง ด้วยสีหน้าจริงจังอย่างชื่นชม และกล่าวว่า:

“แต่ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องจริง บอสซูทรงพลังมาก ใครก็ตามที่เขาอยากให้เป็นคนพิเศษก็สามารถกลายเป็นคนพิเศษ… ผมก็เป็นแบบนั้น”

จูเหวินหวู่เลิกคิ้วมองดูชายหนุ่มที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับจูซินเสวี่ย และรู้สึกว่าความเข้าใจของชายหนุ่มคนนี้ดูมืดมนเล็กน้อย

แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีปัญหา เพราะชายหนุ่มกลายเป็นคนพิเศษในมือของซูฉางซิงจริงๆ มันแค่รู้สึกแปลกนิดหน่อย

ซูฉางซิงรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง และรู้สึกว่าความลึกลับควรได้รับการปรับปรุงแล้ว และการปรับปรุงนี้ก็ไม่น้อยเลย

นี่ดูเหมือนเป็นสาระสำคัญประการหนึ่งของนักต้มตุ๋น

บางสิ่งดูเหมือนจะกลายเป็นจริงเมื่อมีผู้คนเชื่อในสิ่งนั้นมากขึ้น

เขาแค่อยากให้คนเหล่านี้เชื่อว่า นี่คือพิธกรรมที่สามารถทำให้พวกเขากลายเป็นคนพิเศษได้

ให้ทุกคนเชื่ออย่างแน่วแน่!

ซูฉางซิงหลับตาลง ยกมือขึ้นแล้วพูดด้วยเสียงดังและมั่นคง:

“พิธิเริ่มแล้ว ทุกคนผ่อนคลาย ยอมรับผมจากใจอย่างไม่มีเงื่อนไข นี่เป็นโอกาสของพวกคุณที่จะกลายเป็นคนพิเศษ และเป็นโอกาสที่จะรอดชีวิต”

หมอกสีดำที่มองไม่เห็นกระจายตัวออกมาจากด้านหลังของเขา เชื่อมต่อกับคนเหล่านั้นและพลิ้วไหวไปในมิติ ราวกับลูกตุ้มนาฬิกาที่เคลื่อนไหวสม่ำเสมอไม่หยุดนิ่งอย่างไร้ที่สิ้นสุด

นี่คือความสามารถของซูฉางซิงในฐานะคนช่างฝัน ซึ่งได้รับการปรับปรุงอย่างมากบนพื้นฐานของระดับแปด การทำลายขอบเขตระหว่างการตื่นและการหลับ ส่งผลโดยตรงต่อผู้อื่น

ซูฉางซิงได้รับการเสริมสมรรถนะด้วยสารที่ไม่รู้จักอยู่ตลอดเวลา ซึ่งกระชับความสัมพันธ์ระหว่างร่างกายและจิตวิญญาณ ทำให้จิตวิญญาณแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

ไม่นาน

ชายคนแรกก็ซวนเซล้มลงกับพื้นและหลับไป

จากนั้นก็คนที่สอง คนที่สาม ผู้คนที่เป็นเช่นนั้นมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับการกลิ้งก้อนหิมะที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

นี่ไม่ใช่ว่าพวกเขาริเริ่มที่จะหลับ พวกเขาแค่หลับไปเฉยๆ ราวกับถูกวางยา

ในไม่ช้า

ผู้คนหลายร้อยคนก็นอนหลับอยู่บนพื้น ภายในห้องดูเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจของแต่ละคน และแสงไฟที่วูบไหว ราวกับมีร่างหนึ่งกำลังพลิ้วไหวอย่างเงียบๆ อยู่ท่ามกลางพวกเขา

ในขณะนี้

ซูฉางซิงรู้สึกถึงพลังของการเป็นคนพิเศษอย่างลึกซึ้ง เพียงความคิดเดียว เขาสามารถฆ่าคนหลายร้อยคนนี้ได้ในทันที ฆ่าในขณะหลับ

“นี่ควรเป็นผลจากปฏิสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองตำแหน่ง หรืออาจบอกได้ว่าเป็นปฏิกิริยาเคมีระหว่างกัน”

สิ่งนี้เกิดขึ้นจากความตระหนักรู้อันริบหรี่ของเขา

ในฐานะคนพิเศษ เขาก้าวหน้าเร็วเกินไป เร็วจนเขาไม่มีเวลาทำความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในตำแหน่งคนช่างฝัน

ไม่มีทางเลือก เขาอาศัยพลังจากภายนอกบางอย่าง ทำให้กลายเป็นคนพิเศษระดับแปดได้ภายในระยะเวลาอันสั้น