บทที่ 177 ติดกับ

โกลบอลเกม ภาค 1: ได้รับการสนับสนุนโดยความลึกลับ

บทที่ 177 ติดกับ

.

ทันทีหลังจากนั้น ผนังอีกด้านก็พังทลายลงมาด้วยแรงกระแทกของซอมบี้ ก้อนหินทั้งขนาดใหญ่และเล็กกระทบกับพื้น ควันฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว

ซอมบี้จำนวนมากพุ่งออกมาโจมตี แต่พวกมันก็ยังไม่สามารถทะลุผ่าน ‘แนวกระสุน’ ของจินมาได้ และเนื่องจากกำแพงได้พังทลายลงจึงทำให้เธอมีพื้นที่ในการยิงมากขึ้น

หัวของซอมบี้ที่กำลังขึ้นบันไดมาระเบิดออกข้างๆกัน นี่เป็นการละเล่นที่ร่าเริง ซึ่งเข้ากันไม่ได้กับสภาพแวดล้อมที่น่าหดหู่และแปลกประหลาดนี้

ในโลกนี้จำนวนซอมบี้นั้นมีมากเกินจินตนาการ

เมื่อมองลงไปชั้นล่าง ซูฉางซิงถึงกับใจสั่นเมื่อเห็นซอมบี้เนืองแน่นไปหมด และยาวออกไปถึงสองสามช่วงตึก

มันหนาแน่นชนิดที่เรียกว่าบางทีขว้างก้อนหินลงไปก็อาจฆ่าซอมบี้ได้เลย

สถานการณ์ไม่ดีเลย

ซูฉางซิงเหลือบมองจินที่กำลัง ‘ยุ่ง’ แล้วพูดว่า “คุณจะอยู่ในสถานะนี้ได้อีกนานแค่ไหน?”

“ปัง~”

“ปัง~”

“ด้าดา~”

ร่างกายของจินสั่นไหวเล็กน้อยตามความถี่ของการยิง เธอฮัมเพลงเล็กน้อยด้วยความรู้สึกถึงจังหวะ

เธอเหลือบมองซูฉางซิงและพูดด้วยรอยยิ้ม “แน่นอนว่า… ได้อีกนาน”

ซูฉางซิงรู้สึกเข็ดฟันเล็กน้อย ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้พูดจริงหรือพูดโกหก และเหลือบมองไปที่หน้าต่างด้านล่าง เตรียมตัวพาเธอลงไป เมื่อเธอทนไม่ไหวอีกต่อไป

ทันใดนั้นก็มีเงาร่างสีดำพุ่งออกมาจากทางเดิน มันเป็นซอมบี้ที่มีดวงตาสีแดงสด ซึ่งกระโจนขึ้นไปในอากาศ

[ซอมบี้ (สิ่งมีชีวิตไม่ธรรมดา) : ผู้รวดเร็วระดับเก้า บ้าคลั่ง ซอมบี้ไม่ธรรมดา กำลังโกรธมาก]

ซอมบี้ไม่ธรรมดา!

ซูฉางซิงตกใจมาก และเตรียมจะเหวี่ยงมีดออกไปสกัดกั้น

วินาทีต่อมา หัวของมันก็ถูกเจาะเป็นรูกลางอากาศ แล้วตกลงกับพื้นอย่างแรงและแน่นิ่งตายสนิท

ใบหน้าของจินไม่ได้เปลี่ยนไปเพราะการปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันของซอมบี้ไม่ธรรมดาตัวนี้ มือทั้งคู่ของเธอยังคงขยับอย่างสม่ำเสมอ ราวกับว่ากำลังส่งกระสุนจากสายกระสุนที่พันอยู่รอบตัวให้กับปืนที่อยู่ในมือ

.

.

.

การระเบิดอย่างต่อเนื่องสร้างความตื่นตระหนกให้กับผู้คนในสถานที่ชุมนุม แม้แต่ซอมบี้ที่อยู่ตรงนั้นก็เริ่มกระสับกระส่าย

“ระเบิดมือ? เสียงอยู่ใกล้มาก”

หวงเปียวที่ยืนอยู่ในพื้นที่เปิดโล่งของสถานที่ชุมนุม ได้ยินเสียงระเบิดได้อย่างชัดเจน

ในฐานะอดีตทหาร เขาไม่ใช่คนแปลกหน้ากับเสียงนี้ เพียงแต่เขาไม่สามารถระบุได้ว่ามันเป็นระเบิดชนิดไหนเท่านั้น

ตั้งแต่ครั้งแรกที่หยางซูสังเกตเห็นการเคลื่อนไหว เขาก็ตัดสินใจทันที และตะโกนออกไปว่า “พวกคุณรีบเข้ามาข้างในก่อน เราจะปิดกั้นทางเข้าออกของสถานที่ชุมนุมแล้ว”

ผู้คนที่อยู่หน้าประตูต่างกรูกันเข้าไป

ไม่ไกลออกไป ซอมบี้จำนวนมากกำลังพุ่งเข้ามาหาพวกเขาแล้ว

หวงเปียวนำคนสองสามคนขึ้นไปชั้นบนและหันหน้าไปทางต้นเสียง เขาถือกล่องส่องทางไกลแบบตาเดียวสังเกตการณ์และพูดว่า:

“เมื่อกี้มีใครไปที่นั่นหรือเปล่า? สถานที่นั้นน่าจะเป็นที่ๆเราวางแผนจะทำความสะอาด”

จูเหวินหวู่มองไปที่ ‘กระแสน้ำสีดำ’ บนถนนที่อยู่ในระยะไกล เขาลังเลและพูดว่า:

“ตอนที่เรากำลังวางแผนที่จะไปที่นั่นพร้อมกับพี่ใหญ่ซู เพื่อไปทำความสะอาดซอมบี้ที่อยู่ตามถนน แต่พี่ใหญ่ซูกลับบอกว่าจะจัดการเอง และไม่ต้องการให้พวกเราไปด้วย”

หวงเปียวไม่แปลกใจเลย ต้องรู้ว่าซูฉางซิงเป็นคนดุร้ายที่สามารถเอาชีวิตรอดจากการถูกล้อมโจมตีของนักล่าจำนวนมาก

ดังนั้น ซอมบี้ย่อมไม่ใช่ปัญหา

เขาถามขึ้นเพื่อยืนยัน “เขาไปคนเดียวหรือเปล่า?”

จูเหวินหวู่คิดอยู่ชั่วครู่แล้วพูดว่า “ไม่ มีผู้หญิงคนนึงไปกับเขาด้วย”

หวงเปียวอึ้งไปชั่วครู่ เขารู้จักตัวตนของซูฉางซิงค่อนข้างดี จึงไม่น่าจะเป็นไปได้ที่เขาจะพาผู้หญิงไปด้วย “ใคร? คนของเราเหรอ?”

จูเหวินหวู่ส่ายศีรษะและพูดว่า “เป็นผู้มาใหม่วันนี้ ดูเหมือนว่าพี่ใหญ่ซูจะเป็นคนพามาเอง เธอชื่อว่า จิน อืม เป็นชื่อแปลกๆ ที่ไม่มีแซ่เริ่มต้น และไม่มีอะไรต่อท้าย เป็นคำเดียวโดดๆ”

“จิน?”

หวงเปียวไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น แม้ว่าจะมีระเบิดที่สามารถระเบิดได้จริง แต่มันไม่ควรถูกใช้ในสถานการณ์เช่นนี้

โจวอันมองไปยังซอมบี้ที่อยู่ข้างล่าง และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ซอมบี้พวกนี้มีปฏิกิริยารุนแรงเกินไปหรือเปล่า? ราวกับว่ามีคนไปฆ่าพ่อแม่ของพวกมันอย่างงั้นแหล่ะ ดูเหมือนว่าพวกมันทั้งหมดจะไปรวมตัวกันที่อาคารนั้น หรือว่าพี่ใหญ่ซูจะอยู่ที่นั่น?”

จูเหวินหวู่พูดขึ้นโดยไม่ต้องคิด “ควรจะใช่ แต่ดูเหมือนเราจะช่วยอะไรไม่ได้มากนัก”

หวงเปียวก็ปวดหัวเช่นกัน ด้านล่างมีซอมบี้มากเกินไป และมีคลื่นซอมบี้ก่อตัวขึ้นเช่นกัน เขาหยุดไปชั่วขณะและพูดขึ้นว่า “ปล่อยเรื่องนี้ไปก่อน เราต้องเตรียมตัวสำหรับพระจันทร์สีเลือดในคืนนี้ เวลานี้เราไม่สามารถหยุดมือได้”

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ได้รับข้อความจากซูฉางซิง: ช่วยหาไม้กระดานยาวมากกว่า 7 เมตรให้ผมหน่อย ขอไม้ที่แข็งแรงหน่อยนะ เร็วๆด้วย”

ไม้กระดาน?

ดูเหมือนเขาจะเดาได้ว่าซูฉางซิงคิดจะทำอะไร

“นี่มันบ้ามาก”

หวงเปียวออกคำสั่งให้ทุกคนมองหาอะไรที่เป็นแผ่นยาวและแข็งแรงเพียงพอ โดยคิดว่าในสถานที่ชุมนุมขนาดใหญ่เช่นนี้ แม้จะไม่มีไม้กระดานยาวขนาดนั้น แต่ก็น่าจะมีอะไรที่คล้ายๆกัน

.

.

.

ฝูงซอมบี้ที่อยู่ด้านล่างไม่สามารถขึ้นมาได้เนื่องจากมีซากศพของพวกมันกีดขวางไว้ ดังนั้นพวกมันจึงเริ่มโจมตีโครงสร้างของอาคารด้านล่างแทน

ซอมบี้เป็นพวกที่มีผิวหนังหนาและกระดูกแข็งแรง เมื่อซอมบี้หลายร้อยตัวรวมตัวกันโจมตีใส่กำแพงทุกๆวินาที อาคารก็เริ่มส่งเสียง

พวกมันโจมตีอย่างชนิดที่อาคารไม่ถล่มลงก็จะไม่ยอมหยุด

ซูฉางซิงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว และคิดถึงความเป็นไปได้ที่ซอมบี้พวกนี้จะทำลายโครงสร้างพื้นฐานของอาคารลงได้

มันไม่ง่ายที่จะทำให้อาคารแบบนี้พังทลาย แต่ถ้าโครงสร้างรับน้ำหนักของอาคารถูกทำลายลง มันก็อาจพังลงได้

ทางด้านจินไม่ได้มีปัญหาอะไร เธอยังคงยิงกดซอมบี้ที่ขึ้นมาตามบันได นอกจากนี้ยังมีซอมบี้ไม่ธรรมดาหลายตัววิ่งออกมาจากทางเดิน

แต่เธอก็ยังฆ่าพวกมันทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย

ในที่สุดทางเดินทั้งหมดก็ถูกปิดกั้นด้วยกองศพซอมบี้ พวกมันทำได้เพียงคลานออกมาจากช่องว่างเท่านั้น ซึ่งสร้างความรู้สึกของการเป็น ‘กองศพซอมบี้’ อย่างแท้จริง

จินเป่าผมยาวที่ตกลงมาจากหน้าผาก และพูดอย่างใจเย็นว่า “ฟู่ นี่คงช่วยแก้ปัญหาได้บ้างใช่ไหม?”

ซูฉางซิงมองไปยังซอมบี้ที่อยู่ชั้นล่างอีกครั้ง และพูดอย่างไม่พอใจว่า “ว่าแต่เราจะลงไปได้ยังไง?”

ดูเหมือนเคลื่อนไหวของจินจะเฉื่อยลง เนื่องจากการใช้ความสามารถมากเกินไป ทำให้เธอใช้พลังงานไปค่อนข้างมาก

เธอนั่งลงกับพื้น และมองดูซูฉางซิงด้วยดวงตาสีฟ้าที่สดใสเป็นพิเศษ แล้วพูดว่า “ฉันหิว”

“โอเค ผมคิดว่าถ้าคุณได้กินอะไรสักหน่อยก็คงสู้ต่อไปได้”

ซูฉางซิงหยิบขวดน้ำออกมาจากกระเป๋าเป้และยื่นให้เธอ แล้วหยิบเค้กช็อกโกแลตแบบเดียวกับเมื่อวานออกมา

เขารู้สึกเหมือนเป็นคนเพาะพันธุ์สัตว์ที่ต้องคอยเลี้ยงดูลูกหมาลูกแมว

จินทำตาโตเมื่อเห็นเค้กช็อกโกแลต เธอสูดดมกลิ่นหอมของอาหาร แล้วแลบลิ้นสีชมพูออกมาเลียริมฝีปาก และพูดว่า “คุณยังมีมันอยู่!”

“รีบกินเถอะ กินเสร็จก็เตรียมตัวออกไปจากที่นี่กัน ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ผมเกรงว่าตึกนี้จะถล่ม”

ซูฉางซิงเร่ง แล้วเดินไปฆ่าซอมบี้ที่พยายามคลานออกมาด้วยมีด

จินกัดมุมเค้กไปหนึ่งคำ แล้วมีสีหน้าจริงจังราวกับว่าชื่นชมกับรสชาติของอาหารอย่างระมัดระวัง ในที่สุดก็พูดขึ้นว่า:

“รสชาติมันแตกต่างจากชิ้นเมื่อวาน”

“เค้กทั้งหมดเป็นงานโฮมเมด แต่ละชิ้นก็ต้องมีความแตกต่างกันอย่างแน่นอน…”

ในขณะที่พูดไปแบบนั้น ซูฉางซิงก็ชะงักไป

เพราะนี่เป็นสินค้าของร้านค้าคะแนนส่วนลด มันควรเป็นเรื่องปกติที่ทุกรายการต้องเหมือนกัน เช่นเดียวกับการคัดลอกแล้ววาง