บทที่ 38 ผีกินเนื้อผักดอง

โกลบอลเกม ภาค 1: ได้รับการสนับสนุนโดยความลึกลับ

บทที่ 38 ผีกินเนื้อผักดอง

.

ซูฉางซิงเดาว่าคะแนนของทุกคนน่าจะมีมากขึ้น ดังนั้นเขาจึงขึ้นราคาสินค้าให้สูงขึ้นกว่าเดิม

หลังจากการโพสต์ขายสินค้า หลายคนส่งข้อความส่วนตัวมาขอซื้อทันที ราวกับว่าคนเหล่านี้คอยจ้องมองโพสต์ในฟอรัมอยู่ตลอดเวลา

“มีอะไรแปลกๆ ฉันตั้งราคาขายไว้สูงมาก และคนที่นำคะแนนมาซื้อน่าจะรู้เรื่องร้านค้าลึกลับแล้ว ดังนั้นพวกเขาไม่จำเป็นต้องมาซื้ออาหารราคาแพงของฉัน”

ซูฉางซิงคิดอยู่ชั่วครู่ แล้วจึงเข้าใจ น่าจะมีองค์กรที่คอยซื้ออาหารปริมาณมาก เพราะพวกเขามีผู้คนจำนวนมากให้ต้องดูแล ดังนั้นไม่ว่าจะมีอาหารมากแค่ไหนก็ไม่เพียงพอ ซึ่งแตกต่างจากหมาป่าโดดเดี่ยวอย่างเขา อย่างไรก็ตามพวกเขาก็จะมีคะแนนในมือจำนวนมาก

แม้จะมีของหลายอย่างในร้านค้าลึกลับ แต่ถ้าแลกเปลี่ยนไปแล้ว พวกมันก็จะหายไป ดังนั้นการใช้คะแนนมาซื้ออาหารราคาแพงจากฟอรัมก็เป็นหนึ่งในทางเลือกที่ดี

เพียงแต่พวกเขาไม่รู้ว่าคะแนนจะมีผลอย่างอื่นในอนาคตหรือไม่เท่านั้น

การตอบกลับโพสต์เพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ตอบกลับ 1: ว้าว ว้าว ว้าว มีของหลายอย่างเลย บางทีที่นี่อาจเป็นร้านค้าของฟอรัม

ตอบกลับ 2: เด็กโชคดีเริ่มรุกหนักขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่โพสต์ขาย สินค้าก็จะมีมากขึ้นกว่าครั้งก่อน

ตอบกลับ 3: ทำไมไม่มีอาวุธ ฉันอยากได้อาวุธ ทุกคนรู้ดีว่าคุณภาพอาวุธของที่นี่ดีที่สุด

ตอบกลับ 4: ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว ใครก็ได้ให้อะไรฉันกินบ้าง

ตอบกลับ 5: บรรทัดบนอย่าเห่า ฉันเองก็หิว

……

[คะแนนรวม 7,936]

ภายในเวลาไม่ถึง 10 นาที ซูฉางซิงก็ขายสินค้าในโพสต์ได้ทั้งหมด คะแนนของเขาได้พุ่งไปที่ 7,936 อีกครั้ง

คะแนนเหล่านี้น่าจะพอสำหรับตอนนี้

“นี่ฉันยังขายถูกไปอีกเหรอ คนเหล่านี้มีคะแนนมากกว่าที่คิด… แต่ถ้าขายแพงกว่านี้มันคงไม่ดี แพงเกินไปอาจจะก่อให้เกิดผลเสียได้”

ซูฉางซิงเปิดฝากล่องข้าวหุงเองออก ไอร้อนโชยออกมาพร้อมกับกลิ่นผักดอง เครื่องเคียงของข้าวหุงเองกล่องนี้คือเนื้อติดมันแล่เป็นแผ่นใหญ่ๆกับผักดอง

ข้าวหุงเองสามารถพูดได้ว่าเป็นเรื่องธรรมดาในโลกนี้ แต่สำหรับวันโลกาวินาศ สิ่งนี้ถือได้ว่าเป็นอาหารชั้นยอดอย่างแน่นอน

“ใครมันจะทนไหว”

ซูฉางซิงกินข้าวคำใหญ่พร้อมกับผักดองและเนื้อ แล้วถอนหายใจอย่างสบายอารมณ์ กินแค่ไม่กี่คำเขาก็รู้สึกสบายท้องแล้ว

ในเวลาเดียวกันเขาก็เปิดฟอรัมในโทรศัพท์มือถือดูโพสต์ และได้พบกับโพสต์เรื่องเนื้อกับผักดองโดยบังเอิญ

ถุงใบน้อย: ใครจะไปทนไหว ในขณะที่ฉันกำลังแทะคุกกี้อยู่ ฉันก็ได้กลิ่นของเนื้อผักดอง มันต้องมีไอ้สารเลวสักคนกำลังกินเนื้อผักดองอยู่แถวนี้แน่ๆ นี่มันจะมากเกินไปแล้ว

ตอบกลับ 1: สงสัยว่านายคงอยากกินเนื้อผักดอง

ตอบกลับ 2: ฉันก็รู้สึกแย่เหมือนกัน อยากกินด้วย รู้สึกเหมือนถูกเจ้าของโพสต์วางยา

ตอบกลับ 3: ไม่เชื่อ เว้นแต่คุณจะให้ฉันกัดสักคำ

ตอบกลับ 4: +1 ฉันก็ไม่เชื่อ

……

“เนื้อผักดอง? พูดถึงใคร น่าจะไม่ใช่ฉัน”

ซูฉางซิงพยักหน้าอย่างมั่นใจ แล้วกินข้าวจนหมดกล่อง แต่ยังตระหนักได้ว่ากลิ่นของอาหารร้อนๆอาจทำให้ตำแหน่งของเขาถูกเปิดเผย

ไม่นานนักก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก~”

หลังจากเสียงเคาะก็มีคนกระซิบเบาๆจากด้านนอกประตูว่า “มีใครอยู่ในนั้นไหม?”

ซูฉีเฟิงที่ยืนอยู่ด้านนอก มั่นใจว่ากลิ่นมาจากห้องนี้แน่ๆ และต้องมีใครบางคนอยู่ในห้องนี้

ตั้งแต่มาที่นี่ประสาทรับกลิ่นของเขาก็ไวขึ้นเรื่อยๆ เขายังสามารถรับรู้กลิ่นที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรได้

เขามาที่นี่เพื่อทำการปล้นครั้งแรกในชีวิต

เขาบอกกับตัวเองว่า นี่เป็นการปล้นคนรวยมาให้คนจน เพราะเขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องเอาชีวิตรอด

ซูฉางซิงยังคงเคี้ยวอาหารอยู่ ในขณะที่หยิบมีดเหล็กเดินมาที่ประตู เขาคาดไม่ถึงว่าจะมีคนมาหาเขาเร็วขนาดนี้ เขาไม่รู้ว่ามันเป็นแค่ความโชคดีหรือคนๆนี้มีความสามารถพิเศษบางอย่าง

ซูฉีเฟิงได้ยินเสียงต่ำๆดังมาจากในห้องว่า: “ไม่มีใคร”

เขาอึ้งและชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นก็บ่นพึมพำว่า “ถ้าไม่มีใคร แล้วใครเป็นคนพูด?”

“ฉันก็ไม่ได้บอกว่าเป็นคนนี่!”

เสียงแหลมคมและแข็งกร้าวซึ่งมาพร้อมกับเสียงหัวเราะที่อธิบายไม่ได้ตอบกลับมา

ซูฉีเฟิงอดตัวสั่นสะท้านไม่ได้ เขามองไปรอบๆ ทางเดินที่มืดมิด มีซากศพซอมบี้ 2-3 ตัวที่ถูกฆ่าในตอนกลางวันนอนอยู่บนพื้น เมื่อย้อนกลับมาคิด ดูเหมือนประตูบานนี้จะปิดมาตลอด

แล้วจะมีใครอยู่ได้ยังไง!

“แอ๊ด~”

ประตูค่อยๆเปิดออกอย่างช้าๆ

ซูฉีเฟิงหัวใจเต้นระทึก และไม่แม้แต่จะมองเข้าไปด้วยซ้ำ เขารีบหันหลังกลับวิ่งหนีไปทันที ถ้าไม่กลัวว่าจะดึงดูดความสนใจของซอมบี้แล้วล่ะก็ เขาคงร้องลั่นไปแล้ว

“ขี้ขลาดขนาดนี้คิดจะมาปล้น?”

ซูฉางซิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ในขณะมองร่างที่วิ่งหนีไปในความมืด พลางยกมือขึ้นเช็ดน้ำมันที่ปาก

ซูฉีเฟิงวิ่งหนีขึ้นไปซ่อนตัวในห้องชั้นบนที่เคยซ่อนก่อนหน้านี้ แม้ผ่านไปสักพักแล้ว แต่หัวใจของเขายังเต้นไม่เป็นส่ำอยู่ เขาไม่กลัวซอมบี้ แต่เขากลัวผี และกลัวมาตั้งแต่เด็กแล้ว

ในขณะที่กระสับกระส่ายอยู่ในความมืด เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาสร้างโพสต์ใหม่ระบายอารมณ์

ถุงใบน้อย: พี่น้องครับ ที่กินเนื้อผักดองเมื่อกี้เป็นผี ไม่รู้ว่าทำไมผีถึงกินเนื้อผักดอง

ตอบกลับ 1: มันอุกอาจมากขึ้นเรื่อยๆ ผีก็ออกมา พอลองคิดดูมันก็เป็นไปได้ เราทุกคนยังมาสถานที่เลวร้ายนี้ได้เลย

ตอบกลับ 2: เป็นไปได้ไหมว่าโลกนี้ไม่ได้มีแค่ซอมบี้ แต่ยังมีผีด้วย? หรือว่าผีเป็นซอมบี้ชนิดหนึ่ง

.

.

ซูฉางซิงปิดประตู มองออกไปนอกหน้าต่างสังเกตสถานการณ์ภายใต้แสงจันทร์ข้างนอก มีซอมบี้มากมายอยู่บนถนน ถ้าออกไปซอมบี้จะพบเขาทันที และถ้าโชคไม่ดีก็จะดึงดูดซอมบี้หลายตัว

แต่ตอนนี้แตกต่างกัน เขามีความสามารถในการโจมตีระยะไกลแล้ว

มือข้างหนึ่งของซูฉางซิงถือคันธนูเงา อีกข้างมีลูกศรปรากฏขึ้น เขาน้าวธนูเล็งไปที่หัวของซอมบี้ หลังจากนั้นไม่นาน ซอมบี้ก็ล้มลงกับพื้นอย่างเงียบๆ

เขาน้าวคันธนูยิงลูกศรออกไปเรื่อยๆ ไม่กี่นาทีต่อมา ซอมบี้ 7-8 ตัวบนถนนก็ล้มลงกับพื้น

ซูฉางซิงพบว่าการใช้ธนูฆ่าซอมบี้นั้นง่ายมาก เมื่อไม่ถูกกระตุ้นจากมนุษย์ ซอมบี้เหล่านี้จะเคลื่อนไหวช้ามาก หรือไม่แม้แต่จะขยับตัว

นี่เป็นเป้าที่ง่ายดายมากสำหรับเขา ด้วยความสามารถแยกหัว ลูกศรสามารถเจาะทะลุหัวของพวกมันได้อย่างง่ายดาย

จู่ๆ ซูฉีเฟิงก็เห็นซอมบี้บนถนนเริ่มล้มลงทีละตัวๆ ใจของเขาสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เขาคลุมโปงและพึมพำกับตัวเองว่า “จบกัน จบกัน นี่มันผีชัดๆ”

เมื่อเห็นว่าเคลียร์ซอมบี้ไปเกือบหมด ซูฉางซิงก็พลิกตัวออกมาจากหน้าต่างและปีนลงมา แล้วกระโดดลงสู่พื้นเบาๆ มีเสียงคำรามต่ำๆมาจากโดยรอบ

เขากลั้นลมหายใจลดความเสี่ยงที่ซอมบี้จะพบตัว และเดินช้าๆไปยังตำแหน่งที่กำหนดไว้ห่างจากโคมไฟถนน จากนั้นก็ใช้คันธนูและลูกศรกวาดล้างซอมบี้ที่อยู่ข้างหน้าอีกครั้ง

ซูฉางซิงใช้วิธีนี้เดินหน้าต่อไป เพราะเขาไม่ต้องการกระตุ้นให้เกิดการรวมตัวกันของซอมบี้อีกครั้ง เนื่องจากมันจะทำให้มีความเสี่ยงสูงและมีความไม่แน่นอนมากเกินไป

ผ่านไปกว่าสิบนาที หลังจากฆ่าซอมบี้มากกว่าโหล เขาไม่ได้ถูกซอมบี้แม้แต่ตัวเดียวพบ จนกระทั่งมาถึงถนนที่ตั้งของร้านค้าลึกลับ A01713 เนื่องจากมีการเคลียร์ซอมบี้ไปแล้วในตอนกลางวัน จึงมีซอมบี้อยู่ไม่มากนักบนถนน

ซูฉางซิงยิงฆ่าซอมบี้ไปอีก 2-3 ตัว จนมาถึงร้านค้าลึกลับ จากนั้นก็ปีนขึ้นไปตามกำแพงตรงไปยังชั้นสอง