ตอนที่ 24 เศษศาสตราวุธเทพ

ตอนที่ 24 เศษศาสตราวุธเทพ

อย่างไรก็ตาม วิธีโจมตีด้วยแรงสะเทือนเพื่อทำลายอวัยวะภายใน ใช้ได้ผลดีมากกับพวกสายแข็งแกร่งที่เครื่องในยังเปราะบางพวกนี้

สวีอวิ๋นฟานเสียดาย ถ้าตอนนี้มีค้อนหนักสักอัน คงทุบหัวหยางก่านแบะได้ง่ายๆ

ทันใดนั้น สวีอวิ๋นฟานนึกขึ้นได้ หันหลังมุดลงโพรง คว้าพลั่วเหล็กแล้วปีนกลับขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าใส่หยางก่าน

หยางก่านหอบหายใจ เห็นสวีอวิ๋นฟานพุ่งเข้ามาอีก ตาเบิกโพลง รีบยกมือห้าม “เดี๋ยวก่อน เป็นสายแข็งแกร่งเหมือนกัน จะตัดสินแพ้ชนะ อย่างน้อยต้องสู้กันพันกระบวนท่า เจ้า...”

พูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นสวีอวิ๋นฟานไม่พูดพร่ำทำเพลง เหวี่ยงพลั่วเหล็กฟาดลงมา หยางก่านสูดลมหายใจลึก โคจรเลือดลม กล้ามเนื้อทั่วร่างปูดโปนทันที เส้นเลือดปูดขึ้นมาราวกับงูเขียวพันตัว

เขาเอ่ยเสียงเข้ม “ไม่มีประโยชน์หรอก อาวุธธรรมดาอย่างมากก็ทิ้งรอยขาวๆ ไว้บนตัวข้า แม้แต่ผิวข้าก็... อ๊ากกก!!!”

ยังพูดไม่ทันจบประโยค พลั่วเหล็กที่ฝังเศษค้อนม่วงทองเขย่าปฐพีก็พุ่งเข้ามาถึงตัว

ปลายพลั่วเหมือนจิ้มเต้าหู้นิ่มๆ จมหายเข้าไปในหน้าอกเขาเกือบครึ่ง พุ่งตรงเข้าหาหัวใจ

หยางก่านตาถลน แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและเหลือเชื่อ ลูกตาแทบจะหลุดออกจากเบ้า

ความเจ็บปวดแสนสาหัสจากหัวใจ ราวกับเข็มหมุดนับหมื่นเล่มทิ่มแทงพร้อมกัน ทำให้ทุกเซลล์ในร่างกายเขาสั่นสะท้าน

เขาเผลอยื่นมือออกไปสุดแรง คว้าพลั่วเหล็กไว้แน่น ราวกับจะหยุดยั้งอาวุธมรณะไม่ให้เจาะลึกลงไปอีก

“เป็นไปไม่ได้... ร่างสายแข็งแกร่งของข้า ทำไมถึงถูกเจาะเข้าได้ในพลั่วเดียว!”

ความตกใจและโกรธแค้นปะทุขึ้นในใจหยางก่าน เขาไม่อยากเชื่อว่าวิชาสายแข็งแกร่งที่เพียรฝึกมาหลายปีและภาคภูมิใจนักหนา จะเปราะบางถึงเพียงนี้

กล้ามเนื้อแขนทั้งสองข้างปูดโปนถึงขีดสุด เส้นเลือดเต้นตุบๆ ราวกับงูบ้าคลั่ง พยายามต้านทานพลั่วเหล็กที่จะเจาะลึกเข้าไปอีกสุดชีวิต

เวลานี้กล้ามเนื้อทั่วร่างของสวีอวิ๋นฟานก็นูนเด่นขึ้นมาเช่นกัน แต่ละมัดเหมือนเนินเขาที่เต็มไปด้วยพละกำลัง

เลือดลมในกายพลุ่งพล่าน ดุจลาวาเดือด

ตามแรงกระตุ้นของเลือดลม ขนาดกล้ามเนื้อของเขาขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ กล้ามเนื้อแต่ละชั้นพองตัวอย่างบ้าคลั่ง มองไกลๆ เหมือนมนุษย์กล้ามปูที่ถูกสูบลม แผ่กลิ่นอายอันตรายน่าสะพรึงกลัว

“ข้ารู้แล้ว ว่าความแข็งแกร่งของข้าอยู่ระดับไหน!”

เสียงของสวีอวิ๋นฟานทุ้มต่ำ

การเลื่อนระดับวรยุทธ์ผ่านแผงสถานะ ภายใต้การควบคุมของค่าความชำนาญ ทำให้เขาสามารถควบคุมพลังได้อย่างสมบูรณ์แบบตามความก้าวหน้า เหนือกว่าผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปในระดับเดียวกันแบบคนละเรื่อง

“เดี๋ยว เดี๋ยว ข้ารู้ว่าใต้หนิงกู่ถ่าฝังอะไรไว้ ข้าแบ่งกับเจ้าได้ แล้วข้าก็มีหีบสมบัติทองคำเงินทองยกให้เจ้าหมดเลย เดี๋ยว เดี๋ยว!”

ภายใต้สายตาหวาดกลัวสุดขีดของหยางก่าน สวีอวิ๋นฟานไม่พูดไม่จา ค่อยๆ ออกแรง กล้ามเนื้อแขนเกร็งแน่นดุจเหล็กกล้า ทุกตารางนิ้วปลดปล่อยพลังมหาศาล

พลั่วเหล็กด้ามนั้น ภายใต้แรงดันของเขา ค่อยๆ จมลึกลงไปในอกของหยางก่านทีละนิ้วๆ จนทะลุหัวใจอย่างมั่นคง

ร่างของหยางก่านแข็งทื่อไปวูบหนึ่ง จากนั้นกล้ามเนื้อที่ปูดโปนก็แฟบลงเหมือนลูกโป่งแตก

แขนทั้งสองตกลงข้างตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่างกายเหมือนสูญเสียการทรงตัว ค่อยๆ หงายหลังล้มลง

ดวงตายังคงจ้องมองสวีอวิ๋นฟานเขม็ง ประกายตาค่อยๆ หม่นแสงลง จนกระทั่งประกายชีวิตสุดท้ายดับมอด ไม่เหลือลมหายใจอีกต่อไป

สวีอวิ๋นฟานพ่นลมหายใจ มือเดี่ยวดึงพลั่วเหล็กออกจากร่างหยางก่าน

มองดูเศษค้อนม่วงทองเขย่าปฐพีที่ฝังอยู่ปลายพลั่วแล้วเดาะลิ้น นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าแค่เศษชิ้นส่วนเล็กๆ จะสามารถเจาะเกราะสังหารยอดฝีมือสายแข็งแกร่งระดับฝึกผิวขั้นสูงได้ง่ายดายขนาดนี้

อาวุธเทพนี่ ของดีจริงๆ

พอหยางก่านตาย สวีอวิ๋นฟานก็โล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ตอนอยู่ใต้เหมือง สายตาที่หยางก่านจ้องมองเขาทำให้เขารู้สึกไม่ดีเอามากๆ หลายครั้งแค่นึกถึงสายตาเย็นชาแฝงจิตสังหารนั่น เขาก็นอนไม่หลับ

ตอนนี้สบายใจได้เสียที

เขาดูข้อมูลบนหน้าจอ คำเตือนการเลื่อนระดับวิชากายทองแดงเด้งขึ้นมารัวๆ

‘หมัดเท้าดุจพายุฝนระดมใส่ร่างท่าน ท่านสัมผัสได้ถึงเลือดลมของวิชากายทองแดงที่พลุ่งพล่านในกาย ค่าความชำนาญวิชากายทองแดงเพิ่มขึ้น’

‘หมัดเท้าคู่ต่อสู้หนักหน่วง แม้จะถูกต้อนถอยหลัง แต่สัมผัสได้ถึงกระแสความร้อนของวิชากายทองแดงไหลเวียนไปทั่วร่าง ค่าความชำนาญวิชากายทองแดงเพิ่มขึ้น ร่างกายแข็งแกร่งยิ่งขึ้น’

‘...’

เวลาสั้นๆ เพิ่มค่าความชำนาญให้เขาถึงสิบสามแต้ม ถ้าไม่ใช่เพราะหยางก่านคิดจะฆ่าเขา เขาคงอยากเก็บชีวิตอีกฝ่ายไว้เป็นคู่ซ้อมปั๊มค่าความชำนาญแล้ว

การต่อสู้ดุเดือดแบบนี้ เพิ่มค่าความชำนาญวิชากายทองแดงได้เร็วมาก

“ค้อนม่วงทองเขย่าปฐพี ถ้าสมบูรณ์ มันคืออาวุธระดับเจ็ด ศาสตราวุธเทพ ที่ก้าวข้ามระดับหก ศาสตราวุธวิเศษมาแล้ว”

หลี่ฮ่าวเหมี่ยวค่อยๆ ขยับตัวออกมาจากรูโหว่ ปากก็พูดไป มองดูศพหยางก่านที่นอนแน่นิ่งบนพื้น แล้วถอนใจ “ทั่วทั้งต้าโจว ศาสตราวุธเทพมีน้อยนิด จะมีสักกี่ชิ้นเชียว”

สวีอวิ๋นฟานกวาดตามองฟางมู่ซานที่ยังคงตะลุมบอนอยู่ไม่ไกล เห็นอีกฝ่ายได้เปรียบแล้ว ตะโกนถามคำหนึ่ง ฟางมู่ซานปฏิเสธความช่วยเหลือทันควัน เขาจึงละสายตากลับมา

“ถ้าศาสตราวุธเทพเจาะเกราะวิชาสายแข็งแกร่งได้ง่ายๆ งั้นจะฝึกวิชาสายแข็งแกร่งไปทำไมกัน?”

หลี่ฮ่าวเหมี่ยวได้ยินดังนั้น มองไกลไปที่ฟางมู่ซานที่ถือทวนยาว คนเคลื่อนไหวตามทวน ฝีเท้าเกิดลม

“ขุนพลพยัคฆ์แท้ๆ ให้เวลาเขาหน่อย อนาคตอาจจะมีชื่อเสียงเทียบเท่าพ่อเขาได้”

เขาชมเชยประโยคหนึ่ง แล้วเอ่ยเรียบๆ “ในอดีตมีหลวงจีนไร้นามวัดมี่ถัว ฝึกคัมภีร์กายทองคำมี่ถัว ตอนวัดถูกกวาดล้าง ท่านเดินออกมา รับการโจมตีจากศาสตราวุธเทพสองชิ้นโดยกายทองคำไม่บุบสลาย ในยุคสมัยเช่นนี้ ถือว่าเป็นเรื่องน่าตกตะลึงสะท้านโลก”

“ท่านจะบอกว่า ไม่ว่าจะอาวุธเทพ หรือวรยุทธ์ สุดท้ายก็อยู่ที่คนสินะ?”

หลี่ฮ่าวเหมี่ยวพยักหน้า “ถูกต้อง”

สวีอวิ๋นฟานขมวดคิ้ว “พูดตรงๆ ก็จบแล้ว จะอ้อมค้อมทำไม”

หลี่ฮ่าวเหมี่ยวจนปัญญา ถอนหายใจยาว “ไม้ผุแกะสลักไม่ได้จริงๆ”

สวีอวิ๋นฟานขี้เกียจคุยกับหลี่ฮ่าวเหมี่ยว ได้แต่สัมผัสพลังหลังฝึกวิชากายทองแดงสำเร็จขั้นสูง

บนแผงสถานะไม่มีคำเตือนว่าเลื่อนระดับต่อไม่ได้ แสดงว่า ถ้าเขาฝึกค่าความชำนาญห้าพันแต้มนี้จนเต็ม ก็น่าจะบรรลุนิมิตผิวกายทองคำตามที่หลี่ฮ่าวเหมี่ยวว่าได้

ผิวกายทองคำ เส้นเอ็นหยก เลือดชาด ไขกระดูกเงิน

“วิชากายทองแดงก้าวหน้าไปอีกขั้น ฝึกจนถึงขั้นสมบูรณ์ น่าจะปรากฏนิมิตผิวกายทองคำใช่ไหม?”

หลี่ฮ่าวเหมี่ยวได้ยินดังนั้น อดมองสวีอวิ๋นฟานที่เลือดลมยังไม่สงบ ผิวหนังยังมีประกายทองแดงไม่ได้

“ถ้าฝึกวิชากายทองแดงจนถึงขีดสุด ก็ทำได้จริง แต่ว่า...”

หลี่ฮ่าวเหมี่ยวส่ายหน้า “การใฝ่หาความสมบูรณ์แบบ แม้แต่ผู้มีสายเลือดแท้จริงส่วนใหญ่ก็ทำไม่ได้ เสียเวลาเปล่าๆ อัจฉริยะในโลกนี้มีมากมาย เพื่อแสวงหาขั้นสมบูรณ์ เสียเวลาไปหลายสิบปียังไม่สำเร็จ จากที่ควรจะไต่เต้าสู่วิถียุทธ์ขั้นสูง กลับต้องจบลงแค่ระดับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นต้น เจ้า... เจ้าทำอะไร?”