บทที่ 81 วัฏจักรการเจริญเติบโตของเผ่ามังกร

การประชุมหวูเซียนใหญ่พาผู้มีพรสวรรค์ส่วนใหญ่และศิษย์ผู้เป็นเลิศไปแล้ว

การประชุมใหญ่ช่างดึงดูดคนจริงๆ

เพียงแต่ผู้คนมากมายขนาดนี้ออกไปข้างนอกเจียงหลานจึงรู้สึกว่าไม่ปลอดภัย

หากมีใครจับตามองคุนหลุนก็จะถูกจับได้ทั้งหม้อ

แต่เขาก็เห็นบางคนที่นับว่ารู้จักกันขึ้นวัตถุวิเศษบินไปด้วย

อย่างเช่นศิษย์พี่ยอดเขาที่หนึ่งที่เคยพบกันที่ทะเลสาบวิสุทธิ์นภากู้ฉี

อีกท่านเช่นศิษย์พี่ยอดเขาที่แปดที่มีโอกาสสูงที่บรรลุเป็นเซียนแล้วลู่เจียน

ผู้หญิงกลับไม่ได้เห็นอ๋าวหลงอวี่ เธอน่าจะยังคงอยู่ที่เหยาฉือ

คนอื่นๆก็ไม่เห็นเช่นกันไม่แน่ใจว่าไปหรือไม่

แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับเจียงหลาน

ออกจากตำหนักใหญ่คุนหลุนแล้วเจียงหลานไม่ได้กลับยอดเขาที่เก้าในทันที แม้ว่าการบำเพ็ญเพียรจะสำคัญมากแต่ว่าบางเรื่องก็จำเป็นต้องจดจำไว้ในใจด้วย

อย่างเช่นการให้ความเคารพอาจารย์

เชิงเขาคุนหลุนมีโรงเตี๊ยมหนึ่งแห่ง ชื่อว่าโรงเตี๊ยมสุราเก่า

โรงเตี๊ยมนี้อยู่ที่นั่นตั้งแต่เริ่มต้น

รูปแบบไม่เคยเปลี่ยนแปลงโต๊ะและเก้าอี้เก่าๆก็ไม่เคยเปลี่ยนเลย ร้อยปีเหมือนวันเดียว

ยืนอยู่หน้าโรงเตี๊ยมเจียงหลานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ครั้งแรกที่เขามาโรงเตี๊ยมนี้เมื่อหนึ่งร้อยปีก่อน

หนึ่งร้อยปีนี้ผ่านไปแล้วโรงเตี๊ยมกลับยังคงอยู่ธรรมดาสามัญเหมือนเดิม เปล่าเปลี่ยวเงียบเหงาเหมือนเดิม

แต่ถนนลงเขาก็เปลี่ยนเส้นทางไปแล้วต้นไม้โดยรอบก็เปลี่ยนไปหมด

การเปลี่ยนแปลงมากมายรู้สึกเหมือนว่ามีใครมาต่อสู้กันที่หน้าประตูสักครั้งหนึ่ง

จากนั้นจึงเปลี่ยนถนนเปลี่ยนต้นไม้

"พี่ชายท่านจะไม่เข้าไปหรือ" จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นด้านหลังเจียงหลาน

เป็นหนุ่มน้อยดูแลร้านคนนั้น

เจียงหลานเห็นหนุ่มน้อยคนนั้น แต่เดิมตั้งใจจะเอ่ยปากแต่กลับพบว่าอีกฝ่ายเอ่ยปากก่อนด้วยน้ำเสียงที่อยากรู้อยากเห็น

"ไม่มีหินวิเศษหรือ ท่านปู่บอกว่าสามารถเชื่อได้ แต่ว่ามีดอกเบี้ย"

"......"

"มี"

เจียงหลานเดินเข้าไปข้างใน

เขาพบว่าหนุ่มน้อยคนนี้มีใบหน้าค่อนข้างรกรุงรัง แต่ว่าจิตใจและพลังดีมากพลังบำเพ็ญก็ค่อนข้างแปลกประหลาดด้วย

เขารู้สึกว่ากำปั้นของอีกฝ่ายน่าจะแข็งมาก ไม่รู้ว่าเทียบกับเขาจะเป็นอย่างไร

แต่ทว่าเจียงหลานไม่ได้ตั้งใจจะลองดู

เขาไม่ต้องการสร้างเรื่อง

แน่นอนว่าหนุ่มน้อยคนนี้เหมือนกับหนึ่งร้อยปีก่อนแทบไม่มีร่องรอยของการเจริญเติบโตเลย

ในทันใดนั้นเขานึกถึงอ๋าวหลงอวี่ขึ้นมา

"วัฏจักรการเจริญเติบโตของเผ่ามังกรช้ามากด้วยหรือ" เจียงหลานเอ่ยปากถามขึ้นประโยคหนึ่ง

"มังกรหรือ" หนุ่มน้อยคิดสักครู่แล้วกล่าวว่า

"ท่านปู่เคยพูดถึงเรื่องนี้ วัฏจักรการเจริญเติบโตของมังกรความจริงแล้วค่อนข้างไม่แน่นอน

พวกเรามนุษย์สิบแปดปีก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว เผ่ามังกรช้ากว่ามาก"

เจียงหลานมองหนุ่มน้อยที่หนึ่งร้อยปีนี้ไม่ได้เจริญเติบโตรู้สึกว่าอีกฝ่ายพูดประโยคนี้ขาดความน่าเชื่อถือ

เด็กคนนี้บางทีอาจหลายร้อยปีแล้วก็ได้

"วัฏจักรการเจริญเติบโตของมังกรไม่ได้กำหนดตามเวลาที่แน่นอนหรือ" เจียงหลานถาม

เมื่อวัฏจักรการเจริญเติบโตไม่แน่นอนก็แน่นอนว่าไม่ได้กำหนดตามอายุ

"ไม่ใช่ รอให้ข้าล้างมือแล้วกลับมาเล่าให้ฟัง โอ้ท่านปู่ยังต้องรอสักครู่จึงจะกลับมา สุราดีตอนนี้ไม่มี"

พูดแล้วหนุ่มน้อยก็วิ่งไปด้านหลังล้างมือ

เจียงหลานไม่ได้พูดอะไรหากแต่หามุมหนึ่งนั่งลง เขาจำได้ว่าครั้งแรกที่มาเคยพบอ๋าวหลงอวี่พบอสูรตัวหนึ่ง

เวลานั้นเขาน่าจะเพิ่งเป็นขั้นสร้างแก่นทองคำระยะต้น ตอนนี้เขากลับแข็งแกร่งกว่าเวลานั้นมากมาย หวังว่าครั้งหน้าที่มาอีกครั้งเขาจะเป็นเซียนแล้ว

"ข้ามาแล้ว"

เวลานี้หนุ่มน้อยมาถึงข้างโต๊ะของเจียงหลานเขาถือจานถั่วลิสงและกาน้ำชาหนึ่งกามา

"พี่ชายช่วยข้าเรื่องเล็กน้อยได้ไหม"

หนุ่มน้อยนั่งลงมองเจียงหลาน

"เรื่องอะไร" เจียงหลานเอ่ยปากถาม

เขารักษาสภาวะที่ดีที่สุดไว้ป้องกันความผิดพลาดทั้งหมดที่จะเกิดขึ้น

อย่างไรก็ตามผู้คนมากมายมาหาเขาให้ช่วยเหลือ ไม่ใช่ช่วยเหลือให้ฆ่าอีกฝ่ายก็คือช่วยเหลือยืมชีวิต

ดังนั้นเมื่อได้ยินคำถามนี้เขาจึงระมัดระวังมากกว่าเวลาปกติ

หนุ่มน้อยโดยธรรมชาติแล้วไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติใดๆเขาหยิบหินวิเศษก้อนหนึ่งออกมาเป็นหินวิเศษทดสอบพรสวรรค์

"ให้ข้าทดสอบพรสวรรค์ของพี่ชายได้ไหม อันนี้และอันนี้ให้ท่านหมดเลย"

พูดแล้วเขาก็ผลักถั่วลิสงและชาให้เจียงหลานทั้งหมด

ราวกับเป็นค่าตอบแทนของการช่วยเหลือ

"ก็ไม่มีปัญหา"

ความจริงแล้วเขาไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายต้องทำเช่นนี้

แต่นี่ก็แน่นอนว่าเป็นหินวิเศษทดสอบพรสวรรค์อย่างง่าย

ชั่วครู่ต่อมาเจียงหลานดึงมือกลับหนุ่มน้อยเอาหินวิเศษกลับไป

"พี่ชายเมื่อกีพูดถึงวัฏจักรการเจริญเติบโตของเผ่ามังกรใช่ไหม" หนุ่มน้อยถาม

เมื่อกี้เขาแค่ยืนยันข้อตกลงกับท่านปู่สักหน่อย

เจียงหลานพยักหน้า

"วัฏจักรการเจริญเติบโตของมังกรขึ้นอยู่กับอะไร"

"ความจริงแล้วมังกรก็มีอายุเช่นกันพวกเขามีบ้างร้อยปีหนึ่งขวบ มีบ้างห้าสิบปีหนึ่งขวบ มีบ้างสิบปีหนึ่งขวบ"

หนุ่มน้อยกล่าว

เจียงหลานมองอีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไร อีกฝ่ายยังต้องพูดต่อไป

หนุ่มน้อยเอ่ยปากต่อไปว่า

"และหลายปีหนึ่งขวบ ความจริงแล้วต้องดูพลังความสามารถของพวกเขา

เพียงแค่พลังความสามารถยกระดับเร็วเท่าใดวัฏจักรการเจริญเติบโตของพวกเขาก็จะสั้นลงเท่านั้น สามารถกล่าวได้ว่าเป็นพรสวรรค์หนึ่ง พรสวรรค์สูงเท่าใดก็เติบโตเร็วเท่านั้น

และเติบโตเร็วเท่าใดพลังบำเพ็ญก็จะยกระดับมากขึ้นเท่านั้น

จนกระทั่งเป็นผู้ใหญ่หลังจากนั้นก็จะค่อนข้างคงที่แล้ว คำนวนตามอายุปกติก็ได้"

"เป็นผู้ใหญ่คือพลังบำเพ็ญระดับใด" เจียงหลานถาม

เพียงแค่รู้เรื่องนี้เขาก็จะรู้ว่าอ๋าวหลงอวี่เป็นผู้ใหญ่แล้วหรือยัง

"เผ่ามังกรเป็นผู้ใหญ่อย่างแย่ที่สุดก็เกือบถึงเซียนมนุษย์แล้ว

โดยปกติแล้วพอเป็นผู้ใหญ่ก็คือเซียนมนุษย์"

หนุ่มน้อยเอ่ยปากกล่าว

เจียงหลานพยักหน้าพูดง่ายๆก็คือพลังบำเพ็ญยังไม่ถึงขั้นหลอมวิญญาณสู่ความว่างเปล่าของเผ่ามังกรล้วนเป็นเด็กที่ยังไม่เป็นผู้ใหญ่ทั้งหมด

ดังนั้นอ๋าวหลงอวี่ช่างเป็นมังกรเด็กจริงๆ ถูกรูปร่างภายนอกของเธอหลอกแล้ว

ถามเรื่องนี้สำหรับเจียงหลานก็พอแล้ว เรื่องอื่นๆไม่มีความจำเป็นต้องถามอีก

แต่ทว่าอ๋าวหลงอวี่มองอย่างไรก็ไม่เหมือนเด็กเลย

ไม่ยิ้มแย้มทำเรื่องต่างๆสะอาดหมดจดไม่เคยเป็นหนี้บุญคุณผู้อื่น