บทที่ 77 จะไปการประชุมหวูเซียนใหญ่หรือไม่

ฝันหนึ่งครั้งยาวนานสิบปี

แค่ตื่นขึ้นมาครั้งเดียววิญญาณแท้ก็บริสุทธิ์สว่างไสวก้าวสู่ความว่างเปล่าแสวงหาประตูสำนักเซียน

เจียงหลานผ่านประสบการณ์ฝันมาสิบปีเมามายสิบปี

ครั้นตื่นขึ้นมาในพริบตานั้นก็ก้าวเข้าสู่ภพภูมิแห่งจิตใจและจิตวิญญาณทันที

วิญญาณแท้ของเขากำลังก้าวเดินไปสู่ประตูใหญ่แห่งความว่างเปล่าทีละก้าว

ในที่สุดก็ปีนขึ้นสู่จุดสูงสุดของขั้นวิญญาณแรกกำเนิด และยืนอยู่เบื้องหน้าประตูใหญ่

จ้องมองตรงไปยังความว่างเปล่าอาจหลอมวิญญาณสู่ความว่างเปล่าได้

ใกล้ประตูสำนักเซียนเข้ามาอีกหนึ่งก้าวแล้ว

สามารถกล่าวได้ว่าเพียงแค่พยายามมากกว่านี้อีกหน่อยก็จะสามารถไปแสวงหาประตูสำนักเซียนได้ เพียงแต่การจะหาพบนั้นยากยิ่งนักการจะเข้าไปข้างในยิ่งยากยิ่งกว่า

เมื่อเข้าไปแล้วจะต้องเผชิญหน้ากับหายนะฟ้าดินโดยตรง หากสำเร็จก็จะบรรลุเป็นเซียน

ดังนั้นเส้นทางสู่การบรรลุเป็นเซียนจึงยากลำบากกว่าธรรมดา

เจียงหลานอาศัยสุราทิพย์หยกอำพันทะลวงผ่านขั้นวิญญาณแรกกำเนิดได้สำเร็จเขารู้สึกว่าจิตใจของตนก็ได้รับการยกระดับก้าวหน้าไปอีกขั้นหนึ่งด้วย

พลังอันทรงอานุภาพจะไม่นำความเปลี่ยนแปลงใดๆมาสู่ตัวเขาเลย ในขณะนี้เป็นเช่นนั้น

แต่หลังจากบรรลุเป็นเซียนแล้วก็ยากที่จะกล่าวได้

ในขณะนี้เขาบำเพ็ญเพียรมาเพียงหนึ่งร้อยสิบปีเท่านั้น

แม้แต่ศิษย์ผู้มีพรสวรรค์เวลานี้ก็ยังกำลังพยายามดิ้นรนเพื่อยกระดับสู่ขั้นวิญญาณแรกกำเนิดอยู่

ช่องว่างอันยิ่งใหญ่จะทำให้คนเกิดความรู้สึกเหนือกว่า จะทำให้คนเริ่มดูถูกสิ่งต่างๆมากมาย

โดยเฉพาะเมื่อยังมีสิ่งที่พึ่งพาอาศัยอยู่บนตัว

หากควบคุมตัวเองไม่ได้ดี เมื่อใดก็ตามที่ปล่อยให้จิตใจตนหวั่นไหวไม่มั่นคง

โลกต้าฮวงอันกว้างใหญ่นี้ก็จะสอนให้เขาเป็นคนได้ ดังนั้นยังคงต้องบำเพ็ญเพียรอย่างดี

ซ่อนตัวอยู่ที่ยอดเขาที่เก้าพยายามอย่าออกไปข้างนอกให้มากที่สุด

รอจนกว่าจะบรรลุเป็นเซียน แล้วจึงค่อยพิจารณาออกไปข้างนอกเป็นครั้งคราว

แต่ทว่าเซียนก็ไม่ได้เป็นผู้ไร้เทียมทานเช่นกัน โดยสรุปแล้วเซียนก็ยังมีผู้ล่มสลายตายจากไปอยู่เป็นประจำ

ควรรักษาจิตใจที่แท้จริงให้มั่นคงบำเพ็ญเพียรอย่างสงบสุขไม่หวังพึ่งโชคช่วยเด็ดขาด ไม่ดูถูกศัตรูคนใดๆ

ขณะนี้เขามีสุราทิพย์หยกอำพันเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งขวดรสชาติดูเหมือนจะไม่เลวทีเดียว

สักวันหนึ่งสามารถใช้เหตุผลอันสมควรส่งให้อาจารย์ของเขาได้ดื่ม

ประโยชน์สำหรับอาจารย์ของเขาน่าจะมีเพียงน้อยนิด ประเด็นสำคัญอยู่ที่รสชาติ

...

บนยอดเขาที่เก้า

โม่เจิ้งตงผู้คอยจับตาดูเจียงหลานอยู่ตลอดเวลาได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ก่อนหน้านี้เขาค้นพบอย่างกะทันหันว่าเจียงหลานออกจากถ้ำยูหมิงแล้วและยังทำงานอยู่ในสนามหญ้าด้วย ตอนแรกเขาไม่ได้ใส่ใจเท่าไรนัก

เพียงแต่เมื่อเดือนหนึ่งผ่านไปเขาก็พบว่าเจียงหลานยังคงถอนหญ้าอยู่ นี่แหล่ะที่ไม่ปกติ

แม้เจียงหลานจะออกมาถอนหญ้าและกวาดตำหนักใหญ่

แต่ช่วงห่างระหว่างครั้งต่างๆต่างก็เป็นหลายเดือน ครั้งนี้เพิ่งผ่านไปเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น

จากนั้นเขาก็จึงพบว่าศิษย์ของเขาไม่ใช่ว่าเว้นระยะหนึ่งเดือน หากแต่ทำมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็มแล้ว

การพบที่ไม่คาดคิดนี้ทำให้เขาใส่ใจเป็นพิเศษ กลัวว่าจิตใจได้รับผลกระทบจากจิตมาร

เมื่อเขาตั้งใจจะไปตรวจดูก็กลับรู้สึกว่าไม่ค่อยถูกต้องนัก

เจียงหลานมีสีหน้าสงบเรียบนิ่ง ไม่มีร่องรอยใดๆแห่งการถูกจิตมารบุกรุกเข้ามาเลย

ท่ามกลางความตื่นตระหนกครึ่งหนึ่งและความสงสัยครึ่งหนึ่ง เขาจึงสังเกตดูต่อไปอีกหลายเดือน

จากนั้นเขาก็ประหลาดใจ และพบว่ารอบๆตัวเจียงหลานมีบางสิ่งบางอย่างคล้ายกับสนามพลังปรากฏขึ้นมา

นั่นเป็นสิ่งที่นำมาให้การเปลี่ยนแปลงของจิตใจ เจียงหลานมีจิตใจที่เข้มแข็งเด่นขั้นบรรลุธรรมก็สูงส่งด้วย

แต่ก็ยังคงทำให้โม่เจิ้งตงตกตะลึงไปครั้งหนึ่ง กับการเปลี่ยนแปลงของจิตใจในครั้งนี้ช่างไม่น่าเชื่อจริงๆ

อายุยังน้อยนิดแต่สามารถทำได้ถึงขั้นนี้

มองดวงอาทิตย์และดวงจันทร์สลับกันไปมา มองสี่ฤดูผลัดเปลี่ยนหมุนเวียน

มองดอกไม้บานสะพรั่งและร่วงโรย มองเมฆหมุนม้วนและคลี่กางบนท้องฟ้า

อยู่ท่ามกลางนั้นสัมผัสอยู่ในนั้น

จิตใจดุจดั่งผิวน้ำในทะเลสาบไหวเอนเอียงไปตามคลื่น

หลังจากตระหนักถึงสิ่งเหล่านี้ โม่เจิ้งตงปิดกั้นยอดเขาที่เก้าไว้โดยตรงปฏิเสธไม่ให้ผู้ใดเข้ามาใกล้

ป้องกันไม่ให้ใครมารบกวนเจียงหลาน

เจียงหลานกำลังผ่านการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญ หากประมาทเล็กน้อยก็อาจล้มเหลวจากการเปลี่ยนแปลงนั้นและตกลงมาได้

โม่เจิ้งตงก็คอยจับตาดูอยู่ตลอดเวลา คอยปกป้องยอดเขาที่เก้าไว้

การปกป้องครั้งนี้ก็ครบสิบปีแล้ว

ในที่สุดวันนี้เขาตระหนักได้ว่าสนามพลังนั้นค่อยๆตกลงมาเบาบางหายไปกับสวรรค์และดิน

การเปลี่ยนแปลงสำเร็จแล้ว

‘สิบปีแล้วในที่สุดก็จบสิ้นแล้ว’

โม่เจิ้งตงมองไปยังแปดยอดเขาอื่นๆ เวลานี้มีผู้คนไม่น้อยกำลังเตรียมการบางอย่างอยู่

‘พูดถึงแล้ว การประชุมหวูเซียนใหญ่กำลังจะมาถึงแล้วอีกไม่กี่วันก็จะออกเดินทาง’

โม่เจิ้งตงหันกลับมามองไปยังตำแหน่งสนามหญ้าของเจียงหลานที่ยอดเขาที่เก้าความคิดบางอย่างเกิดขึ้นในใจ

‘ถามดูสักหน่อยว่าเต็มใจจะไปหรือไม่’

.......

เจียงหลานที่ตื่นขึ้นมาก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมวิญญาณสู่ความว่างเปล่าได้สำเร็จแล้ว

แต่ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะพักผ่อน

หากแต่จะย้ายไข่พืชวิเศษกลับไปยังถ้ำยูหมิงสานต่อการใช้ประโยชน์จากประตูยูหมิง และภาพเทพธิดาแห่งเหยาฉือในการบำเพ็ญเพียร

แสวงหาตัวตนของประตูสำนักเซียนให้เร็วที่สุด

เพียงแต่เมื่อเพิ่งตั้งใจจะกลับไปยังถ้ำยูหมิงเขาก็ได้รับข่าวสารจากอาจารย์ของเขา

‘ท่านอาจารย์คงจะเห็นพฤติกรรมของข้าในช่วงสิบปีนี้แล้ว

มองเห็นทะลุทะลวงทั้งหมดน่าจะยัง แต่การเปลี่ยนแปลงของจิตใจแน่นอนว่าต้องมองเห็นแล้ว’

ขณะนี้พลังบำเพ็ญภายนอกของเขาอยู่ที่ขั้นสร้างแก่นทองคำระยะปลายห่างจากสมบูรณ์เหลือเพียงเส้นผมเดียว

เมื่อจิตใจเปลี่ยนแปลงไปแล้วพลังบำเพ็ญของเขาก็ควรมีการเปลี่ยนแปลงไปด้วย

เพียงแค่สองปีจะก้าวเข้าสู่สมบูรณ์ได้เลย สองปีสั้นมากแล้ว

หลังจากนั้นเจียงหลานก็ไปพบอาจารย์ของเขา

"ท่านอาจารย์"

มาถึงยอดสูงยอดเขาที่เก้าเจียงหลานคำนับด้วยความเคารพ

"จิตใจมีการเปลี่ยนแปลงไปแล้วมีความตั้งใจจะออกไปเดินเที่ยวมองดูโลกภายนอกบ้างหรือไม่" โม่เจิ้งตงถามขึ้น

เจียงหลานตะลึงไปชั่วขณะ เขาไม่ได้แปลกใจที่อาจารย์ของเขารู้เรื่องการเปลี่ยนแปลงของจิตใจ

แต่ว่าเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงแล้วก็จะต้องออกไปข้างนอกหรือ เร็วเกินไปยังไม่ถึงเวลา

เขายังห่างไกลจากธรณีประตูสุดท้ายแห่งการบรรลุเป็นเซียนมากนัก

"ท่านอาจารย์ข้าในช่วงสิบปีนี้ละเลยการบำเพ็ญเพียร"

เจียงหลานพูดด้วยความลำบากใจเล็กน้อย ความหมายของเขาชัดเจนมาก

ไม่ต้องการไป

"เคยได้ยินเรื่องการประชุมหวูเซียนใหญ่หรือไม่ เป็นการประชุมใหญ่ที่รวมผู้มีความสามารถหนุ่มสาวส่วนใหญ่ในต้าฮวงเข้าด้วยกัน ไม่ต้องให้เจ้าไปต่อสู้กับใครเพียงแค่ไปเห็นโลกกว้างเท่านั้นเอง มีท่านผู้ใหญ่หลายท่านจากคุนหลุนนำทัพ ไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัย เป็นอย่างไรล่ะ"

โม่เจิ้งตงมองมาที่เจียงหลานราวกับพยายามชักจูงให้เจียงหลานยอมรับ

พูดจบแล้วยังเสริมเพิ่มอีกประโยคหนึ่ง

"ไปกลับไม่เกินสามเดือนนี่คือโอกาสอันยอดเยี่ยมที่จะทำความเข้าใจต้าฮวงแตกต่างจากที่เห็นในหนังสือโดยสิ้นเชิง อ่านหนังสือหมื่นเล่มไม่เท่าเดินทางหมื่นลี้"

โม่เจิ้งตงมองมายังเจียงหลานราวกับกำลังรอคำตอบจากเจียงหลาน

ไม่มีเหตุผลใดที่จะไม่ไปได้เลย