บทที่ 28 เจ้าของห้องเช่า: อีกไม่กี่วันนี้เธอเจอหนักแน่

บทที่ 28 เจ้าของห้องเช่า: อีกไม่กี่วันนี้เธอเจอหนักแน่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เจียงหนานเคาะประตูหน้าห้องของเซี่ยจื่อฉิงผู้เป็นเจ้าของห้องเช่าอย่างแผ่วเบา

ตึก ตึก ตึก

หลังจากรอเพียงไม่กี่วินาที เสียงฝีเท้าอันแผ่วเบาก็ดังขึ้น

แอ๊ด

ประตูเปิดออก

เจียงหนานมองไปยังเจ้าของห้องเช่าที่ยืนอยู่ตรงประตู ใบหน้าของเขาเผยความตกตะลึงออกมาในทันที

วันนี้เจ้าของห้องเช่าดูแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่เพียงแค่การแต่งกาย แต่รวมไปถึงการแต่งหน้าด้วย

ปกติแล้วเจ้าของห้องเช่ามักจะแต่งหน้าในสไตล์ผู้หญิงวัยทำงานที่ดูเป็นผู้ใหญ่และเฉลียวฉลาด

แต่วันนี้เธอกลับแต่งหน้าอ่อนๆ อ่อนเสียจนถ้าไม่สังเกตให้ดีก็แทบจะดูไม่ออกว่าเธอแต่งหน้ามา

เส้นผมสีเงินที่เป็นลอนคลื่นเล็กๆ ซึ่งปกติจะทิ้งตัวระบ่า บัดนี้ถูกรวบขึ้นเป็นหางม้าสูง ดูทะมัดทะแมงและโฉบเฉี่ยว ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นพี่สาวข้างบ้านที่แสนสดใส

เมื่อมองไปยังชุดที่เธอสวมใส่ในตอนนี้ กางเกงยีนส์เอวสูงกับเสื้อเอวลอยสีขาวที่เผยให้เห็นหน้าท้องรำไร ช่วงเอวที่ไร้ซึ่งไขมันส่วนเกินนั้นช่างดึงดูดสายตาเสียเหลือเกิน

"อะไรกัน จำพี่สาวคนนี้ไม่ได้แล้วเหรอ"

เจ้าของห้องเช่าเลิกคิ้วขึ้น และเพียงแค่การแสดงออกเล็กๆ น้อยๆ นั้นก็ทำให้หัวใจของเจียงหนานเต้นรัวอย่างรุนแรง

"พี่ครับ สไตล์ของพี่นี่หลากหลายจริงๆ ใส่ชุดอะไรก็ดูดีไปหมดเลย"

เจียงหนานเอ่ยชมอย่างไม่ขาดปาก

"โธ่ เจ้าเด็กคนนี้"

ท่าทางโฉบเฉี่ยวที่เจ้าของห้องเช่าพยายามทำในตอนแรกพลันอ่อนแรงลงทันที เธอกระซิบตอบเบาๆ ว่า "อีกไม่กี่วันนี้ พอเสี่ยวเจี๋ยไปหาคุณย่าแล้ว พี่จะตั้งใจสอนเทคนิคการเล่นเปียโนให้เธออย่างดีเลยล่ะ"

"ตอนนี้เธอยังอยู่ที่โรงเรียนอนุบาลไม่ใช่เหรอครับ"

เจียงหนานถามด้วยความแปลกใจ

"ก็ใช่จ้ะ แต่พี่มีความลับบางอย่างที่ยังบอกตอนนี้ไม่ได้"

เจ้าของห้องเช่าในอ้อมกอดของเขาเอ่ยอย่างขัดเขิน ในขณะเดียวกันเธอก็แอบทึ่งในพละกำลังที่เหลือล้นของเจียงหนานที่อุ้มเธอขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย

เจียงหนานกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูเธอ

ผ่านไปนานกว่าครึ่งชั่วโมง

"เด็กนิสัยไม่ดี"

เจ้าของห้องเช่าดุทีเล่นทีจริง

ในช่วงเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง คะแนนความประทับใจที่เธอมีต่อเขาก็พุ่งขึ้นไปถึง 65 คะแนนแล้ว

ครืด ครืด ครืด

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่นก็สั่นสะเทือนขึ้นมา

เจียงหนานมองดู ชื่อที่บันทึกไว้คือ หลินหลิน ซึ่งน่าจะเป็นเพื่อนสนิทสมัยมัธยมปลายที่เจ้าของห้องเช่าเคยพูดถึง

เขาส่ายหัวและไม่ได้กดรับสาย พลางเหลือบมองเวลา

"สี่โมงเย็นแล้วเหรอเนี่ย เวลานี่ผ่านไปเร็วชะมัด"

เจียงหนานเอนหลังพิงโซฟา หลับตาลงเล็กน้อยแล้วเริ่มตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง

เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่นาที เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง

"พี่เซี่ยครับ เมื่อกี้มีคนโทรมาหาพี่ด้วย"

เจียงหนานเอ่ยเตือน

"จ้ะ"

เจ้าของห้องเช่าเหลือบมองโทรศัพท์แล้วถามว่า "ทำไมเธอไม่รับสายล่ะ"

"มันไม่ค่อยเหมาะสมน่ะครับ"

เจียงหนานส่ายหัวพลางยิ้ม

"ไม่เหมาะสมตรงไหน เธอนี่นะ หึ"

เจ้าของห้องเช่าแค่นเสียงเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรกลับไปที่เบอร์นั้น

ไม่นานนัก ปลายสายก็รับสาย

"หลินหลิน พวกเราจะไปกันตอนนี้เลยเหรอ"

เจ้าของห้องเช่าถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ใช่จ้ะ พวกเราอยู่ที่โรงแรมเจียงเฉิงแกรนด์แล้ว รีบมานะ"

เสียงของหลินหลินดังลอดออกมา

"โรงแรมเจียงเฉิงแกรนด์เหรอ พวกเธอ คำว่าพวกเธอเนี่ยหมายถึงใครบ้าง"

เจ้าของห้องเช่าขมวดคิ้ว

"ใช่จ้ะ แค่กๆๆ ฉันกับสามีน่ะ"

หลินหลินรีบพูดเสริม "เธออยู่แถวเมืองเก่า ขับรถจากที่นั่นมานี่ต้องใช้เวลาตั้งครึ่งชั่วโมงเชียวนะ รีบออกมาเถอะจะได้ไม่เจอช่วงรถติด เดี๋ยวรถจะติดหนักมาก"

"ตกลงจ้ะ"

เจ้าของห้องเช่าไม่ได้คิดอะไรมาก หลังจากวางสายเธอก็ถือโทรศัพท์ไว้ จากนั้นก็กางแขนออก หลับตาลงพลางทำปากยื่น

ความงามแบบบริสุทธิ์ของดาวโรงเรียนที่ทำตัวกำกวมน่ะไม่น่ากลัวเท่าไหร่หรอก ที่น่ากลัวจริงๆ คือพี่สาวข้างบ้านที่กำลังจะย่างเข้าสู่วัยสามสิบต่างหาก ความบริสุทธิ์น่ะเป็นสิ่งที่พวกพี่สาวเขาเล่นกันมาจนเบื่อแล้ว สำหรับผู้หญิงที่งดงามและเพียบพร้อมอย่างเจ้าของห้องเช่า ไม่มีสไตล์ไหนที่เธอรับมือไม่ได้ ในตอนนี้เสน่ห์ที่แฝงไปด้วยความขัดเขิน ผสมผสานกับกลิ่นอายของความเป็นผู้ใหญ่ คือแรงปะทะทางภาพลักษณ์และอารมณ์ที่แท้จริง

เจียงหนานลุกขึ้นยืน ไม่กี่นาทีต่อมา

"อีกไม่กี่วันนี้เธอโดนดีแน่"

เจ้าของห้องเช่าหรี่ตามองพลางยิ้ม และในตอนนั้นเองเจียงหนานถึงได้สังเกตเห็นว่าผู้หญิงคนนี้มีลักยิ้มบางๆ อยู่ที่มุมปากทั้งสองข้าง ซึ่งเป็นความงดงามที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจริงๆ

"พี่เซี่ยครับ คำนั้นผมควรจะเป็นคนพูดกับพี่มากกว่าหรือเปล่า"

เจียงหนานหัวเราะออกมา

"หึ พี่ไม่สนหรอก"

พี่สาววัยสามสิบในเวลานี้ดูเหมือนเด็กสาวแรกรุ่นที่เพิ่งมีความรัก ทั้งงดงามและน่าหลงใหล

ประมาณสิบนาทีหลังจากนั้น เจียงหนานโอบเอวบางของเจ้าของห้องเช่าเดินออกจากบ้าน

"เจียงหนาน เธอขับรถเป็นไหม"

เจ้าของห้องเช่าคล้องแขนเจียงหนาน พลางเอนศีรษะซบไหล่เขาแล้วถามขึ้น

"เป็นครับ"

เจียงหนานพยักหน้า "ผมระดับปรมาจารย์เลยนะพี่ เมื่อก่อนผมเกือบจะได้ขับเฟอร์รารี่สีเหลืองแล้ว พี่ก็รู้ว่าคนที่จะขับเฟอร์รารี่สีเหลืองได้น่ะต้องเป็นนักขับที่เก่งขนาดไหน"

"ถุยๆ พี่พูดจริงจังกับเธอนะ เจ้าเด็กนิสัยเสีย ทำตัวแก่แดดไม่เข้าเรื่องจริงๆ"

เจ้าของห้องเช่าเอื้อมมือไปหยิกเอวเจียงหนานเบาๆ

"โอ๊ย เจ็บครับพี่ ยอมแล้วครับ"

เจียงหนานรีบโอดครวญขอความเมตตาทันที

"หึ นี่แน่ะ จะได้จำไว้ว่าอย่ามาทำตัวไม่เข้าเรื่องอีก"

เจ้าของห้องเช่าแค่นเสียงอีกครั้ง ก่อนจะหยิบพวงกุญแจออกมาจากกระเป๋าถือ สังเกตได้ว่ามันคือพวงกุญแจพวงใหญ่ ไม่ใช่แค่ดอกเดียว

เจียงหนานมองดูแล้วก็ต้องอุทานในใจ มีทั้งบีเอ็มดับเบิลยู เมอร์เซเดส-เบนซ์ อาวดี้ ปอร์เช่ ระดับต่ำที่สุดก็ยังเป็นรถหรูเยอรมันสามแบรนด์ดัง เขาถึงกับเห็นกุญแจรถลัมโบร์กินีอยู่ในนั้นด้วย พระเจ้าช่วย เธอคือเศรษฐีนีตัวจริงเสียงจริง

"อยากขับคันไหนล่ะ"

เจ้าของห้องเช่าส่งยิ้มให้พลางยื่นพวงกุญแจมาให้เลือก

"แล้วรถจอดอยู่ที่ไหนครับ"

เจียงหนานถาม

"จอดอยู่ที่ที่จอดรถใต้ดินของคอนโดนี่แหละจ้ะ"

เจ้าของห้องเช่าตอบ

"ไม่เป็นไรครับ ที่จอดรถใต้ดินต้องเดินไปไกลหน่อย ไปรถผมดีกว่า"

เจียงหนานส่ายหัว จากนั้นเขาก็หยิบกุญแจรถออกมาแล้วกดรีโมทสองครั้ง เล็งไปที่รถปอร์เช่ คาเยนน์ที่จอดอยู่ในที่ว่างไม่ไกลนัก

ปี๊บ ปี๊บ

เจ้าของห้องเช่ามองตามไปและเห็นรถปอร์เช่ คาเยนน์สภาพใหม่เอี่ยมเข้ามาในสายตา

"สรุปว่ารถคันนี้เป็นของเธอเหรอ"

เจ้าของห้องเช่ารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอเห็นรถคันนี้มาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว และไม่คิดเลยว่าจะเป็นรถของเจียงหนาน

"ครับ"

เจียงหนานพยักหน้า

"ดูท่าเธอจะเป็นเศรษฐีน้อยเหมือนกันนะเนี่ย พี่กะว่าจะเลี้ยงดูเธอเสียหน่อย เฮ้อ ดูท่าพี่คงไม่มีวาสนาได้เป็นป๋าคนสวยเสียแล้ว"

เจ้าของห้องเช่าทำปากยื่นอย่างน่าสงสาร "พี่ยังอุตส่าห์อยากลองใช้วิธีเปย์แบบโหดๆ อย่างที่เขาลือกันในเน็ตอยู่เลยนะ ฮิฮิฮิ"

"ถ้าถามผมนะพี่ พี่ทำตัวเป็นผู้หญิงอ่อนหวานบอบบางน่ะดีแล้ว สไตล์สาวแกร่งสายเปย์น่ะไม่เหมาะกับพี่หรอก"

เจียงหนานกระซิบตอบที่ข้างหูเธอเบาๆ