บทที่ 23 พี่ครับ ได้เวลาแล้ว มาที่บ้านฉันได้เลยค่ะ

บทที่ 23 พี่ครับ ได้เวลาแล้ว มาที่บ้านฉันได้เลยค่ะ

"พี่เจียงหนาน เที่ยงนี้ฉันว่างค่ะ"

ซูอวิ๋นตอบกลับ

"ส่งตำแหน่งที่ตั้งมาให้ผมหน่อย เดี๋ยวอีกสักพักผมจะไปหา"

เสียงของเจียงหนานตอบกลับมาอีกครั้ง

"ตกลงค่ะ"

ซูอวิ๋นรีบตอบรับพยาพลางลังเลใจเล็กน้อยขณะกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องพักขนาดเล็กของเธอ เธออดไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปากแล้วพึมพำกับตัวเองว่า "ถึงบ้านจะหลังเล็กไปหน่อย แต่ก็สะอาดสะอ้าน เขาคงไม่รังเกียจหรอกมั้ง?"

เธอพึมพำกับตัวเองพลางกดส่งตำแหน่งที่ตั้งไปให้เจียงหนาน จากนั้นจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินกลับเข้าห้องนอนเพื่อเปลี่ยนชุด

เมื่อได้ยินเจียงหนานบอกว่าจะมาหา เธอจึงทึกทักเอาเองว่าเขาคงอยากจะมาทานอาหารง่ายๆ ที่บ้าน เธอจึงเตรียมตัวจัดข้าวของให้เรียบร้อยและตั้งใจจะออกไปซื้อวัตถุดิบมาทำอาหาร

"ประจวบเหมาะเลย เที่ยงนี้เสี่ยวนานนานอยู่ที่โรงเรียนอนุบาล จะได้ไม่ลำบากใจ"

ซูอวิ๋นลอบกลืนน้ำลาย บอกตามตรงว่าเธอเองก็กังวลอยู่บ้างที่จะพาผู้สนับสนุนรายใหญ่มาที่บ้าน แต่ในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกถึงความคาดหวังแปลกๆ ในใจ

"อยากรู้จังว่าผู้สนับสนุนคนนี้หน้าตาเป็นยังไง"

ตอนนี้ซูอวิ๋นมีความประทับใจต่อเจียงหนานถึง 40 คะแนนแล้ว ตามหลักการพื้นฐาน ขอเพียงผู้สนับสนุนคนนี้ไม่ได้พิการหรือตาบอด หลังจากพบกันแล้ว คะแนนความประทับใจ 40 คะแนนนี้ย่อมนำไปสู่บางสิ่งบางอย่างที่ยากจะบรรยายระหว่างเธอกับเจียงหนานอย่างแน่นอน

ซูอวิ๋นไม่ใช่คนโง่ เจียงหนานเปย์ให้เธอไปมากกว่าหนึ่งล้านหยวน ถ้าบอกว่าเขาไม่หวังอะไรเลย ต่อให้มีเหตุผลร้อยแปดประการเธอก็ไม่มีวันเชื่อ

"ฉันเลี้ยงลูกสาวมาตัวคนเดียวตั้งหลายปีจนแทบจะหมดแรงแล้ว ถ้าสามารถหาใครสักคนมาเป็นที่พึ่งได้จริงๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องแย่ แต่มันคือการปลดปล่อยตัวเองอย่างสิ้นเชิง"

หากไม่มีใครอย่างเจียงหนานมาคอยเปย์ของขวัญให้ บางทีซูอวิ๋นอาจจะแค่ดิ้นรนสู้ชีวิตต่อไปแบบนี้ แต่ตอนนี้เมื่อมีผู้อุปถัมภ์อย่างเจียงหนานมาปรากฏตัว จะบอกว่าเธอไม่อยากมีที่พึ่งเลยก็คงเป็นการโกหก

"มาดูกัน ถึงฉันจะมีลูกแล้ว แต่ถ้าพูดถึงหน้าตาและรูปร่างล่ะก็ เด็กสาวๆ น้อยคนนักจะเทียบฉันได้ ยิ่งไปกว่านั้น ฉันเพิ่งจะเคย... แค่ครั้งเดียวเท่านั้น เด็กสาวสมัยนี้บางทีอาจจะไม่เหลือ... สิ่งนั้นแล้วด้วยซ้ำ"

ขณะที่พูด ซูอวิ๋นซึ่งเพิ่งจะถอดชุดกี่เพ้าผ้าบางออก ก็ก้มลงมอง "ปทุมถัน" ของตัวเอง พลางเผยความภูมิใจเล็กๆ บนใบหน้าที่แดงระเรื่อ

แม้เธอจะอายุใกล้สามสิบแล้ว แต่เธอก็ยังเต่งตึงราวกับเด็กสาว!

"สาธุ ขอให้ผู้สนับสนุนคนนี้เป็นผู้ชายที่ควรค่าแก่การฝากชีวิตไว้ด้วยเถิด ต่อให้เป็นเพียงคนรักกัน แต่ตราบใดที่เขาดีต่อฉัน ฉันก็เต็มใจ!"

การใช้ชีวิตลำพังกับลูกสาวมานานหลายปีทำให้เธอเข้าใจดีกว่าใครว่าชีวิตของแม่เลี้ยงเดี่ยวนั้นยากลำบากเพียงใด

เสี่ยวนานนานยังเล็กอยู่ เพิ่งอยู่ชั้นอนุบาล พอจะถูไถไปได้ แต่ถ้าถึงเวลาเข้าประถม มัธยมต้น มัธยมปลาย หรือแม้แต่มหาวิทยาลัย จะต้องใช้เงินมากมายขนาดไหน?

เธอเป็นเพียงครูสอนเปียโนพาร์ตไทม์ เมื่อคนรู้จักแนะนำลูกศิษย์มาให้บ้าง รวมกับรายได้อันน้อยนิดจากการสตรีมสด เธอสามารถหาเงินได้เดือนละหนึ่งหมื่นกว่าหยวน

แต่มันไม่ได้มั่นคงแบบนี้ทุกเดือนเสียเมื่อไหร่!

ขณะที่ครุ่นคิด เธอก็เปลี่ยนมาสวมชุดกระโปรงลายดอกไม้เรียบง่ายและมองดูตัวเองในกระจกเงาบานยาว ไม่รู้ว่าเธอนึกถึงอะไร แต่ความขัดเขินก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

...

"ซูอวิ๋น ความประทับใจ +2"

ทางด้านเจียงหนาน ขณะที่เขากำลังบันทึกตำแหน่งที่ตั้งที่ซูอวิ๋นส่งมาลงในโทรศัพท์ เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัว ทำให้คิ้วของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย

"แค่เงินล้านกว่าหยวน ก็ทำให้ผู้หญิงที่มีเกียรติระดับแนวหน้าเริ่มมีความคิดแบบนี้ได้แล้ว ดูเหมือนว่าการมีเงินจะทำให้ทำอะไรก็ได้ดั่งใจจริงๆ!"

ในแง่หนึ่ง เจียงหนานกับซูอวิ๋นคนนี้ดูจะมีวาสนาต่อกันอยู่บ้าง เธอถูกแนะนำขึ้นมาบนหน้าแรกของแอปพลิเคชันทุกครั้งที่เขาเปิดแอปขึ้นมา มันจะเป็นอย่างอื่นไปได้นอกจากสวรรค์ลิขิตให้เขา?

เจียงหนานส่ายหัว รู้สึกว่าความคิดก่อนหน้านี้ของตัวเองช่างเหลือเชื่อ

เพียงแค่วันเดียว มุมมองความคิดของเขาก็เปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้

"ดูเหมือนที่หลายคนพูดว่าเศรษฐีใหม่มักจะน่ารำคาญจะเป็นเรื่องจริง ทันทีที่ผมได้ระบบมา ตัวตนภายในของผมดูเหมือนจะค่อยๆ พองโตขึ้นเรื่อยๆ ทั้งที่ในโลกนี้ยังมีคนรวยกว่าผมอีกตั้งมากมาย! แล้วรวยแล้วจะยังไงล่ะ?"

เจียงหนานสูดลมหายใจเข้าลึกๆ คำว่า "รวยจนเทียบเคียงแว่นแคว้น" นั้นมีไว้พูดกันในสมัยโบราณเท่านั้น ไม่เห็นหรือว่าเศรษฐีอย่างเสิ่นว่านซานยังถูก "เก็บเกี่ยว" ได้เลย?

ชาวบ้านธรรมดาย่อมไม่ต่อกรกับผู้มีอำนาจ ไม่ว่าคุณจะรวยแค่ไหน คำว่า "อำนาจ" ย่อมมีน้ำหนักเหนือกว่าความมั่งคั่งเสมอ!

"โชคดีที่เงินคืนที่ผมได้รับจากระบบเป็นเงินที่ถูกกฎหมายและได้รับผ่านช่องทางที่ถูกต้อง ไม่มีใครสามารถตรวจสอบย้อนหลังได้ ไม่อย่างนั้นผมคงไม่ต้องรอให้ยอดเงินฝากถึงสิบกว่าล้านหรอก ป่านนี้เจ้าหน้าที่ตำรวจคงมาเยี่ยมถึงบ้านตั้งแต่มีรายได้ก้อนแรกแล้ว!"

เจียงหนานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งแล้วกดดาวน์โหลดเกมมือถือแนวเปย์หนักๆ หลายเกม

เมื่อวานเขายังนึกไม่ออกว่าจะเล่นเกมที่ใช้เงินเยอะๆ เกมไหนดีที่เมื่อก่อนเขาไม่มีปัญญาเล่น แต่วันนี้เขาจะจัดให้เต็มที่!

ในช่วงสามชั่วโมงต่อมา เจียงหนานมัวแต่ดาวน์โหลดและทุ่มเงินเปย์เกมมือถือที่เขาเคยได้แต่แต่มอง เขาเปย์ไปเกมละไม่มาก แค่หนึ่งแสนหยวนต่อเกมเท่านั้น

ในจำนวนนั้น มีเกมสุ่มกาชาเกมหนึ่งที่เจียงหนานเปย์ไปหนักกว่าเพื่อน ถึงสามแสนหยวนทีเดียว!

แต่ขนาดเปย์ไปสามแสน เขาก็ยังสุ่มได้แต่การ์ดซ้ำๆ และยังสะสมตัวละครระดับสูงสุดได้ไม่ครบเลยด้วยซ้ำ

"เกมห่วย!"

เจียงหนานกดลบทิ้งทันที

"เงินคืนจากการเปย์เกมก็ไม่ได้ต่างจากการเปย์ในสตรีมสดเท่าไหร่แฮะ!"

เจียงหนานคำนวณดูว่าในช่วงสามชั่วโมงกว่าๆ นี้เขาใช้เงินไปทั้งหมดประมาณสามล้านหยวน

กล่าวคือ เฉลี่ยแล้วเขาใช้เงินไปหนึ่งล้านหยวนต่อชั่วโมง

และยอดเงินคืนที่เขาได้รับกลับมานั้นดีมาก คือได้รับมาถึงเก้าล้านหยวน

หลังจากหักต้นทุนสามล้านหยวนแล้ว เขากำไรเนื้อๆ ถึงหกล้านหยวน ความเร็วขนาดนี้เรียกได้ว่ายิ่งกว่าติดจรวดเสียอีก

เพียงเวลาไม่กี่ชั่วโมง เขาสามารถหาเงินได้มากกว่าที่คนอื่นหาทั้งชีวิตหรืออาจจะหลายชั่วอายุคนด้วยซ้ำ ถ้าคนอื่นรู้เรื่องนี้เข้า ไม่รู้ว่าจะคิดอย่างไรกันบ้าง

"ตอนนี้ผมมีเงิน 17.6 ล้านหยวนแล้ว รถก็มีแล้ว ผมควรซื้อบ้านก่อนดีไหมนะ?"

นัยน์ตาของเจียงหนานหรี่ลงเล็กน้อย เขาไม่จำเป็นต้องเข้าไปอยู่ทันทีที่ซื้อบ้านหรอก ขอเพียงแค่ได้ใช้เงิน เขาก็จะได้รับเงินคืน ถ้าดวงดีได้รับเงินคืนหลายเท่าหรือสิบกว่าเท่า เงิน 17.6 ล้านหยวนของเขาก็อาจจะกลายเป็นหลายร้อยล้านได้ในชั่วพริบตา!

ครืด ครืด ครืด

ขณะที่เจียงหนานกำลังใช้ความคิด โทรศัพท์ของเขาก็สั่นสะเทือนขึ้นมา

เจียงหนานมองดู เป็นสายเรียกเข้าจากซูอวิ๋น

"นั่นใช่... พี่เจียงหนานหรือเปล่าคะ?"

แม้ว่าซูอวิ๋นจะอายุมากกว่าเจียงหนานไม่กี่ปี แต่คำว่า "พี่" ที่เธอเรียกกลับฟังดูรื่นหูสำหรับเจียงหนานมาก เสียงของเธอช่างหวานใสจริงๆ

"ผมเองครับ"

เจียงหนานตอบ

"พี่คะ ได้เวลาแล้ว พี่มาที่บ้านฉันได้เลยค่ะ"

เสียงที่แฝงความขัดเขินเล็กน้อยของซูอวิ๋นดังลอดมาจากปลายสาย