บทที่ 595 ตัวแทนภาคอุตสาหกรรมทั้งหมดโกรธแค้น!

บทที่ 595 ตัวแทนภาคอุตสาหกรรมทั้งหมดโกรธแค้น!

เฉินลู่หยางลุกขึ้นยืน เอ่ยปากราวกับวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ "ผมโดนไล่ออกแล้ว ไม่ใช่ล่ามเทคนิคแล้ว ไม่มีบัตรเข้าไม่ได้แล้ว"

ผู้รับผิดชอบโอบไหล่เขาอย่างสนิทสนม "น้องชาย พูดอะไรอย่างนั้น เข้าข้างในไม่ได้ ก็มานั่งอยู่กับพี่นี่แหละ"

"ที่พี่มีทั้งของกินของดื่ม แถมไม่ต้องทำงาน ดีกว่าอยู่ข้างในตั้งเยอะ!"

เฉินลู่หยางมองผู้รับผิดชอบด้วยสายตาเป็นประกาย แล้วพูดอย่างซาบซึ้งใจ "พี่ชาย ต้องขอบคุณพี่จริงๆ ที่ช่วยดันผมออกมา ไม่อย่างนั้นผมคงไม่มีโอกาสได้รู้จักพี่!"

เมื่อเห็นเฉินลู่หยางกับผู้รับผิดชอบทำท่าทางราวกับพี่น้องคลานตามกันมา เฉาชิงหังก็ร้อนรนขึ้นมา "พูดให้ชัดเจนหน่อย! ทำไมถึงโดนไล่ออก"

เฉินลู่หยางไม่มีอะไรต้องปิดบัง จึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังรอบหนึ่ง

"คืนนี้เหรอ ผมว่าจะลองไปขอนอนเบียดกับโรงงานผู้อำนวยการอวี๋กับอาห่าวสักคืน ถ้าได้ ก็จะลองหาคนทำบัตรผู้เข้าร่วมงานในฐานะเจ้าหน้าที่เทคนิคของโรงงาน ถ้าเนียนเข้าไปได้ก็เข้าไป ถ้าเนียนไม่ได้ ผมก็จะคอยเชียร์พวกคุณอยู่ข้างนอก!"

"เหลวไหล!" เฉาชิงหังด่าออกมา มือที่กุมท้องกดแน่นขึ้นกว่าเดิม

"เดี๋ยวฉันจะเข้าไปถามให้รู้เรื่อง!!"

เฉินลู่หยางรีบขวางเฉาชิงหังไว้ "จะถามอะไร ยัยป้าคนนั้นหัวแข็งจะตาย อีกอย่างผมเป็นคนขอถอนตัวเอง ไปถามก็ไม่มีประโยชน์หรอก!"

เฉาชิงหังปัดมือเขาออก "นายรออยู่ตรงนี้ ฉันจะเข้าไปทวงความยุติธรรมให้!"

เฉินลู่หยางดึงเขาไว้อีกครั้ง "เปล่าประโยชน์น่า!"

"ผมคืนบัตรไปแล้ว ต่อให้พี่ไปทวงแล้วจะได้อะไรขึ้นมา! เดิมทีผมก็เป็นคนฝ่าฝืนคำสั่ง ผิดวินัยก่อน ผมยอมรับผิด!"

"นายยอมรับไม่ได้นะ!!!" เฉาชิงหังตะคอกด้วยความโกรธ

"นายคิดว่าที่นี่คือโรงงานเครื่องกล หรือมหาวิทยาลัยปักกิ่งของนายหรือไง? นี่มันงานแสดงสินค้านำเข้าส่งออกระดับประเทศ!"

"นายเป็นล่ามเทคนิคที่กระทรวงอุตสาหกรรมคัดเลือกมา ถ้าถอนตัวกลางคัน ทางงานจะมองหน่วยงานต้นสังกัดนายยังไง?"

"เขาจะหาว่ากระทรวงส่งคนมาแล้วคุมไม่ได้ จะหาว่าระบบเครื่องกลไฟฟ้าคัดกรองคนไม่เข้มงวด!"

"ถ้านายยอมรับผิด บันทึกนี้จะถูกใส่ลงในแฟ้มประวัติของนาย ต่อไปไม่ว่าจะเลื่อนตำแหน่ง ยืมตัวไปช่วยงานราชการ ส่งตัวไปทำงานเทคนิคต่างประเทศ หรือโควตาเรียนต่อต่างประเทศ ก็จะถูกประโยคนี้ขัดขาไว้หมด!"

เฉินลู่หยางเงียบไปครู่หนึ่ง

"งั้นก็ไม่ต้องไปเรียนต่อนอกสิ! ผมจะปักหลักอยู่บ้านเกิด พัฒนาภาคอีสาน!"

"นาย————" เฉาชิงหังรู้สึกจุกที่หน้าอก คิดว่าขืนคุยกับหมอนี่ต่ออีกประโยคเดียว ตัวเองคงอกแตกตายแน่

"รออยู่ตรงนี้!"

เฉาชิงหังด่าส่งท้าย แล้วหันหลังวิ่งกลับเข้าไปในฮอลล์

เฉินลู่หยางยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของเฉาชิงหังด้วยสีหน้าซับซ้อน

ภายในฮอลล์ อวี๋อั้นซานและห่าวเฝิงชุนเพิ่งจะจัดวางแม่แรงตัวเล็กเสร็จ คนของโรงงานตงโจวก็ทราบข่าวแล้วรีบตามมา

"ขอบคุณพวกคุณมากครับ! ขอบคุณจริงๆ"

"ถ้าไม่ได้สหายเฉินลู่หยางของโรงงานพวกคุณ กับแม่แรงตัวนี้ พวกเราคงมาเสียเที่ยวเปล่าๆ"

หลายคนซาบซึ้งใจจนแทบน้ำตาไหล จับมืออวี๋อั้นซานและห่าวเฝิงชุนเขย่าไม่ยอมปล่อย

เมื่อครู่นี้พวกเขาส่งรายงานไปแล้ว ถ้าไม่มีปัญหาอะไร พรุ่งนี้พวกเขาก็จะผ่านการตรวจสอบซ้ำฉลุย ได้เข้างานกวางเจาแน่นอน!

พวกเขาไปที่ห้องทำงานล่ามแล้ว แต่ไม่เห็นเงาของเฉินลู่หยาง

จึงรีบมาขอบคุณทางฝั่งอวี๋อั้นซานแทน

สวี่เถี่ยเฉิงจับมืออวี๋อั้นซานแน่น ขอบตาแดงก่ำ

"โรงงานเราอยู่ทางใต้ ได้ยินคนพูดกันตลอดว่าโรงงานทางเหนือมีความสามารถสูง เทคนิคแข็งแกร่ง พอมาเจอหน้างานจริง ถึงได้รู้ว่าอะไรที่เรียกว่าความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน"

"เหนือใต้อะไรกันครับ" อวี๋อั้นซานดีใจแทนพวกเขาจากใจจริง "คนสร้างรถเหมือนกัน ก็เหมือนพี่น้องบนสายการผลิตเดียวกัน รถของพวกคุณได้เข้างาน ก็ถือเป็นเรื่องของพวกเราทุกคน"

"พวกเราทุกคน วันๆ ทำงานกันรากเลือด ก็เพื่อความหวังเดียว อยากเห็นรถยนต์เล็กที่จีนสร้างเอง วิ่งได้อย่างมั่นคงในประเทศ และมีชื่อเสียงในระดับสากล"

ขณะที่กำลังคุยกัน อวี๋อั้นซานก็ชะงักไป

"เสี่ยวเฉา? บอกให้กลับไปพักไม่ใช่เหรอ? ทำไมกลับมาอีก?"

เฉาชิงหังเหลือบมองสวี่เถี่ยเฉิงและต้วนยวี่หูที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วพูดเสียงขรึม "เสี่ยวเฉินทำผิดกฎระเบียบที่ประชุม ลาก่อนเวลา เลยถูกไล่ออกจากกลุ่มล่ามครับ"

อะไรนะ?

พอประโยคนี้หลุดออกมา อวี๋อั้นซาน ห่าวเฝิงชุน สวี่เถี่ยเฉิง และต้วนยวี่หู ต่างหันขวับมามองเขาเป็นตาเดียว

เฉาชิงหังพูดซ้ำอีกครั้ง

"ทำไมล่ะ! พวกเขามีสิทธิ์อะไรมาไล่เสี่ยวเฉินออก!" ต้วนยวี่หูตะโกนลั่น เรียกสายตาคนทั้งฮอลล์ให้หันมามอง

"ถ้าไม่ใช่เพราะเสี่ยวเฉิน รถคันนี้ของพวกเราคงจอดตายอยู่ตรงนี้แล้ว!"

สีหน้าของอวี๋อั้นซานเปลี่ยนไป สบถเสียงต่ำ "บ้าบอที่สุด!"

"พวกทำงานแปลภาษาต่างประเทศพวกนี้ จะไปรู้เรื่องการช่วงชิงโอกาสอะไร"

เสียงของเขายังไม่ทันเงียบ ตัวแทนจากโรงงานอื่นรอบๆ ก็ได้ยินกันหมด

ตัวแทนจากสืออันจ้งจี, เฟิงหยางแมชชีนเนอรี่, โรงงานเครื่องกลหงจิน และสถาบันวิจัยอีกหลายแห่ง ต่างชะโงกหน้าออกมาจากหลังบูธ

"เกิดอะไรขึ้น? ใครโดนไล่ออก?"

"ได้ยินว่าล่ามตัวเล็กๆ คนนั้นโดนกลุ่มล่ามไล่ออก เพราะช่วยโรงงานตงโจวให้ผ่านตรวจสอบซ้ำ!"

"แค่เพราะเรื่องนี้เนี่ยนะ? มีสิทธิ์อะไรมาไล่เขาออก?!"

ข่าวลือปากต่อปาก จากหนึ่งเป็นสิบ จากสิบเป็นร้อย

เหล่าวิศวกรที่เมื่อกี้ยังสูบบุหรี่หัวเราะร่าคุยเรื่องแม่แรงกับโรงงานรถยนต์ตงโจว ต่างพากันหันมามองเป็นตาเดียว

ความโกรธและความรู้สึกไม่ได้รับความยุติธรรมเป็นสิ่งที่ติดต่อกันได้

จากจุดนี้ลามไปทั่วทั้งบริเวณ ลามไปทั่วทั้งฮอลล์นิทรรศการที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความคึกคักยินดี

"ถุย!"

ตัวแทนผู้เข้าร่วมงานคนหนึ่งที่เป็นคนอารมณ์ร้อนตบโต๊ะดังปัง

"คนพวกนั้นรู้แต่ดูกฎระเบียบ ดูข้อบังคับ ไม่มีความเป็นคน ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรบ้างเลยหรือไงวะ!"

"ถ้าไม่มีพ่อหนุ่มคนนั้นช่วย รถดีๆ คันหนึ่งก็คงหมดโอกาสไปงานกวางเจา!"

"ใช่!"

วิศวกรอีกคนจากโรงงานตงโจวโกรธจนตัวสั่น

"พวกเขาจะไปรู้อะไร! โอกาสแค่นี้ของพวกเราได้มายากแค่ไหน? ทางโรงงานเริ่มรวบรวมข้อมูลตั้งแต่ปีก่อน เขียนแบบโต้รุ่ง ทำชิ้นงานตัวอย่าง ส่งเรื่องไปไม่รู้กี่รอบ"

"กว่าจะมาถึงรอบคัดเลือกนี้ได้ คนทั้งโรงงานแทบจะต้องแลกด้วยชีวิต! ทีนี้พอมีคนยอมเสียสละเดินเพิ่มอีกหน่อยเพื่อช่วยสินค้าจัดแสดง กลับกลายเป็นผิดวินัยงั้นเหรอ?!!"

"กอดกฎระเบียบไว้จนตัวตาย ไม่ถามความเป็นจริงสักคำ!"

ชั่วพริบตา ฮอลล์เครื่องจักรกลอุตสาหกรรมทั้งฮอลล์ก็ระเบิดลง

"คนนั่งห้องแอร์จะไปรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับกำหนดการส่งมอบ จะไปรู้เรื่องอะไรเวลาชิ้นงานทดสอบมีปัญหา?"

"พวกเราคนทำงานอุตสาหกรรม ใครบ้างไม่เข้าใจ? เบื้องหลังโควตาเข้างานหนึ่งที่ คือความเหนื่อยยากของคนหลายร้อยชีวิตตลอดหลายปี!"

"พวกเขาเอากฎมาข่มคน ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่า 'รถของชาติจะต้องวิ่งได้' มันหมายความว่ายังไง!"

สวี่เถี่ยเฉิงโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม

"จะปล่อยให้เรื่องจบแบบนี้ไม่ได้! ผมจะไปหาผู้บริหารกระทรวงเพื่อรายงานสถานการณ์!!"

"เขาต้องรับโทษเพราะสินค้าของพวกเรา โทษนี้จะยอมรับไม่ได้!"

"ผมจะไปร้องเรียนที่กระทรวง!"

"ผมก็จะไปโทรศัพท์!"

"ผมไปด้วย!"

ชั่วพริบตา ชาวอุตสาหกรรมในฮอลล์นิทรรศการต่างตะโกนระบายความโกรธออกมา

โรงงานที่สามารถเข้ามาในฮอลล์นี้ได้ มีที่ไหนบ้างไม่มีกระทรวงอุตสาหกรรมหนุนหลัง!

ใครบ้างจะไม่รู้จักผู้บริหารในกระทรวงสักสองสามคน!

อีกอย่างก่อนจะมาสร้างรถกัน ถ้าไม่เคยทำอาวุธ ก็ต้องเคยทำเครื่องจักร การบิน ต่อเรือ อวกาศ อิเล็กทรอนิกส์ มีทำมาหมดแล้ว!

พูดได้อย่างไม่อายปากเลยว่า หัวหอกในวงการภายใต้ "แปดกระทรวงอุตสาหกรรมเครื่องจักร" ล้วนรวมตัวกันอยู่ในฮอลล์นี้!

การจะโทรศัพท์หากระทรวงสักสาย เป็นเรื่องง่ายยิ่งกว่าปลอกกล้วยเข้าปาก!

สวี่เถี่ยเฉิงตัดสินใจเด็ดขาด

"ผู้อำนวยการอวี๋ วางใจเถอะครับ เรื่องของเสี่ยวเฉิน ผมต้องให้คำตอบที่น่าพอใจได้แน่!"

อวี๋อั้นซานมองดูตัวแทนจากโรงงานพันธมิตรมากมาย ขอบตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมา

"ขอบคุณพี่น้องทุกคนมาก ผมขอขอบคุณแทนเสี่ยวเฉินด้วย!"

ในเวลานี้ เฉินลู่หยางที่อยู่นอกฮอลล์ ไม่รู้เลยว่าเรื่องของตนได้ก่อให้เกิดพายุลูกใหญ่ขึ้นในฮอลล์เครื่องจักรกลอุตสาหกรรมเข้าแล้ว

เขานั่งบนม้านั่งตัวเล็ก คีบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอีกครั้ง กำลังคุยโม้กับผู้รับผิดชอบอย่างออกรสออกชาติ

"พูดจริงนะ แฟนผมน่ะสวยมาก สวยเหมือนดาราบนปฏิทินเลย ตาโตๆ เป็นประกายวิบวับ..."

กำลังโม้เพลินๆ จู่ๆ ก็มีเท้าข้างหนึ่งเตะเข้าที่เก้าอี้ของเขา

"นายช่วยทำตัวให้มันดีๆ หน่อยได้ไหม! เวลาไหนแล้วยังมานั่งฝอยอยู่อีก!" เฉาชิงหังขมวดคิ้ว

เฉินลู่หยางตอบอย่างซื่อสัตย์ "ตอนแรกก็อารมณ์บ่จอยแหละ แต่พอพี่เข้าไป ผมก็อารมณ์ดีขึ้นมาเลย"

เฉาชิงหังงง "ฉันเป็นยาบ้าจี้หรือไง ฉันเข้าไปแล้วทำไมนายถึงอารมณ์ดี?"

เฉินลู่หยางทำหน้าทะเล้น "ช่างเฉาออกโรงเอง ต้องทวงความยุติธรรมให้ผมได้แน่! มีระดับหัวหน้าออกหน้าแทน ผมจะไปกลุ้มอะไรอีกเล่า"

เฉาชิงหังอดไม่ได้ที่จะยกเท้าขึ้นเตะเก้าอี้เขาอีกที

เก้าอี้ตัวนั้นมีขาเล็กๆ สี่ขา ทนแรงเตะไม่ไหว โชคดีที่เฉินลู่หยางไวทายาด รีบยืนทรงตัวได้ทัน

"ฉันจะกลับเรือนรับรอง นายจะรออยู่ที่นี่ หรือจะกลับไปพร้อมฉัน?" เฉาชิงหังถาม

เฉินลู่หยางตอบทันที "ผมกลับพร้อมพี่"

เฉาชิงหังแปลกใจนิดหน่อย "นายไม่รอกลุ่มล่ามแล้วเหรอ?"

เฉินลู่หยางส่ายหน้า "ไม่รอแล้ว คืนนี้พวกเขาต้องส่งเอกสารก่อนสี่ทุ่ม คงไม่ออกมาง่ายๆ หรอก ผมรอพวกเขาอยู่ที่นี่จนดึกดื่นก็ไม่มีความหมาย"

พูดจบ เฉินลู่หยางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เหลือบมองมือของเฉาชิงหัง

ตั้งแต่เฉาชิงหังออกมาจากฮอลล์ครั้งแรกจนถึงตอนนี้ มือของเขายังไม่เคยละออกจากท้องเลย

"อีกอย่าง~"

เฉินลู่หยางทำท่าทางประจบสอพลอ "ผมต้องคุ้มกันท่านกลับเรือนรับรองสิครับ~"

มองดูเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับของเฉาชิงหังที่กระตุกตุ้บๆ เฉินลู่หยางก็หันกลับไปโบกมือลาพี่ชายผู้รับผิดชอบด้วยความอาลัยอาวรณ์

"ลูกพี่ พรุ่งนี้ผมมาใหม่นะ เราค่อยมาคุยกันต่อ!"

ผู้รับผิดชอบโบกมือให้เขา

"พรุ่งนี้เจอกัน!"

ระหว่างทางกลับเรือนรับรอง เฉินลู่หยางเดินช้ามาก

แม้เฉาชิงหังจะดูเหมือนไม่เป็นอะไร แต่ดูเหมือนจะปวดท้องหนักมาก มือคอยกดท้องผ่านเสื้อคลุมตลอดเวลา

เฉินลู่หยางเห็นแล้วก็รู้สึกจุกในอก

"ช่างเฉา" เขาชั่งใจก่อนเอ่ยปาก "ผมเจอเจียงเสี่ยวหัวแล้วนะ"

"อืม"

"เธอไม่ได้บอกว่าจะเลิกคบกับพี่" เฉินลู่หยางพูดต่อ

"แค่บอกว่าตอนนี้ทั้งประวัติ ทั้งงานยังไม่ผ่านโปร ทุกอย่างต้องอยู่ในระเบียบวินัย ไม่งั้นจะกระทบพ่อแม่เธอ แล้วก็กระทบพี่ด้วย"

"อืม"

"เธอยังบอกอีกว่า ให้พี่รอเธออีกสองปี พอกลางานผ่านโปร ย้ายทะเบียนประวัติมาได้แล้ว เธอจะตัดสินใจเรื่องของตัวเองได้"

"อืม"

"เธอยังบอกอีกว่า ถ้าพี่รอไม่ไหว เธอก็ขออวยพรให้พี่โชคดี"

"อืม"

"เธอรู้เรื่องที่พี่กระอักเลือดแล้วสูบบุหรี่ เลยซัดผมไปทีนึง"

"นายว่างมากนักเหรอ! นายไปบอกเรื่องพวกนี้กับเธอทำไม!!!"

เฉาชิงหังที่เอาแต่พยักหน้าเงียบๆ จู่ๆ ก็ระเบิดอารมณ์ออกมา

เฉินลู่หยางสวนกลับอย่างไม่เกรงใจ "พี่สภาพดูไม่ได้ขนาดนี้แล้ว ยังจะมาห่วงหน้าตาอะไรอีก!"

"เรื่องของฉัน นายอย่ามายุ่ง!" เฉาชิงหังตาแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าโกรธจริง

"ผมจะยุ่ง!" เฉินลู่หยางก็ขึ้นเสียงบ้าง

"ถ้าพี่อยากตายจริงๆ พรุ่งนี้ผมจะช่วยเขียนรายงานส่งโรงงาน ให้เขาส่งพวงหรีดมาให้เลย!"

เฉาชิงหังจ้องเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หายใจหอบถี่ แทบจะกระโดดเข้าไปบีบคอ

แต่ครู่ต่อมา มือเขาก็กดท้องแน่นขึ้นอีก หันหน้าหนี กัดฟันเดินดุ่มๆ ไปข้างหน้า "ขี้เกียจคุยกับนาย"

เฉินลู่หยางเห็นท่าไม่ดี รีบเดินตามไป

"เฮ้ ช่างเฉา! พี่เฉา! เสี่ยวเฉา!!!!!"

"ช้าหน่อย!"

"พี่จะตื่นเต้นทำไมเนี่ย!"

ทั้งสองเดินตามกันไปที่เรือนรับรอง

สำหรับเรื่องความรัก เฉินลู่หยางยึดถือค่านิยมแบบบ้านๆ มาตลอด

ของแบบนี้มันต้องเป็นเรื่องของคนสองคน ต้องแฟร์ๆ กัน ถึงจะไปกันรอด

ทางนี้คนจะป่วยตายอยู่แล้ว ทางโน้นไม่รู้อะไรเลย ใช้ชีวิตสุขสบาย ไม่มีความรู้สึกผิดสักนิด??

แบบนี้ได้เหรอ???

ไม่ได้!!!

"ช่างเฉา ถึงผมจะเป็นเพื่อนกับเจียงเสี่ยวหัวเหมือนกัน————แต่ผมอยากจะเตือนพี่สักคำ พอได้แล้วมั้ง"

เฉินลู่หยางพูดออกมาแล้วยังรู้สึกผิดต่อเจียงเสี่ยวหัว

แต่ถ้าไม่พูด เขารู้สึกผิดต่อเฉาชิงหังมากกว่า

เฉาชิงหังเงียบ เอาแต่เดินก้มหน้า

เฉินลู่หยางกลัวว่าถ้าพูดอะไรแรงๆ ไปอีก เดี๋ยวจะไปกระตุ้นอาการปวดกระเพาะเขา เลยพูดอย่างระมัดระวังว่า "ตอนนี้ประเทศเราพัฒนาไปเร็วมาก อีกสองปีใครจะไปรู้ว่าอะไรจะเปลี่ยนไปบ้าง"

"นายพูดถูก" เฉาชิงหังเอ่ยปาก

เฉินลู่หยางนึกว่าเขาคิดได้แล้ว กำลังจะพูดกล่อมต่อ

แต่ประโยคถัดมา เฉาชิงหังกลับพูดว่า "เมื่อสองปีก่อน พวกเราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการสร้างรถเลย ยังเถียงกันอยู่เลยว่าจะเอาเทคโนโลยีสร้างเครื่องบินมาใช้กับรถยนต์ได้ไหม"

"แต่ตอนนี้ รถของพวกเราได้เข้าร่วมงานแสดงสินค้านำเข้าส่งออกรอบคัดเลือก กำลังจะได้ขึ้นเวทีงานกวางเจาแล้ว"

เฉินลู่หยางแทบสำลักอากาศ

"รถก็ส่วนรถ คนก็ส่วนคน! มันเหมือนกันที่ไหนเล่า?"

"ไม่มีอะไรต่างกันหรอก สร้างรถยากกว่ารอคนเยอะ" เฉาชิงหังพูดเสียงเบา

เวรเอ๊ย————

เฉินลู่หยางหุบปากฉับ

โรงงานเครื่องกลนี่แหล่งรวมคนคลั่งรักชัดๆ ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไรแล้ว

ซ่งเจ้าหน้าที่เทคนิคคนนั้นลูกสามแล้ว พี่แกยังครองตัวเป็นโสดมาตั้งหลายปี ปักใจแน่วแน่ รอผู้เชี่ยวชาญหญิงจากโซเวียตคนนั้นอยู่คนเดียว

ตอนนี้เฉาชิงหังก็เห็นชัดว่าอาการหนักเหมือนกัน ประกาศชัดว่าจะผูกคอตายใต้ต้นไม้ต้นเดียว

————เชิญผูกไปเลยไป๊

เฉินลู่หยางค้นพบความจริงข้อหนึ่ง คนพวกนี้พอบ้าแล้ว ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ!

สู้ไม่สนใจไปเลยดีกว่า

อีกอย่าง ตอนนี้เรื่องของตัวเองสำคัญกว่าเรื่องของเจียงเสี่ยวหัวเยอะ

"ช่างเฉา?" เฉินลู่หยางลองถามหยั่งเชิง "ผู้อำนวยการอวี๋ว่ายังไงบ้างครับ?"

เมื่อกี้เฉาชิงหังเข้าไปด้วยความโกรธ หายไปพักใหญ่แล้วออกมาด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น แสดงว่าหัวหน้าต้องพูดอะไรแน่

เฉาชิงหังถอนหายใจ "ผู้อำนวยการอวี๋บ่นเรื่องความไม่ยุติธรรม บอกว่าจะแนะนำสาวใหม่ให้ฉันสักคน"

"อืม" เฉินลู่หยางพยักหน้า แล้วเงยหน้าขวับทันที

"ใครถามเรื่องนั้น! ผมถามเรื่องที่ผมโดนกลุ่มล่ามไล่ออกต่างหาก!"

เฉาชิงหังอึกอัก สีหน้าดูมีความลำบากใจเล็กน้อย

"เรื่องของนายทุกคนให้ความสำคัญมาก ตัวแทนผู้เข้าร่วมงานหลายคนเรียกร้องความยุติธรรมแทนนาย บอกว่าจะโทรไปรายงานสถานการณ์ที่กระทรวงอุตสาหกรรม"

เฉินลู่หยางตาโต ชี้หน้าตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ

"ตัวแทนผู้เข้าร่วมงาน————เรียกร้องความยุติธรรมให้ผม?"

เฉาชิงหังมองหน้าเขา "พูดให้ถูกคือ ตัวแทนจากทั้งฮอลล์เครื่องจักรกลอุตสาหกรรมกำลังเรียกร้องความยุติธรรมแทนนาย"

"ตอนที่ฉันออกมา ผู้บริหารของโรงงานหลายแห่งไปที่ฝ่ายจัดงานเพื่อโทรศัพท์แล้ว ยังมีบางคนไปหาสำนักเลขาธิการงานประชุมโดยตรง คาดว่าคืนนี้เรื่องของนายคงรู้กันทั่วกระทรวง"

เฉาชิงหังหยุดเดิน มองหน้าเฉินลู่หยางที่กำลังตกตะลึงอย่างจริงจัง

"เรื่องนี้ แม้นายจะช่วยโรงงานซ่อมสร้างรถยนต์ตงโจว แต่คนวงการเครื่องจักรทั่วประเทศจะจดจำน้ำใจของนายไว้"

"ไม่ว่าจะเป็นโรงงานในตัวมณฑล, ตงโจว, ฮวาไห่ หรือชางเหอ ทุกคนต่างก็เป็นโรงงานพี่น้อง ทำงานประเภทเดียวกัน นายช่วยเขาหนึ่งคน ก็เท่ากับช่วยพวกเราทุกคน"

เฉินลู่หยางเอ่ยปาก "ผมไม่ได้คิดเยอะขนาดนั้น แค่รู้สึกว่าถ้าพวกเขาต้องพลาดงานกวางเจาเพราะขาดรายงานแค่ฉบับเดียว มันน่าเสียดายจริงๆ"

เขาถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม

"กลัวแต่ว่าคืนนี้ ไม่เพียงแต่ผมจะดังในกระทรวง ในวงการล่ามทั่วประเทศผมก็คงดังระเบิดเหมือนกัน"

"อย่าไปกังวลกับเรื่องในอนาคตที่ยังไม่เกิด ทำปัจจุบันให้ดี ทำใจให้สบายก็พอ" เฉาชิงหังปลอบ

เฉินลู่หยางเหลือบมองเฉาชิงหังอย่างหมั่นไส้

"พี่เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ"