บทที่ 100: โรงเรียนมัธยมเต๋อจื้อ 05

เหวินชิงหลุบตาลง หวนนึกถึงทุกการกระทำของเจียงเหยียน

เจียงเหยียนกำลังช่วยเหลือเขาอยู่จริงๆ

เขาอาจจะรู้จักกับไป๋ถงด้วย หรือว่าเป็นคนจากภัตตาคารจี๋เสียงกันแน่?

ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด เสียงของจางหยางก็ดังขึ้นข้างหู "ช่วงสองสามชั่วโมงมานี้ นายเจอเบาะแสอะไรใหม่บ้างไหม?"

เหวินชิงเงยหน้าขึ้นมอง จางหยางกำลังจ้องเขม็งมาที่เขา

เขาเม้มริมฝีปาก พลางตระหนักได้ว่าท่าทีเป็นมิตรของจางหยางก่อนหน้านี้ คงมีจุดประสงค์เพียงเพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลเท่านั้น

เหวินชิงกระพริบตาปริบๆ ฝีเท้าชะงักลง สายตามองไปยังป้ายห้อง ม.ปลาย ปี 3 ห้อง 1 ที่อยู่เบื้องหน้า แล้วเอ่ยเสียงเบา "มี"

จางหยางถามสวนทันที "อะไร?"

เหวินชิง: "ฉันว่าหัวหน้าห้องดูแปลกๆ"

จางหยางถามด้วยความสงสัย "แปลกตรงไหน?"

เหวินชิงอ้าปากค้าง นึกคำจำกัดความที่เหมาะสมไม่ออกไปชั่วขณะ จึงทำได้เพียงบอกว่า "อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน แต่แค่รู้สึกทะแม่งๆ"

"เมื่อกี้เขาบอกว่า... ในห้อง 1 เขาเป็นคนคุมกฎ และไปฟ้องครูไปก็ไร้ประโยชน์"

จางหยางทำสีหน้าเหลือเชื่อ "จองหองขนาดนั้นเชียว?"

เหวินชิงพยักหน้าแล้วกล่าวต่อ "ฉันลองถามนักเรียนห้องอื่นดูแล้ว พวกเขาก็พูดเหมือนกันว่าฟู่หรันซิวเป็นคนจัดการทุกอย่างในห้อง 1 แถมห้องนี้ยังไม่มีครูประจำชั้นด้วย"

"เรื่องไม่มีครูประจำชั้นนี่แปลกจริง" จางหยางเว้นจังหวะก่อนเสริม "แต่ฉันไม่ยักรู้สึกว่าหัวหน้าห้องแปลกตรงไหน เขาแค่ดูเย็นชา เหมือนพวกเด็กเรียนระดับหัวกะทิที่สนแต่เรื่องเรียนพวกนั้นมากกว่า"

เขามองเหวินชิงแล้วพูดอย่างเปิดอก "เพื่อน ในเมื่อนายยอมบอกเรื่องหัวหน้าห้อง งั้นฉันก็จะพูดตรงๆ บ้าง"

"ฉันว่าเพื่อนร่วมห้องพักของฉันดูแปลกๆ"

"เมื่อกี้ฉันแวะกลับไปดูที่หอพัก ตอนแรกพวกนั้นกำลังคุยกันอยู่แท้ๆ แต่พอเห็นฉันเดินเข้าไป เสียงก็เงียบกริบ..."