บทที่ 95: โลกมนุษย์ 05

เย่เย่หลุบตาลงมองพวงแก้มแดงระเรื่อของเหวินชิง ลูกกระเดือกขยับไหวเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

เมื่อเห็นรอยยิ้มโง่งมของอีกฝ่าย เหวินชิงก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามช้าๆ "นายไม่เป็นไรใช่มั้ย?"

ทำไมรู้สึกว่าเขาดูแปลกๆ พิกล

"ฉันสบายดี" น้ำเสียงของเย่เย่ไม่อาจซ่อนรอยยิ้มเอาไว้ได้เช่นกัน

เหวินชิงจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ยืนยันได้ว่าเป็นเย่เย่ตัวจริงเสียงจริงแน่นอน

เย่เย่เพิ่งรู้ตัวว่าเขาแสดงออกชัดเจนเกินไป

เขากระแอมไอ ปรับสีหน้าให้เคร่งขรึม แล้วเปลี่ยนเรื่องคุย "หลีหรานเองก็เป็นห่วงนายมากเหมือนกัน"

เหวินชิงรีบถามทันที "เธอเป็นยังไงบ้าง?"

"เธอสบายดีมาก" เย่เย่บอกกับเหวินชิง ร่างกายพิงขอบโต๊ะ มือขวาเคาะพื้นโต๊ะเล่นอย่างผ่อนคลาย "เธอได้แต้มฟรีมาตั้งหมื่นแต้ม ดีใจจนรีบแจ้นมาหาฉันตั้งแต่วันรุ่งขึ้นเลยล่ะ"

"งั้นก็ดีแล้ว" เหวินชิงอมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะถามต่อ "แล้วไป๋ถงล่ะ อยู่หรือเปล่า?"

สีหน้าของเย่เย่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาตอบช้าๆ "พี่ไป๋เข้าดันเจี้ยนไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ตอนนี้ยังไม่ออกมาเลย"

ก่อนที่เหวินชิงจะทันได้พูดอะไร เขาก็รีบเสริมขึ้นว่า "ไม่ต้องห่วงนะ พี่ไป๋ไม่เป็นอันตรายหรอก เขามีไอเทมช่วยชีวิตอยู่"

เหวินชิงพยักหน้า เขาไม่ได้เป็นห่วงไป๋ถงมากนัก เพราะยังไงเสียไป๋ถงก็เป็นคนเก่งกาจอยู่แล้ว

เย่เย่เอ่ยขึ้น "แอดเพื่อนฉันไว้ก่อนสิ"

"ไว้พี่ไป๋กลับมาเมื่อไหร่ฉันจะบอกนายเอง"

เหวินชิงส่งเสียงรับในลำคอ แล้วถามอย่างเนือยๆ "ต้องแอดเพื่อนยังไงเหรอ?"

เย่เย่อึ้งไป "นายไม่เคยแอดเพื่อนมาก่อนเลยเหรอ?"

เหวินชิงส่ายหน้าแล้วตอบตามความจริง "ไม่เคย"

คิ้วของเย่เย่เลิกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายวาววับ

เขารู้อยู่แล้วว่าเหวินชิงกับไป๋ถงไม่ได้เป็นเพื่อนกัน แต่ไม่คิดเลยว่าเหวินชิงจะไม่เคยแอดใครเป็นเพื่อนเลยสักคน

"งั้นฉันก็เป็นคนแรกของนาย..."