บทที่ 86: สวนสัตว์คลั่ง (24)

เหวินชิงไม่เข้าใจว่าทำไม 001 ถึงต้องคอยเตือนเรื่องจังหวะการเต้นของหัวใจเขาด้วย

เขาอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นจับหน้าตัวเอง หรือว่าเมื่อกี้เขาเผลอน้ำลายหกตอนมองหน้า 'หางดำ'?

หรือว่าเขาเผลอคิดเรื่องพรรค์นั้นไปโดยไม่รู้ตัว?

ผ่านไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เต้นรัวเร็วของเหวินชิงก็ค่อยๆ กลับสู่จังหวะปกติ

เขาเม้มปากแล้วตอบกลับ 001 ในใจว่า 【ฉันไม่ได้คิดเรื่องพวกนั้นเลยสักนิด】

ที่จ้องหน้าหางดำเมื่อกี้ ก็แค่ชื่นชมความงดงามตามสัญชาตญาณเท่านั้น

เขาคิดในใจว่า คงไม่มีใครต้านทานใบหน้าของหางดำได้หรอก จริงไหม?

พอรู้ตัวว่าเผลอคิดถึงหน้าหางดำอีกแล้ว เหวินชิงก็รีบหยุดความคิดฟุ้งซ่านแล้วบอกกับ 001 ว่า 【ฉันรู้ว่าฉันควรทำอะไร】

001 ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนถามกลับ 【คุณควรทำอะไรครับ?】

เหวินชิงตอบกลับไปสั้นๆ ได้ใจความ 【มีชีวิตรอด ออกไปจากที่นี่ แล้วก็กลับโลกความเป็นจริง】

001 เงียบไปพักใหญ่ แล้วถามต่อ 【แล้วหลังจากกลับไปโลกความเป็นจริงล่ะครับ?】

เหวินชิงไม่เข้าใจเจตนาของคำถาม 【อะไรนะ?】

001 เรียบเรียงคำพูดแล้วถามใหม่ 【ถ้าคุณกลับไปโลกความเป็นจริงแล้วเจอหางดำล่ะครับ?】

เหวินชิงกระพริบตาปริบๆ แล้วถามกลับอย่างงุนงง 【ต่อให้เป็นโลกจริง เขาก็ยังเป็นปลาไม่ใช่เหรอ】

001: 【ถ้าเขามีร่างมนุษย์...】

เหวินชิงสับสนเล็กน้อย 【แบบเงือกน้อยที่มีขางอกออกมาน่ะเหรอ?】

【แล้วยังไงต่อ?】

【แล้ว...】 001 หยุดพูดแล้วเอ่ยช้าๆ 【ไม่มีอะไรครับ】

ทำไมจู่ๆ ถึงหยุดถามไปดื้อๆ?

เหวินชิงหลุบตาลง อดบ่นในใจไม่ได้ ตั้งแต่จบด่านที่แล้ว ดูเหมือน 001 จะเริ่ม... มีอารมณ์ความรู้สึกขึ้นมาหรือเปล่านะ?

หรือจะเป็นบั๊กของระบบ?