บทที่ 33 ข้านี่แหละปู่โสมเฝ้าแหวน

บทที่ 33 ข้านี่แหละปู่โสมเฝ้าแหวน

วันเวลาที่เงียบสงบผ่านไปอย่างรวดเร็วสามสี่วัน

อาการบาดเจ็บของซูถาวค่อยๆ ดีขึ้น... ไม่ส่งผลกระทบต่อการใช้ชีวิตประจำวันอีกต่อไป แม้จะขยับตัวแรงๆ ก็ไม่รู้สึกเจ็บแปลบแล้ว แต่เหมือนที่เธอเคยบอก เธอไม่ได้อยากไปหาที่ตาย ดังนั้นเธอจึงทำแค่การฟื้นฟูร่างกายขั้นพื้นฐาน รอให้แผลหายสนิทก่อนถึงจะค่อยออกไปเสี่ยงภัยอีกครั้ง

แม้บนคอจะมีแหวนสำริดโบราณเพิ่มขึ้นมาอีกวง แต่ส่วนใหญ่เธอจะซ่อนมันไว้ใต้เสื้อ ไม่ให้ใครเห็น... หรือจะพูดให้ถูกคือ ไม่ให้หยางหว่านฮุ่ยเห็น

ไม่อย่างนั้น เดี๋ยวก็มีเรื่องวุ่นวายตามมาอีก

จริงๆ เลย... พี่ชายงี่เง่าคนนี้

พอนึกถึงซูเสียน ซูถาวก็รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก แต่ช่วงนี้เขาได้เลื่อนขั้นไปอยู่ห้อง A แถมดูเหมือนจะเริ่มตั้งใจเรียนขึ้นมาบ้างแล้ว หรือว่าจะคิดได้แล้วจริงๆ?

ในฐานะหัวหน้าครอบครัว เธอก็รู้สึกปลื้มใจอยู่ไม่น้อย

"อีกสองวัน... อีกสองวัน ก็จะกลับไปที่ป่าทมิฬได้แล้ว"

ราตรีนี้ช่างมืดมิด

ซูถาวนอนนิ่งอยู่บนเตียง ครุ่นคิดถึงหนทางข้างหน้า...

ในป่าทมิฬ ขอแค่ภายในครึ่งปีนี้เธอยังไม่ตาย การหาเงินแสนเหรียญดาราก็ไม่ใช่เรื่องยากเกินไป สำหรับผู้ฝึกตนที่มีฝีมือพอตัว การจะเอาชีวิตเข้าแลกเงิน มันก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรนักหรอก

แต่... นี่แหละคือโลกของผู้ใหญ่สินะ?

พอนึกถึงตอนที่เฉียดความตายมาหมาดๆ ถ้าเพื่อนร่วมทีมไม่ผลักเธอออกมา ป่านนี้เธอคงตายไปแล้ว

พอนึกย้อนกลับไป หัวใจก็ยังเต้นรัวไม่หาย...

จะบอกว่าไม่กลัวก็คงโกหก

ยังไงเธอก็เป็นแค่เด็กสาวอายุสิบห้าสิบหก ต่อให้เป็นอัจฉริยะแค่ไหน ก็ถูกแม่ประคบประหงมมาอย่างดี ไม่เคยต้องเจอกับมรสุมชีวิตจากโลกภายนอก จู่ๆ ต้องมาเจอเรื่องโหดร้ายขนาดนี้ การที่ไม่สติแตกไปซะก่อน ก็ถือว่าจิตใจเข้มแข็งมากแล้ว

แต่ความจริงก็คือ นอกจากชีวิตนี้แล้ว ฉันก็ไม่มีอะไรจะเอาไปเดิมพันได้อีกแล้ว

คิดพลาง เธอก็ลูบแหวนที่สวมอยู่บนคอเบาๆ...

ซูถาวพึมพำเสียงเบา "หวังว่าแกจะนำโชคมาให้ฉันเหมือนที่พี่ชายงี่เง่าคนนั้นบอกจริงๆ นะ"

ขณะที่กำลังลูบคลำแหวนเล่นอยู่นั้น จู่ๆ ดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง เธอกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที ปลดสร้อยคอออก แล้วถือแหวนไว้ในมือ...

แหวนสำริดวงนั้น กลับมีแสงดาวระยิบระยับส่องออกมาจากภายใน แม้จะดูเลือนราง แต่เมื่อเพ่งมองดีๆ กลับเห็นชัดเจน ไม่ใช่ภาพหลอนแน่ๆ!

"แหวนเรืองแสงได้ไงเนี่ย? หรือว่า... พี่ชายงี่เง่าคนนั้นจะไปขุดเจอของดีเข้าจริงๆ?"

ลมหายใจของซูถาวเริ่มติดขัดโดยไม่รู้ตัว

เธอนึกถึงชีวประวัติของคนโบราณที่เคยอ่าน ตำนานของเซียวเหยียน, หานลี่ และคนอื่นๆ ผุดขึ้นมาในหัว

พวกเขารายล้วนแต่พึ่งพาของวิเศษติดตัว จนก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดที่สะเทือนฟ้าสะเทือนดิน

หรือว่าฉันเองก็...

แม้จะไม่เคยเชื่อเรื่องส้มหล่นจากฟ้า แต่ภาพประหลาดตรงหน้าก็ทำให้ซูถาวอดไม่ได้ที่จะคาดหวัง

เธอประคองแหวนไว้ในมือ อีกมือเตรียมพร้อมอยู่ที่อุปกรณ์สื่อสาร เผื่อมีอะไรผิดปกติจะได้แจ้งตำรวจได้ทันที

แสงสว่างนี้มันดูประหลาดเกินไป แวบแรกดูเหมือนจะหายไป แต่พอมองดีๆ ก็ยังอยู่ วูบวาบไปมา ใครจะรู้ว่ามันอันตรายหรือเปล่า?

เธอลองส่งพลังปราณของตัวเองเข้าไปดู

ทันใดนั้น...

แสงสว่างจากแหวนสำริดก็สว่างจ้าขึ้นมาทันที แสงสีรุ้งอันงดงามส่องสว่างไปทั่วทั้งห้อง

แสงนั้นราวกับจับต้องได้ มันล่องลอยวนเวียนรอบกายซูถาว ดุจหมอกควัน ดุจสายฝน ดุจน้ำค้าง งดงามวิจิตรตระการตา เปลี่ยนห้องนอนธรรมดาให้กลายเป็นแดนเซียนไปในพริบตา

"นะ... นี่มัน..."

ซูถาวลุกขึ้นนั่งตัวตรงด้วยความตกตะลึง จ้องมองแสงสีรุ้งอันงดงามนั้นตาค้าง... เธออ้าปากค้าง ลิ้นแข็งทื่อ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

เธอหารู้ไม่ว่า ในขณะเดียวกัน ที่ห้องข้างๆ

"ใช่ แบบนั้นแหละ เตี่ยนเหนียง ใส่เอฟเฟกต์เพิ่มเข้าไปอีก เอาให้เหมือนฉากเปิดตัวปู่โสมเฝ้าแหวนในนิยายพวกนั้นเลย เอาให้อลังการงานสร้าง ให้ดูขลังๆ หน่อย แต่อย่าให้แม่ตื่นนะ เอาแค่ให้น้องสาวฉันเห็นคนเดียวพอ..."

ซูเสียนกระซิบสั่งงานเตี่ยนเหนียง

และเตี่ยนเหนียงก็ทำตามคำสั่งของซูเสียน เนรมิตเอฟเฟกต์ในห้องข้างๆ ให้งดงามตระการตายิ่งขึ้น... จนซูถาวได้แต่นั่งอึ้งทำอะไรไม่ถูก

ผ่านไปสักพัก เตี่ยนเหนียงก็รายงาน 【 เรียบร้อยค่ะเจ้านาย ตอนนี้ได้ทำการผูกบัญชีย่อยอีกบัญชีของเจ้านายเข้ากับแหวนวงนั้นแล้ว และเจ้านายมีสิทธิ์ในการควบคุมบัญชีนั้นทั้งหมดค่ะ! 】

"งั้นปิดการใช้งานฟังก์ชันอื่นให้หมด เหลือไว้แค่รายชื่อเพื่อนคนเดียว และเปิดระบบแชทให้คุยกับฉันได้แค่คนเดียวพอ!"

นี่คือวิธีที่ซูเสียนคิดออก...

ปกติแล้ว เตี่ยนเหนียงจะสิงสถิตอยู่ในอุปกรณ์สื่อสารที่ผูกติดกับข้อมือของทุกคน เพื่อคอยตรวจสอบชีพจร การเต้นของหัวใจ และการไหลเวียนของพลังปราณ ซึ่งสะดวกมาก

แต่ซูเสียนนั้นต่างออกไป เขาผูกบัญชีเข้ากับแหวนสำริดโดยตรง และปิดการใช้งานฟังก์ชันอื่นทั้งหมด เขาจึงเป็นเจ้านายเพียงคนเดียวของ "อุปกรณ์" ชิ้นนี้!

แต่อุปกรณ์ชิ้นนี้ไม่ได้อยู่กับตัวเขา แต่อยู่กับซูถาว... แหวนที่ทำได้แค่พูดคุย แถมยังเปิดฟังก์ชันอื่นไม่ได้ ใครจะไปคิดว่ามันคือเตี่ยนเหนียง?

ด้วยวิธีนี้ ฉันก็จะสามารถสอนเคล็ดวิชาสุดยอดพวกนั้นให้น้องสาวได้อย่างสมเหตุสมผล

ช่วยไม่ได้นี่นะ ขืนสอนไปตรงๆ จะให้อธิบายที่มาที่ไปของวิชาพวกนี้ยังไง?

สู้สวมรอยเป็นบุคคลที่สามไปเลยดีกว่า...

คิดได้ดังนั้น ซูเสียนก็ยกอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมา แล้วเริ่มพูด

ส่วนในห้องข้างๆ เสียงหัวเราะอันเก่าแก่ก็ดังออกมาจากแหวนในมือซูถาว "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ข้าถูกขังอยู่ที่นี่มากี่ปีก็ไม่รู้ นึกไม่ถึงว่าในที่สุดวันนี้ ข้าก็ได้เป็นอิสระเสียที"

ซูถาวสะดุ้งเฮือก

ตอนสงสัยก็เรื่องหนึ่ง แต่พอเจอเข้ากับตัวจริงๆ มันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

นี่... นี่มัน...

"คะ... คุณ... คุณเป็นตัวอะไร?"

ยังไงก็เป็นแค่เด็กสาวอายุสิบห้าสิบหก ความคิดแรกของซูถาวคืออยากจะขว้างแหวนทิ้งไปให้พ้นๆ...

แต่พอนึกถึงชีวประวัติคนดังที่เคยอ่านมา เธอจึงรวบรวมความกล้าถามกลับไปว่า "คุณชื่ออะไร?!"

ซูเสียนยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย ตอบกลับไปว่า "ข้ามีนามว่า เยว่เหวิน (Yue Wen - ชื่อบริษัทแม่ของ Qidian)!"

"เยว่เหวิน?!"

ซูถาวพยายามนึกค้นในความทรงจำ แต่ก็นึกไม่ออกว่าในประวัติศาสตร์มียอดฝีมือคนไหนชื่อนี้บ้าง...

"เจ้าไม่เคยได้ยินชื่อข้าก็ไม่แปลก! สมัยที่ข้านำทัพสี่ขุนพลคู่ใจ ฉี่เตี่ยน (Qidian), ฉวางซื่อ (Chuangshi), อวิ๋นฉี่ (Yunqi) และ ชิวฉิว (Qiuqiu - QQ) ท่องไปทั่วจักรวาล ดาวดวงนี้คงยังไม่ถือกำเนิดขึ้นด้วยซ้ำ... เฮ้อ นานเหลือเกิน นานเหลือเกิน... แม้จะถูกผนึกอยู่ในแหวน แต่ข้าก็สัมผัสได้ว่าพลังปราณฟ้าดินในตอนนี้ช่างเบาบางและปั่นป่วนเหลือเกิน ดูท่ากาลเวลาคงผ่านไปอย่างน้อยหลายหมื่นปีแล้วสินะ? ข้าขอถามเจ้า ตอนนี้มันยุคสมัยไหนแล้ว?"

"เอ่อ... ตอนนี้คือปีสหพันธ์ที่ 4017 ค่ะ"

"สหพันธ์? ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน ดูท่าคงเป็นพวกเด็กรุ่นหลังตั้งขึ้นมาสินะ ข้าถูกผนึกไว้นานเกินไปจริงๆ"

ซูเสียนแถสดไปเรื่อย จริงๆ แล้วคำพูดของเขามีช่องโหว่เพียบ แต่ซูถาวที่กำลังตื่นตะลึงกับ "ปู่โสมเฝ้าแหวน" ที่พี่ชายให้มา จะเอาสติที่ไหนมาจับผิด?!

ต่อให้มีช่องโหว่ เธอก็คงหาเหตุผลมาอุดรอยรั่วให้เองเสร็จสรรพ

"ละ... แล้วท่านถูกผนึกอยู่ในแหวนวงนี้ได้ยังไงคะ?"

ซูถาวถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"เรื่องนี้... พูดไปแล้วมันยาว"

ซูเสียนยิ้มมุมปาก แต่แสร้งถอนหายใจยาว "อดีตอันขมขื่น พูดไปเจ้าก็ไม่รู้เรื่องหรอก... แต่แม่หนูน้อย เจ้าเป็นคนช่วยข้าออกมาจากกรงขัง ทำให้ข้าได้กลับมาปรากฏตัวบนโลกนี้อีกครั้ง ระหว่างเราถือว่ามีวาสนาต่อกัน ข้าจะตอบแทนเจ้าอย่างงาม!"

ซูถาว: "................................................"

ความโชคดีมาเยือนกะทันหันแบบไม่ทันตั้งตัว จนเธอตั้งรับแทบไม่ทัน

(หมายเหตุ: ชื่อที่ซูเสียนอ้างมา ล้วนเป็นชื่อเว็บไซต์นิยายและแพลตฟอร์มในเครือของ Tencent Literature ซึ่งเป็นบริษัทแม่ของ Qidian ครับ เป็นมุกที่คนอ่านนิยายจีนออนไลน์น่าจะเก็ทกันครับ)