บทที่ 30 ให้แหวนน้องสาวมันจะดูแปลกไปหน่อยไหม?

บทที่ 30 ให้แหวนน้องสาวมันจะดูแปลกไปหน่อยไหม?

"ของพวกนี้..."

ซูเสียนครุ่นคิด พลางมองดูกองของกระจุกกระจิกบนโต๊ะ มีทั้งข้าวของเครื่องใช้โบราณ รูปปั้นหินและสำริดเก่าคร่ำคร่า ไม้ดำที่ถูกไฟเผาจนเกรียม และหินหยกรูปทรงประหลาด

เขาถามว่า "ทำไมของพวกนี้ถึงตั้งราคาไว้สูงลิ่วขนาดนี้? แหวนวงนี้ปาเข้าไปห้าพันเหรียญดาราเชียว?"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้หนุ่ม เอ็งก็น่าจะรู้นี่นา เมื่อก่อนจักรพรรดิเพลิงเหยียนตี้ (เซียวเหยียน) ก็เจอยอดฝีมืออย่าง 'เหยาเหล่า' ในแหวน จนก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดไม่ใช่เหรอ? เอ็งจะแน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ได้ยังไงว่าแหวนวงนี้จะไม่ใช่แหวนวงนั้น? เผลอๆ ข้างในอาจจะมียอดฝีมือซ่อนอยู่ก็ได้นะ ของแบบนี้มันอยู่ที่วาสนา... ห้าพันเหรียญแลกกับโอกาสเปลี่ยนชีวิต คุ้มจะตายไป ว่ามั้ย?"

ซูเสียน: "............................................"

"คำพูดพวกนี้เอาไว้หลอกเด็กเบียวเถอะ เอามาหลอกผมดูจะดูถูกสติปัญญาผมไปหน่อยนะ... แต่มิน่าล่ะถึงตั้งราคาไว้สูงลิ่ว ของพวกนี้ดูมีออร่า 'สูตรโกง' จับอยู่จริงๆ!"

หยวนซู่งง "สูตรโกง?!"

"วิชาเสกหินให้เป็นทอง เรียกย่อๆ ว่าสูตรโกง หมายถึงวิธีการที่จะทำให้คุณกลายเป็นคนที่เหนือกว่าคนทั่วไป!"

"คำนิยามเข้าท่าแฮะ..."

หยวนซู่พยักหน้าหงึกหงัก "ดูท่าวันหลังข้าต้องเปลี่ยนบทพูดขายของใหม่ซะแล้ว ของพวกนี้น่าจะเป็นสูตรโกงจริงๆ นั่นแหละ ดูสิ ไม้ดำท่อนนี้ถูกไฟเผาแล้วยังแข็งโป๊ก แถมลายไม้นี่ยังดูคล้ายค่ายกลอีกต่างหาก ส่วนรูปปั้นหินนี่ รับรองว่าข้างในต้องมีวิญญาณสิงอยู่แน่ๆ สนใจมั้ย?"

"ผมอยากหาของเก่าๆ สักชิ้นให้น้องสาว แต่ราคานี้มันแพงเกินไป แถมดูไม่มีค่าอะไรด้วย..."

"ไอ้หนุ่มเอ๊ย ข้าตั้งราคาสูงเสียดฟ้า เอ็งก็ต่อราคากดให้ติดดินได้นี่นา"

หยวนซู่หัวเราะร่า "เราคุยกันถูกคอ ถือว่าเป็นเพื่อนกันแล้ว ของพวกนี้วางขายมาตั้งหลายเดือนก็ไม่มีใครเอา นานๆ ทีจะเจอคนถูกชะตา เอ็งเสนอราคามาเลย ถ้าไม่น่าเกลียดเกินไป ข้าขายให้หมด อย่าเกรงใจเพราะเห็นข้าพิการนะ ข้าไม่ชอบให้ใครมาปฏิบัติกับข้าแบบพิเศษ"

ซูเสียนสวนทันควัน "หนึ่งเหรียญ!"

"ไม่ขายโว้ย!"

หยวนซู่โมโห "เอ็งเห็นข้าเป็นคนปัญญาอ่อนเรอะ? ของชิ้นนี้ข้ารับซื้อมาตั้งห้าสิบเหรียญ เอ็งให้เหรียญเดียว..."

"งั้นห้าสิบเอ็ดเหรียญ"

"จะให้ข้ากำไรแค่เหรียญเดียวเนี่ยนะ?"

"ช่วงนี้ผมร้อนเงิน..."

ซูเสียนถอนหายใจ "น้องสาวผมจะไปเข้าทีมล่าสมบัติ ผมฝีมืออ่อนหัด ตามไปก็มีแต่จะเป็นตัวถ่วง เลยอยากหาของเก่าๆ ให้เธอพกไว้เป็นเครื่องราง แต่ผมไม่มีเงิน..."

หยวนซู่ตกใจ "ล่าสมบัติ? น้องสาวเอ็งอายุเท่าไหร่เชียว?"

"ก็เธอเป็นอัจฉริยะนี่นา..."

ซูเสียนยิ้มขื่น "ผมกะว่าจะลองหางานทำในเมืองดูก่อน ถ้าหาทางไม่ได้จริงๆ ก็คงต้องตามเธอไป... อย่างน้อยก็จะได้ช่วยดูแลกัน... แต่ตอนนี้ ถ้าไม่จนตรอกจริงๆ ผมอยากดึงเธอกลับมาก่อน ขืนพี่น้องพากันไปเสี่ยงตาย แม่ผมคงเป็นบ้าแน่"

"เฮ้อ... บ้านเอ็งนี่ก็ซับซ้อนพิลึกนะ เงินนี่มันตัวปัญหาจริงๆ"

หยวนซู่บ่นอย่างหัวเสีย อัดบุหรี่เข้าปอดเฮือกใหญ่ แล้วพูดว่า "ช่างเถอะ ข้าไม่เอากำไรเอ็งเยอะหรอก ร้อยเหรียญเอาไปเลย แต่อย่าลืมเอาไปปลุกเสกก่อนนะ แล้วก็อย่าไปเชื่อไอ้เรื่องมีปู่โสมเฝ้าทรัพย์อยู่ในแหวนล่ะ ข้าได้แหวนวงนี้มาก็รีบเอาไปตรวจสอบแล้ว น่าเสียดายที่ไม่มีพลังงานวิญญาณแม้แต่นิดเดียว"

"กำไรตั้งเท่าตัว ยังกล้าบอกว่าไม่เอากำไรเยอะอีกเหรอ? หกสิบ..."

"เก้าสิบ! เมื่อกี้ข้าตั้งราคาห้าพันเชียวนะ"

"แต่ลุงยอมรับเองว่ารับมาห้าสิบ แถมเพิ่งฟังเรื่องราวสุดประทับใจไปหมาดๆ ไม่รู้สึกสะเทือนใจบ้างเลยเหรอ? หกสิบ..."

"แปดสิบ! ซาบซึ้งก็ส่วนซาบซึ้ง ราคาของก็ส่วนราคาของ ข้าไม่ได้ขอกำไรเยอะสักหน่อย ราคานี้ถือว่าราคามิตรภาพสุดๆ แล้ว"

"แต่ผมร้อนเงินนะ ผมจน ลุงเข้าใจมั้ย? หกสิบ!"

"ต่อให้เอ็งจนแค่ไหน ข้าก็ไม่ได้เปิดโรงทานนะ ข้าเองก็ลำบากเหมือนกัน ลดให้ขนาดนี้ก็เยอะแล้ว เจ็ดสิบ ขาดตัว"

"อุตส่าห์เป็นเพื่อนสิงห์อมควันกันแล้ว ไม่คิดจะลดให้อีกหน่อยเหรอ?"

"งั้น... หกสิบ... หกสิบก็ได้?"

หยวนซู่ลองหยั่งเชิง

"ตกลง!"

ซูเสียนตอบรับทันควัน

"บัดซบ หลงกลเข้าแล้ว เอ็งไม่ยอมถอยให้สักก้าวเลยนี่หว่า"

หยวนซู่เพิ่งรู้สึกตัว โวยวายด้วยความเจ็บใจ

"ซื้อไปก็แค่เอาไปเป็นที่พึ่งทางใจเฉยๆ ลุงอย่าคิดเล็กคิดน้อยเลยน่า"

ซูเสียนหยิบแหวนวงนั้นขึ้นมาดู เป็นแหวนสำริดโบราณ วงเล็กน่าจะเป็นแหวนผู้หญิง ดูผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน... อาจจะเคยเป็นสมบัติล้ำค่ามาก่อน แต่ตอนนี้ มันก็เป็นแค่แหวนธรรมดาที่ไม่มีกลิ่นอายพลังวิญญาณเลยแม้แต่น้อย!

แต่ว่า...

"ให้แหวนน้องสาวมันจะดูแปลกไปหน่อยไหม?!"

ซูเสียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หันไปมองรูปปั้นสำริดข้างๆ "งั้นรูปปั้นนี่..."

"ฝันไปเถอะ อันนี้ทุนมาตั้งสามร้อย! ต่ำกว่าห้าร้อยอย่าหวังจะได้แอ้ม"

หยวนซู่รีบเอาตัวบังไว้ จ้องซูเสียนตาเขียว

"ก็ได้ๆ แปลกก็แปลก... ขอบใจสำหรับบุหรี่นะลุง"

ซูเสียนได้ของที่ต้องการแล้ว หรือจะพูดให้ถูกคือ ของที่ตรงตามความต้องการของเขาทุกอย่าง

แหวนวงนี้เป็นของที่ราคาต้นทุนต่ำที่สุดในบรรดาของทั้งหมด ดูท่าตาแก่นี่แม้จะหน้าเลือด แต่ก็ตั้งราคาขายตามต้นทุนจริงๆ เพียงแต่บวกกำไรไปหลายร้อยเท่า กะว่าขายได้ทีเดียวกินยาวไปสามปี

ซูเสียนยัดแหวนใส่กระเป๋า โบกมือลา เตรียมตัวจะกลับ

"เฮ้ย ไอ้หนุ่ม"

จู่ๆ หยวนซู่ก็เรียกไว้

ซูเสียนหันกลับมา "มีอะไรเหรอครับ?"

"ไม่มีอะไรหรอก แค่ว่าถ้าเอ็งอยากหางานทำ ช่วงบ่ายๆ ข้าไม่ค่อยอยู่ร้าน ร้านยังขาดคนเฝ้า ถ้าเอ็งสนใจ ทำงานครึ่งวันก็ได้นะ ค่าแรงครึ่งวันให้ 70 เหรียญ เดือนนึงก็ได้สองพันกว่าเหรียญ สนใจมั้ย?"

"เอ่อ..."

ซูเสียนลองคำนวณดู เงินเดือนสองพัน ทำครึ่งปีก็ได้แค่หมื่นกว่าเหรียญ ห่างไกลจากเป้าหมายลิบลับ

เขากำลังจะส่ายหน้าปฏิเสธ หยวนซู่ก็รีบพูดดักคอ "อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธน่า ไอ้หนุ่ม กำขี้ดีกว่ากำตด เอ็งมาทำไปพลางๆ ก่อนก็ได้ ถ้าเจองานที่ดีกว่าก็ค่อยลาออก ข้าจ่ายค่าแรงรายวันให้อยู่แล้ว... เป็นไง?"

"ก็ได้ครับ ขอบคุณมาก"

ซูเสียนรู้ดีว่านี่เป็นความช่วยเหลือในแบบของเพื่อนใหม่ขี้เมาคนนี้

เขายิ้ม "ถ้าหาไม่ได้จริงๆ ผมจะมานะ"

"อืม เดินไปทางตะวันออกสองบล็อก แล้วเลี้ยวใต้ไปอีกประมาณเจ็ดร้อยเมตร แถวนั้นมีตรอกเล็กๆ เข้าไปจะเป็นตลาดแรงงานเมืองเฉาหยาง พรุ่งนี้เอ็งลองไปดูสิ... เผื่อจะเจองานที่เหมาะๆ สรุปคือถ้าจำเป็นต้องใช้เงินจริงๆ ก็ลดทิฐิลงบ้าง มัวแต่มานั่งถอนหายใจ เอ็งก็ทำได้แค่มองน้องสาวไปเสี่ยงตายเท่านั้นแหละ"

"เข้าใจแล้วครับ"

ฉันจะใช้เวลาให้น้อยที่สุด เพื่อไม่ให้เธอต้องไปเสี่ยงอีก... สาบานเลย...

ซูเสียนกำหมัดแน่น สีหน้ามุ่งมั่น

น้องสาวของฉัน... ฉันต้องปกป้องเองสิ