บทที่ 9 - สังหารในดาบเดียว จะมีอะไรให้พูดอีก!

บทที่ 9 - สังหารในดาบเดียว จะมีอะไรให้พูดอีก!

เงียบสงัด!

เงียบสงัดอย่างที่สุด!

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ในที่สุดห้องถ่ายทอดสดก็เหมือนกับถังดินปืนที่ถูกจุดไฟ ระเบิดขึ้นอย่างรุนแรง!

“???”

“!!!”

“ข้าตาบอดแล้ว! ข้าเห็นอะไร!”

“เจ้าล้อข้าเล่นหรือ คนเฝ้าประตูคนนี้ สังหารหัวหน้าโจรโพกผ้าเหลืองได้ในดาบเดียว”

“แม่จ๋า มีคนโกง!”

“ข้าตื่นแล้ว สังหารในดาบเดียว จะมีอะไรให้พูดอีก!”

“ข้าโง่ไปเลย!”

“นี่มันพลังรบอะไรกัน!”

“คนเฝ้าประตูคนนี้ ไม่ใช่แค่โม้ แต่เก่งจริงหรือ ทำไมกัน”

“ขอโทษที เมื่อกี้ข้าพูดเสียงดังไปหน่อย!”

“หน้าข้าเจ็บมาก ถูกตัวเองตบ!”

“หน้าข้าถูกตบจนดังเพียะๆ ทำไมกัน คนเฝ้าประตูคนหนึ่ง ทำไมถึงเก่งขนาดนี้ เจ้าล้อข้าเล่นหรือ”

“พี่น้องทั้งหลาย มีคนโกง!”

“เห็นเขาสังหารเฉิงหยวนจื้อในดาบเดียว ข้าเจ็บใจยิ่งกว่าถูกเฉิงหยวนจื้อสังหารเสียอีก จริงๆนะ!”

“เขาหล่อมาก ข้ารักเขามาก!”

“เมื่อกี้เจ้าไม่ได้พูดแบบนี้นะ!”

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดแทบจะบ้าคลั่ง!

ทุกคนต่างก็นึกถึงคำพูดของกวนอูเมื่อครู่!

ก็แค่ คนหัวปักธงขาย จะเอาศีรษะของมัน ก็เหมือนกับล้วงของในถุงเท่านั้นเอง!

ดูเหมือนว่า จะเป็นแค่การล้วงของในถุงจริงๆ หรือ

ความรู้สึกไม่ใช่การโม้สินะ!

ทุกคนต่างก็รู้สึกไม่อยากจะเชื่อ!

เพราะนี่เป็นเพียงคนเฝ้าประตูให้บ้านคนรวยเท่านั้นเอง!

ไม่ใช่แค่ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสด เติ้งเม่าที่กำลังต่อสู้กับเตียวหุยเมื่อเห็นฉากนี้ ก็มีสีหน้าตกตะลึง!

ต้องรู้ว่า พลังของเฉิงหยวนจื้อยังแข็งแกร่งกว่าเขาไม่น้อย แต่กลับไม่ใช่คู่ต่อสู้ของกวนอูในกระบวนท่าเดียว!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เติ้งเม่าก็ไม่มีใจจะสู้ต่ออีกแล้ว ตวัดดาบปัดทวนอสรพิษแปดศอกที่เตียวหุยแทงเข้ามา กุมบังเหียนแน่น สองขาหนีบม้าใต้ร่างแน่น ตะโกนเสียงดัง “ไป!”

ม้าร้องเสียงยาว หันหัวเตรียมหนี!

“เจ้ากบฏ จะหนีไปไหน!”

เมื่อเห็นเติ้งเม่าคิดจะหนี กวนอูก็ตะโกนเสียงดังลั่น ง้าวมังกรเขียวจันทร์เสี้ยวในมือยกขึ้นอีกครั้ง ฟันเฉียงลงมา ทันใดนั้นประกายดาบสีเขียวก็ระเบิดออก!

เติ้งเม่ากัดฟัน ยกดาบขึ้นหมายจะปัดป้องดาบนี้ อาวุธทั้งสองเพิ่งจะปะทะกัน เติ้งเม่าก็รู้สึกได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่คาดไม่ถึงถาโถมมาจากง้าวมังกรเขียวจันทร์เสี้ยวของกวนอู!

“แคร็ก—”

รูม่านตาของเติ้งเม่าหดเล็กลงเท่าปลายเข็ม!

วินาทีต่อมา ดาบยาวในมือของเขาก็ถูกฟันหัก กลายเป็นเศษเหล็กราวกับเกล็ดหิมะนับไม่ถ้วน แตกกระจายออกไป!

ง้าวมังกรเขียวจันทร์เสี้ยวไม่ได้หยุดลงเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าสิ่งที่ขวางทางเมื่อครู่ไม่ใช่ดาบเหล็ก แต่เป็นเพียงกระดาษบางๆ แผ่นหนึ่ง ฟันลงไปต่อ!

ฉึก!

พร้อมกับเสียงดังคมชัด เติ้งเม่าไม่ทันได้ร้องโหยหวน ก็ถูกกวนอูฟันขาดครึ่งเอวในดาบเดียว!

ทันใดนั้นหมอกเลือดก็กระจายไปทั่วฟ้า!

“ก็แค่นั้น!”

กวนอูขี่ม้าอยู่บนหลังม้า กล่าวอย่างแผ่วเบา สีหน้าสงบนิ่งอย่างยิ่ง ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่ใช่การสังหารแม่ทัพใหญ่สองคน แต่เป็นการฆ่าหมูฆ่าหมาสองตัวเท่านั้นเอง!

พูดจบ กวนอูก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ทุกที่ที่สายตาของเขาไปถึง ทหารโพกผ้าเหลืองทุกคนแทบจะพร้อมใจกันเบือนหน้าหนี หลบสายตาของกวนอู ไม่กล้าสบตากับกวนอู!

“ดี!”

เมื่อเห็นฉากนี้ กู้หรูเปิ่งก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนเสียงดังด้วยความตื่นเต้น ชักกระบี่คู่ใจออกมา ตะโกนเสียงดัง “แม่ทัพศัตรูถูกสังหารแล้ว! ตามข้าไปสังหารโจรโพกผ้าเหลือง!”

พูดจบ กู้หรูเปิ่งก็ควบม้า พุ่งเข้าหากองทัพโพกผ้าเหลืองทันที!

“ฆ่า!”

และอาสาสมัครห้าร้อยคนที่อยู่ข้างหลังกู้หรูเปิ่ง เมื่อเห็นกวนอูเก่งกาจเช่นนี้ ก็ราวกับถูกฉีดเลือดไก่เข้าไป สีหน้าแดงก่ำ กำลังใจฮึกเหิม พุ่งเข้าสังหารกองทัพโพกผ้าเหลือง!

ทันใดนั้น บนสนามรบ เสียงโห่ร้องฆ่าฟันก็ดังสนั่นหวั่นไหว!

ในไม่ช้า คนหลายพันคนก็เข้าต่อสู้กันอย่างชุลมุน อาวุธสั้นปะทะกัน เสียงกรีดร้อง, เสียงตะโกน, เสียงโหยหวนดังไม่ขาดสาย!

แม่ทัพถูกสังหาร กองทัพโพกผ้าเหลืองใจคอไม่ดี ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอาสาสมัครที่กำลังใจฮึกเหิมเลยแม้แต่น้อย ถูกสังหารจนถอยร่นไม่เป็นกระบวน!

กู้หรูเปิ่งใช้ดาบสองเล่มเก็บเกี่ยวชีวิตของทหารโพกผ้าเหลืองอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่ฟันดาบออกไป ก็จะได้ยินเสียงเครื่องจักรดังขึ้นข้างหู!

“ท่านสังหาร ‘ทหารกบฏโพกผ้าเหลือง’ ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น!”

“ท่านสังหาร ‘ทหารกบฏโพกผ้าเหลือง’ ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น!”

“ท่านสังหาร ‘ทหารกบฏโพกผ้าเหลือง’ จำนวนมาก ค่าประสบการณ์ขุนพล +1!”

“ท่านสังหาร ‘ทหารกบฏโพกผ้าเหลือง’ จำนวนมาก ค่าประสบการณ์ขุนพล +1!”

ค่าประสบการณ์ขุนพลต้องได้รับจากการสังหารศัตรู แต่ไม่ใช่ว่าสังหารทหารโพกผ้าเหลืองหนึ่งคนจะได้ค่าประสบการณ์ +1 จุด แต่ต้องรอให้ค่าประสบการณ์สะสมถึงระดับหนึ่งก่อน ถึงจะได้ค่าประสบการณ์ขุนพล +1 จุด

นอกจากกู้หรูเปิ่งเองแล้ว บนสนามรบยังมีกวนอูและเตียวหุยอีกด้วย ทั้งสองคนท่ามกลางทหารนับพันนับหมื่น ก็ราวกับเข้าสู่ดินแดนที่ไม่มีผู้คน!

เมื่อไม่มีขุนพลคนอื่นมาขัดขวาง ขุนพลทั้งสามคนก็แทบจะไม่มีใครต้านทานได้ ทหารกบฏโพกผ้าเหลืองที่สวมใส่อุปกรณ์เรียบง่ายเหล่านี้ ราวกับหญ้าแห้ง ถูกเก็บเกี่ยวอย่างบ้าคลั่ง!

ศพจำนวนมากล้มลง จนพื้นดินถูกย้อมไปด้วยเลือด!

“เก่งเกินไปแล้ว!”

“คนฆ่าหมูคนนี้กับคนเฝ้าประตูคนนี้ เก่งกาจทั้งคู่! โดยเฉพาะคนเฝ้าประตูคนนี้สังหารได้ทั้งเทพสังหารได้ทั้งพระพุทธองค์!”

“ใครว่าเป็นคนเฝ้าประตู เรียกท่านรองกวนสิ!”

“เราหัวเราะเยาะเล่าปี่สานรองเท้าฟาง เล่าปี่หัวเราะเยาะเราที่ไม่เข้าใจความกล้าหาญของกวนอูและเตียวหุย ตัวตลกคือข้าเองหรือ”

“มันเกินไปแล้ว คนฆ่าหมูเก่งก็แล้วไป คนเฝ้าประตูก็เก่งขนาดนี้!”

“ข้าว่าตอนนี้ยังเร็วเกินไปที่จะสรุป เพราะเรายังไม่เคยเห็นขุนพลของผู้เล่นคนอื่น ขุนพลโพกผ้าเหลืองสองคนนี้ น่าจะไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก”

“จริงด้วย พวกเจ้าดูเตียวหุยสิ สู้คนเดียวยังพอไหว สู้สองคนก็สู้ไม่ได้แล้ว”

“แต่กวนอูยังไงก็ถือว่าเก่งมากแล้ว ขุนพลสองคนนั้นรับดาบของกวนอูไม่ได้เลยสักคน!”

“จงเจริญเถิดท่านแม่ทัพใหญ่กวน!”

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดต่างก็จ้องมองฉากนี้ด้วยความตกตะลึง วิพากษ์วิจารณ์กันอย่างเผ็ดร้อน

ในที่สุด

เมื่อเผชิญหน้ากับกวนอู เตียวหุย และกู้หรูเปิ่ง กองทัพโพกผ้าเหลืองที่ไม่มีขุนพลก็รู้ว่าสถานการณ์ไม่ดีแล้ว เริ่มหนีเอาตัวรอด!

“ผู้ที่ยอมจำนนจะไม่ถูกฆ่า!”

กู้หรูเปิ่งตะโกนเสียงดัง “ผู้ที่หลบหนี จะถูกตัดศีรษะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทหารโพกผ้าเหลืองที่รอดชีวิตส่วนใหญ่ก็หยุดหนี แต่ก็ยังมีทหารโพกผ้าเหลืองจำนวนไม่น้อยที่ยังคงหนีต่อไป

“กล้าดี!”

เมื่อเห็นฉากนี้ เตียวหุยก็ตะโกนเสียงดังลั่น เสียงดังราวกับฟ้าร้อง จากนั้นก็ควบม้าไล่ตามไปทันที ทวนอสรพิษแปดศอกในมือแทงออกไป แทงทะลุหน้าอกของทหารโพกผ้าเหลืองที่กำลังหนีอยู่คนหนึ่งเป็นรู!

“ให้ตายเถอะ! คนใส่หูฟังประกาศว่าเสียชีวิตแล้ว!”

“เจ้าจะตะโกนเสียงดังทำไม!”

“ตกใจข้าหมดเลย รีบปรับลดเสียงลง เตียวหุยคนนี้ไม่ไปเป็นนาฬิกาปลุกเสียดายแย่!”

“ผู้ป่วยโรคหัวใจคงจะถูกเขาตะโกนใส่จนตายได้!”

“ขอแนะนำอย่างยิ่งให้เตียวหุยไปสมัครเข้ารายการเดอะวอยซ์ นี่มันที่หนึ่งชัดๆ”

ชาวเน็ตในห้องถ่ายทอดสดถูกเสียงตะโกนของเตียวหุยทำเอาตกใจไปตามๆ กัน ต่างก็พากันปรับลดเสียงลงแล้วบ่นอุบ

เมื่อโจมตีสำเร็จ เตียวหุยก็ไม่หยุดนิ่ง ไล่ตามทหารโพกผ้าเหลืองอีกกลุ่มหนึ่ง

ในที่สุด หลังจากสังหารทหารโพกผ้าเหลืองที่หลบหนีไปอีกหลายสิบนาย ทหารโพกผ้าเหลืองส่วนใหญ่ก็ไม่ต่อต้านอีกต่อไป เลือกที่จะยอมจำนน

และหลังจากที่กองทัพโพกผ้าเหลืองเลือกที่จะยอมจำนน คุณสมบัติของกองทัพโพกผ้าเหลืองกลุ่มนี้ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้ากู้หรูเปิ่ง

[ประเภททหาร: โจรโพกผ้าเหลือง]

[จำนวน: 378]

[คุณลักษณะ: เผาฆ่าชิงปล้น (พวกเขาปรารถนาความมั่งคั่ง ปรารถนาอาหาร แต่ทำไมพวกเขาถึงต้องมาเป็นโจร)]

[ผลของการเผาฆ่าชิงปล้น: โจมตี +50, ทรัพย์สินที่ได้จากการปล้น +30%, ดินแดนที่ถูกยึดครอง +15% ของความรกร้าง, ความรู้สึกดีของประชาชนในดินแดนที่ถูกยึดครอง -70]

[กระบวนทัพ: ไม่มี]

[ที่ปรึกษาทหาร: ไม่มี]

[แม่ทัพ: เฉิงหยวนจื้อ (เสียชีวิตแล้ว)]

[คำอธิบาย: โจรโพกผ้าเหลืองกลุ่มหนึ่งที่ประกอบด้วยชาวบ้าน หาเลี้ยงชีพด้วยการเผาฆ่าชิงปล้น ไม่มีวินัยทหารใดๆ]

[คำแนะนำ: ท่านไม่สามารถใช้ทหารประเภทนี้ได้ โปรดเปลี่ยนให้เป็นทหารประเภทที่ท่านสามารถใช้ได้โดยเร็วที่สุด]

[จบแล้ว]