บทที่ 17 ขอเป็นผีบริสุทธิ์ดีกว่าเป็นปีศาจเกล็ด

ลั่วเหวินอวี้และลู่เป่ยถกเถียงกันอยู่นาน แต่ก็คิดไม่ออกว่าทำไมระดับพรสวรรค์และความสามารถของเขาถึงไม่สอดคล้องกัน

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเจาะลึกเรื่องนี้ ชายหนุ่มทั้งสองจึงหันกลับมาให้ความสนใจกับดันเจี้ยนตรงหน้าอีกครั้ง

เจ้าอ้วนเสนอขึ้นมาว่า "ในเมื่อเราจะไม่กลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดเพราะเกล็ดพวกนั้นแล้ว ถ้างั้นแค่เฝ้าบ้านรอจนถึงเช้าก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ?"

ลู่เป่ยส่ายหน้า "มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก"

เขาเก็บมีดผ่าตัด ถอดถุงมือและหน้ากากอนามัยออก "การติดเชื้อจนเกล็ดขึ้นเป็นแค่อันตรายอย่างหนึ่งเท่านั้น นายลืมลุงจางที่พูดถึงในไดอารี่ไปแล้วเหรอ?"

รอยยิ้มของเจ้าอ้วนค่อยๆ แข็งค้าง "ยังมีอะไรอีกงั้นเหรอ...?"

ลู่เป่ยหยิบบันทึกการทดลองชำแหละกลับมา นั่งลงบนเก้าอี้ และอธิบายขณะที่กำลังพิจารณาเนื้อหาข้างใน

"ตามที่ไดอารี่เขียนไว้ ลุงจางน่าจะถูกนำไปสังเวยพร้อมกับแม่ของเด็กคนนั้น แต่เขากลับโผล่มาอีกครั้ง

"ถ้าทุกคนที่ถูกสังเวยสามารถกลับมาได้หมดล่ะก็..."

เขาพูดไม่จบประโยค แต่กลับถามขึ้นแทนว่า "นายคิดว่าหมู่บ้านชาวประมงแห่งนี้ควรมีประชากรอาศัยอยู่ถาวรสักกี่คน?"

เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมแผ่นหลังลั่วเหวินอวี้ เขาเข้าใจความหมายของลู่เป่ยทันที

ถ้าชาวบ้านที่ถูกจับไปถูกส่งกลับมาในฐานะสัตว์ประหลาด และเมื่อดูจากการที่หมู่บ้านนี้ถูกทิ้งร้าง...

ถ้างั้นพวกเขาสองคนก็อาจจะต้องเผชิญหน้ากับพรายน้ำทั้งหมู่บ้านน่ะสิ!

เจ้าอ้วนมั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเองมาก การรับมือกับสัตว์ประหลาดสักสี่ห้าตัวไม่ใช่ปัญหาเลย

ถ้าสู้แบบถวายหัว เขาก็อาจจะจัดการได้เป็นสิบตัว

แต่ถ้าเป็นสัตว์ประหลาดทั้งหมู่บ้าน...

หมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ แห่งนี้ถึงจะไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่มันก็ยังขึ้นชื่อว่าเป็นหมู่บ้าน อย่างน้อยก็น่าจะมีชาวบ้านสักร้อยคน

การจะตั้งรับพรายน้ำเกือบร้อยตัวในบ้านหลังเล็กแคบแบบนี้ เป็นไปไม่ได้เลย!

สมองของลั่วเหวินอวี้ขาวโพลนไปหมด เขาหันไปมองที่พึ่งเดียวของตัวเอง "แล้วเราจะทำยังไงกันดี?"

ลู่เป่ยเก็บบันทึกการชำแหละลงและหยิบบันทึกเหตุการณ์หมู่บ้านขึ้นมา "อย่าเพิ่งลนไป ฉันยังอ่านเล่มนี้ไม่จบเลย"

เขาหยุดอ่านไปตอนที่เห็นเรื่องชาวบ้านมีเกล็ดงอกตามผิวหนัง จึงยังไม่แน่ใจนักว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น

แม้เจ้าอ้วนจะร้อนใจรุ่มทุ่มกระหม่อม แต่เขาก็ทำได้เพียงแค่นั่งรอที่โต๊ะอย่างอดทน

ลู่เป่ยเริ่มอ่านต่อจากจุดที่ค้างไว้

หลังจากที่หมู่บ้านชาวประมงหยุดส่งเครื่องสังเวย ชาวบ้านหลายคนก็เริ่มมีเกล็ดงอกตามร่างกาย

คนเหล่านี้ค่อยๆ กลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดต่อหน้าต่อตาทุกคน

ความหวาดผวาเริ่มแพร่กระจายไปทั่ว

ไม่มีใครอยากกลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่หรอก

แต่สำหรับเครื่องสังเวยแล้ว การออกเรือหาปลาแต่ละครั้งก็จับสัตว์น้ำมาได้เพียงหยิบมือ ต่อให้ยกให้ทั้งหมดก็ยังไม่พอยาไส้พวกมันอยู่ดี

ด้วยเหตุนี้ ความคิดที่ไม่มีใครอยากเอ่ยถึงจึงถูกนำมาหารือกัน

การสังเวยด้วยมนุษย์เป็นๆ

บันทึกเหตุการณ์หมู่บ้านไม่ได้ระบุรายละเอียดว่าทุกคนหวาดกลัว ทะเลาะเบาะแว้ง และต้องจำยอมต่อโชคชะตาในช่วงเวลานั้นอย่างไร

มีเพียงลายมือที่หนักหน่วงและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งบ่งบอกว่าจิตใจของผู้เขียนในตอนนั้นคงเจ็บปวดแสนสาหัส

"เมื่อแรกเริ่มการสังเวยมนุษย์ ผู้ที่อ่อนแอและเจ็บป่วยจะถูกมัดติดกับแพ เสียงร้องคร่ำครวญของพวกเขาถูกเกลียวคลื่นกลืนกินไปจนสิ้น"

"ไม่นานนัก เมื่อผู้เฒ่าผู้แก่และคนอ่อนแอหมดลง ระบบการจับฉลากจึงถูกนำมาใช้"

"หมอกทะเลปกคลุมยาวนานนับเดือน ได้ยินเพียงเสียงร้องไห้สาปแช่งว่า 'ขอเป็นผีบริสุทธิ์ดีกว่าเป็นปีศาจเกล็ด!'"

"ล่วงเข้าสู่ปีกุ่ยเหม่า ประชากรในหมู่บ้านเหลือไม่ถึงสามในสิบส่วน"

ลู่เป่ยเงียบไปเนิ่นนาน

จากบันทึกนี้ พอจะจินตนาการได้เลยว่าสถานการณ์ในตอนนั้นน่าสลดใจเพียงใด

ความตะกละตะกลามของพวกสัตว์ประหลาดเพิ่มทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ต้องสังเวยชีวิตมนุษย์อีกกี่ชีวิตถึงจะถมความหิวโหยนั้นได้เต็ม?

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ ชาวบ้านที่กลายร่างเป็นพรายน้ำเหล่านั้น จะหวนกลับมารีดไถเครื่องสังเวยจากหมู่บ้านชาวประมงเสียเอง

ชาวประมงถูกบีบคั้นจนต้องสังเวยคนเป็นๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว

และคนเป็นๆ เหล่านี้ก็จะกลายร่างเป็นสัตว์ประหลาด ซึ่งยิ่งเพิ่มภาระให้แก่หมู่บ้านชาวประมงเข้าไปอีก

เมื่อเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ขึ้น ก็สายเกินกว่าจะหยุดยั้งหายนะนี้ได้แล้ว

นับตั้งแต่มนุษย์คนแรกถูกส่งลงทะเลเป็นเครื่องสังเวย โศกนาฏกรรมของหมู่บ้านชาวประมงก็กลายเป็นจุดจบที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าทันที

ลั่วเหวินอวี้ถอนหายใจ "ฉันก็สงสัยอยู่ว่าทำไมตอนรื้อกองของใช้เมื่อกี้ถึงเจอติ้วเซียมซี นึกว่าเอาไว้ขอพรหรือปัดเป่าเคราะห์ร้ายซะอีก"

เขาเดินไปที่มุมห้องแล้วหยิบมันออกมา

กระบอกไม้เสี่ยงทายนี้ดูหยาบกระด้าง ราวกับถูกทำขึ้นมาอย่างลวกๆ ภายในมีติ้วไม้ไผ่บรรจุอยู่ประมาณสิบกว่าอัน

ลู่เป่ยหยิบขึ้นมาหนึ่งอัน บนติ้วไม้ไผ่มีตัวอักษร 'สังเวย' เขียนด้วยพู่กันสีแดงชาด

เขาหยิบออกมาอีกอัน บนติ้วก็ยังมีตัวอักษร 'สังเวย'

เขาหยิบอีกอัน ก็ยังเป็นคำว่า 'สังเวย'

เขาหยิบออกมาสิบอันรวด และทุกอันล้วนมีตัวอักษรสีเลือดคำว่า 'สังเวย' เขียนอยู่!

ลั่วเหวินอวี้สูดหายใจเฮือก "ทำไมถึงมีแต่ติ้วแห่งความตายทั้งนั้นเลยล่ะ? จะไม่เหลือทางรอดให้คนเลยเหรอไง?"

เขาเทติ้วไม้ไผ่ที่เหลือทั้งหมดออกมาเรียงรายไว้บนโต๊ะ

รวมกับอันที่เพิ่งหยิบออกมาก่อนหน้านี้ มีทั้งหมดสิบห้าอันพอดี

ในบรรดาติ้วไม้ไผ่ทั้งสิบห้าอันนี้ มีเพียงอันเดียวเท่านั้นที่มีคำว่า 'รอด' เขียนไว้

เจ้าอ้วนพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อ "นี่มันไม่ใช่การเสี่ยงเซียมซีแล้ว นี่มันการจับใบมรณะบัตรชัดๆ!"

จากไดอารี่ในบ้านร้างริมทะเล สู่บันทึกหมู่บ้านบนขื่อศาลเจ้า และมาถึงข้าวของเครื่องใช้เก่าแก่บนโต๊ะที่เคยเป็นพยานในประวัติศาสตร์หนนั้น

ทั้งสองคนค่อยๆ เข้าใจเรื่องราวเบื้องหลังดันเจี้ยนแห่งนี้ และขุมนรกอันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ใต้ผืนน้ำทะเล

บนท้องฟ้า ดวงอาทิตย์อัสดงกำลังจะลับขอบฟ้า แสงสาดส่องเฮือกสุดท้ายลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในตัวบ้าน

ลู่เป่ยอ่านบันทึกเหตุการณ์หมู่บ้านส่วนที่เหลือจนจบในรวดเดียว

จากสถานการณ์ที่อธิบายไว้ในสมุดบันทึก เขาพอจะอนุมานภัยคุกคามที่พวกเขาอาจจะต้องเผชิญหน้าได้คร่าวๆ

การติดเชื้อจนเกิดเกล็ดจะบั่นทอนสติสัมปชัญญะและพละกำลังของผู้เล่นลงอย่างต่อเนื่องตามขนาดพื้นที่ที่ลุกลาม

หรือพูดอีกอย่างก็คือ หากไม่ได้รับการจัดการอย่างทันท่วงทีและมีประสิทธิภาพ พลังรบโดยรวมของผู้เล่นก็จะลดฮวบลงเรื่อยๆ

ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาจะต้านทานการโจมตีของพรายน้ำได้อย่างไร?

นอกจากนี้ ลู่เป่ยยังคาดเดาว่าอันตรายทั้งสองอย่างนี้จะทวีความรุนแรงควบคู่กันไป

บาดแผลที่เกิดจากพรายน้ำจะเป็นตัวกระตุ้นให้เกล็ดงอกเร็วขึ้น

ส่วนเกล็ดที่งอกขึ้นมาก็จะขัดขวางการเคลื่อนไหวของผู้เล่น ซึ่งยิ่งเพิ่มโอกาสที่จะถูกพรายน้ำข่วนเอาได้ง่ายๆ

ดังนั้น หากตกอยู่ในสภาวะติดพันเมื่อใด สถานการณ์ก็จะเลวร้ายจนพังพินาศได้ในพริบตา

อย่างไรก็ตาม ยังพอมีข่าวดีอยู่บ้าง สถานการณ์ทำนองนี้มีการระบุไว้ในบันทึกหมู่บ้าน และในขณะเดียวกันก็มีวิธีแก้ไขที่ชาวประมงเคยค้นพบด้วย

หลังจากทำการเซ่นไหว้มาอย่างยาวนาน ชาวประมงพบว่าตราบใดที่ยังมีของเซ่นไหว้วางอยู่บนโต๊ะบูชาหน้ารูปปั้นพรายน้ำอย่างไม่ขาดสาย สัตว์ประหลาดพวกนี้ก็จะไม่บุกเข้ามาทำร้ายคนในหมู่บ้าน

ลั่วเหวินอวี้รู้สึกกังวลเล็กน้อย "แล้วเราจะไปหาสิ่งมีชีวิตในหมู่บ้านร้างแบบนี้ได้จากไหนล่ะ? เราคงลงไปตกปลาในทะเลไม่ได้หรอกใช่ไหม? อีกอย่าง เราไม่มีแม้แต่เบ็ดตกปลาด้วยซ้ำ"

ลู่เป่ยลุกขึ้นยืนแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดเริ่มริบหรี่ลงทุกที

คงเป็นเรื่องยากที่จะเคลื่อนไหวทำอะไรหลังจากฟ้ามืด

เขาตั้งตารอที่จะได้เจอพรายน้ำตัวเป็นๆ ก็จริง แต่ก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมก่อนด้วยเช่นกัน

ช่วงเวลาเฮือกสุดท้ายแบบนี้ยังพอทำอะไรได้อีกบ้างนะ...

เบาะแสทั้งหมดในหมู่บ้านก็สำรวจไปหมดแล้ว

ภารกิจลับก็ชี้เป้าไปที่ทะเล แต่เขายังไม่ได้ไปที่นั่น และตอนนี้เขาก็ไม่มีเครื่องมือด้วย

เอ๊ะ?

จู่ๆ เขาก็สังเกตเห็นว่าน้ำทะเลลดลงแล้ว

ห่างจากชายฝั่งไปไม่ไกล เมื่อระดับน้ำทะเลลดลง อวนดักปลาแนวยาวก็ปรากฏให้เห็น

อวนดักปลาเหล่านี้เป็นเครื่องมือที่ชาวประมงใช้หาอาหารในช่วงน้ำลง มันสามารถดักจับปลาและกุ้งได้จำนวนมากทุกครั้งที่น้ำทะเลลดลง ทำให้เก็บเกี่ยวผลผลิตได้อย่างง่ายดาย

แม้กาลเวลาจะล่วงเลยมานานจนอวนดักปลามีรูโหว่มากมาย แต่ก็ยังมีปลาทะเลตัวเป็นๆ จำนวนไม่น้อยดิ้นกระแด่วๆ อยู่บนชายหาด

ลู่เป่ยชี้ไปทางทะเลแล้วหันไปมองเพื่อนร่วมทีม "ลั่วเหวินอวี้!"

เจ้าอ้วนมอยตามปลายนิ้วของเขาและเข้าใจได้ในทันที

ปลาทะเลพวกนั้นมันของเซ่นไหว้ที่จัดเตรียมไว้ให้เสร็จสรรพเลยไม่ใช่หรือไง?