บทที่ 40 - ต้นไม้เทพจอมเจ้าเล่ห์

บทที่ 40 - ต้นไม้เทพจอมเจ้าเล่ห์

◉◉◉◉◉

ปัญหาจิตใจของหูหน่วนระเบิดออกมา หูชิงไม่กล้าขัดจังหวะ ปล่อยให้นางพูด ได้รับกระแสจิตจากข้างนอก นางบอกไม่เป็นไร ให้พวกเขาวางใจไปทำอย่างอื่นเถอะ

ข้างนอกหลินอิ่นมองภูเขาน้ำแข็งใสแจ๋วนั่นแวบหนึ่ง ยิ้ม "ระบายออกมาก็ดี หูหน่วนเองก็คงเครียด หูชิงกลับมาได้จังหวะพอดี"

แม่ลูกเขา ต่อให้ทะเลาะกันยังไงปลายน้ำแข็งพวกนี้ก็หันออกข้างนอกอยู่ดี

เขาก้มหน้าถาม "หูหน่วนตัวเล็กลงยังปล่อยท่าใหญ่ขนาดนี้ได้ เจ้าล่ะ?"

จินซิ่นเวอร์ชั่นย่อส่วนพูด "อาจารย์ท่านทำแบบนี้อีกท่านจะเสียข้าไปนะ"

ดึงหน้าแลบลิ้น แบร่ๆ

หลินอิ่นยิ้ม ตบหัวเขาป้าบหนึ่ง จะบ้าตาย ตัวเล็กลงไม่พอนิสัยก็ถอยหลังกลับไปด้วย ถ้ารู้แต่แรกบอกหูชิงไว้ก่อน ให้นางเตรียมใจ ก็โทษเด็กพวกนี้ นอนยาวจนหูชิงมา ทุกคนเลยไม่ทันตั้งตัว

หูฮวาฮวาจูงมือหูจูจู เรียกถังอวี้จื่อและเสวียนเย่า "พวกเราไปเล่นกันเถอะ" เขาไม่ใช่เด็กสามขวบอีกแล้ว เขาคือสองขวบ "เราทำอะไรไม่ได้หรอก น้าครับ น้าไปหาของกินหน่อยสิ แม่กับพี่เดี๋ยวต้องหิวแน่"

ส่งสายตา 'น้าเข้าใจนะ' ให้เขา: แม่ไม่ปล่อยน้าไว้แน่

ซุ่ยซิน: ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่ควรพาคนมาพุทธมณฑลเลย

ข้างในหูชิงอดทนฟังหูหน่วนเล่าอยู่นาน เติมน้ำผึ้งให้นางดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า ในที่สุดก็ฟังนางเล่าถึงตอนเจอค่ายกลลึกลับในถ้ำ

หูหน่วนถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ก็เป็นอย่างนี้แหละ หนูช่วยต้นไม้เทพแก้พิษ เขาฟื้นแล้ว บอกว่าขอบคุณที่หนูช่วยเขาผ่านพ้นเคราะห์ตาย บอกว่าจะให้ของขวัญชิ้นใหญ่ที่ใครๆ ก็ใฝ่ฝัน"

"แล้ว พวกเราก็ออกมาแบบงงๆ"

"แล้วก็พบว่าพวกเราตัวเล็กลงแล้ว"

หูชิง "สรุป ให้ของขวัญอะไรพวกเจ้า?"

หูหน่วนยื่นมือสั้นป้อม พูดทีละคำ "ย้อน-วัย-คืน-สู่-ความ-เยาว์"

หูชิง "..."

กดนิ้วโป้งให้นางเงียบๆ ใจร่มๆ "แล้วเจ้าไม่ได้บอกต้นไม้เทพเหรอ ว่าพวกเจ้ากำลังวัยเยาว์? ไม่ต้องย้อนไปเยอะขนาดนั้น"

ด่าแม่ในใจ ต้นไม้เทพอะไรนั่น คงโดนพิษหนักจนให้ของขวัญผิดล่ะสิ

เจ้าแพรแถบไม่พูดจา ตกใจสุดขีด ย้อนวัยคืนสู่ความเยาว์นะ นี่อย่างน้อยก็ใช้กฎแห่งกาลเวลา แถมยังย้อนเวลา นี่ นี่ นี่ โอกาสดีขนาดนี้กลับแค่เด็กลงไม่กี่ปี? ขาดทุนยับเยิน ต้นไม้เทพนั่นคือต้นอะไร? มีต้นไม้เทพที่บิดผันเวลาได้ด้วยเหรอ?

หูหน่วนพุ่งเข้ากอดหูชิง เอาหน้าถูไถในอ้อมอกนาง "แบบนี้ไม่ดีเหรอแม่? หลังห้าขวบแม่ไม่ได้อยู่กับหนูทุกวันเลยนะ"

หูชิงใจกระตุก หรือว่า หูหน่วนใส่ใจเรื่องที่นางไม่ได้อยู่ด้วยทุกวันมาก ลึกๆ เลยต่อต้านการเติบโต ต้นไม้เทพนั่นสัมผัสความคิดนางได้เลยให้ของขวัญแบบนี้?

"ตอนเจ้าเข้าอนุบาลแม่ก็ไม่ได้อยู่กับเจ้าตลอดเวลานี่นา"

หูหน่วนคิดๆ ส่ายหน้า "หนูจำแทบไม่ได้แล้ว"

หูชิงลูบหัวนางด้วยความรักใคร่ "งั้นแม่จะอยู่กับเจ้าทุกวัน ครั้งนี้จะโตไปพร้อมกับเจ้า"

"ได้ งั้นตอนหนูยุ่งแม่ค่อยไปทำธุระของตัวเองนะ"

หูชิง "..." หมาน้อย

ถามนาง "เจ้าตัวเล็กลงเจ้าดีใจ แล้วคนอื่นล่ะ? จินซิ่น เซียวโอว กับเหลิ่งรุ่อ หลานจิ่ว พวกเขาโกรธไหม?"

หูหน่วนบอก "ไม่โกรธนะ ได้โตใหม่อีกรอบ ทุกคนดีใจจะตาย จริงสิแม่ ครั้งนี้พวกเราต้องฟันหลุดเอง ไม่ใช้ยาวิเศษถอนฟันแล้วนะ"

ตรงนี้มีเรื่องเล่า ปีนั้นหูหน่วนอายุน้อยสุดแต่ฟันหลุดก่อนเพื่อน เด็กกลุ่มหนึ่งไปตื๊อผู้อาวุโสรองตระกูลถัง ผู้อาวุโสรองถังที่เชี่ยวชาญการปรุงยาและพิษรำคาญจะอธิบาย เลยจับทายาให้ นึกว่ายาบำรุงฟัน ที่ไหนได้วันรุ่งขึ้นฟันหลุดกันหมด แถมยังตำแหน่งเดียวกันซี่เดียวกันเป๊ะ

หูชิง: มีปัญหาจริงๆ ด้วย ไม่ใช่แค่อายุน้อยลง ตื่นเต้นกับการฟันหลุดขนาดนี้ จิตใจถอยหลังกลับไปแน่นอน อืม ไม่รู้หลินอิ่น ซวงฮวา กับตี๋หยวนรู้สึกยังไง จอร์จ (เฉียวอวี๋) ทำใจซะเถอะ

ทันใดนั้นนางนึกถึงความมหัศจรรย์ของต้นไม้เทพ ถามว่า "ต้นไม้เทพยังพูดอะไรกับเจ้าอีก?"

หูหน่วนพลิกฝ่ามือ มุกใสรูปหยดน้ำเม็ดหนึ่งเจาะออกมาจากฝ่ามือนาง ใสกระจ่าง มีแสงในตัว ข้างในผนึกใบไม้สีเขียวอ่อนเล็กๆ ใบหนึ่ง ใบไม้เชื่อมกับตาใบสีเหลืองอ่อนเล็กๆ อันหนึ่ง

"ต้นไม้เทพให้หนู อย่าบอกคนอื่นนะ" หูหน่วนกระซิบข้างหูนาง

หูชิงอดขำไม่ได้ ว่าแล้วเชียว นางก็รู้สึกทะแม่งๆ คนที่ช่วยต้นไม้เทพแก้เคราะห์คือหูหน่วนกับสัตว์เลี้ยงหนอนหยกเกล็ดม่วงของนาง การขอบคุณของต้นไม้เทพจะเป็นเหมือนกันทุกคนได้ไง นี่ต่างหากของขวัญชิ้นใหญ่ ย้อนวัยอะไรนั่น เอามาช่วยปิดบังให้หูหน่วนสินะ จุ๊ๆ ต้นไม้เทพต้นนี้เจ้าเล่ห์ไม่เบา

แต่ว่า

หูชิงหรี่ตาลงเล็กน้อย "พิษที่ฆ่าต้นไม้เทพได้ เสี่ยวโอวฮวาหนอนตัวกระจิริดตัวเดียวแก้ได้เหรอ?"

หูหน่วนชักมือกลับวูบ ซ่อนไว้ข้างหลัง

"หูเสี่ยวหน่วน?"

"อือ."

หูชิงขำ พรสวรรค์ถดถอยจริงๆ ด้วย กลับไปห้าขวบแม้แต่โกหกก็ไม่เป็นแล้วเหรอ?

ดึงมือซ้ายนางมา แบออก จ้องเขม็ง จิ้มๆ "นี่คืออะไร?"

เฮอะ ร่างกายมีความเปลี่ยนแปลงยังคิดจะปิดบังแม่ผู้แก่ชราของเจ้า? ไฝในมือเม็ดนี้น่ะ ข้าไม่ได้คลอดออกมานะ

หูหน่วนเบิกตาโตทำปากจู๋ "เล็กแค่นี้แม่ยังเห็นอีก"

เล็กมากจริงๆ เล็กเท่าปลายเข็ม ถูกตาทิพย์ของแม่นางค้นพบซะแล้ว!

หูชิง หึหึ

หูหน่วนมองซ้ายมองขวาไม่มองนาง

"หู เสี่ยว หน่วน!" หูชิงง้างมือ

คราวนี้หูหน่วนไม่ร้องไห้ นางหัวเราะแหะๆ อย่างร้อนตัว "แม่จ๋าคนดี"

ฝ่ามือหูชิงฟาดลงก้นนาง

"ก็ได้ๆ หนูบอกแล้วก็ได้ คือแบบว่า ท้องเสี่ยวโอวฮวาเล็กเกินไป กินทีเดียวไม่หมด ก็ ก็เลยฝากไว้ที่หนูชั่วคราว กินได้นานมากๆ ช่วยแม่ประหยัดค่าอาหารเสี่ยวโอวฮวาด้วยนะ"

ขอบใจย่ะ!

สรุปคือ ตอนนี้ในตัวหูหน่วนมีพิษร้ายแรง พิษร้ายแรงที่ฆ่าได้แม้แต่ต้นไม้เทพ!

"ข้าไม่เข้าใจ ทำไมต้องเป็นเจ้า? ต้นไม้เทพได้บอกไหมว่าทำไมร่างกายเจ้าถึงผนึกพิษที่แม้แต่เขายังจัดการไม่ได้?"

หูหน่วนตอบ "หนูไม่ได้ถาม"

หูชิง "..." สรุปคือ ต้นไม้เทพไม่ได้บอก

เจ้าแพรแถบ "หรือว่าเจ้าหน่วนเป่ามีที่มาที่ไปยิ่งใหญ่? ใช่สิ เดิมทีเจ้าก็ไม่ใช่คนปกตินี่นา"

ถึงจะไม่รู้ว่าหูชิงปิดบังอะไรเขา แต่ดูจากสไตล์การพูดจาทำเรื่องราวที่ไม่เคยหลบเลี่ยงเขาของหูชิง เจ้าแพรแถบก็รู้ว่าเรื่องราวในอดีตของหูชิงไม่ธรรมดาแน่นอน

หูชิงเองก็คิดในใจ หรือว่า จุดเปลี่ยนที่ทำให้ตัวเองกับหูหน่วนทะลุมิติไปมา จริงๆ แล้วอยู่ที่ตัวหูหน่วน? หรือว่า หูหน่วนไม่ใช่คน? ก็เป็นไปได้นะ คนเรามีชาติก่อนนี่นา

นางอดไม่ได้ที่จะประคองหัวหูหน่วนพิจารณาไปมา

"แม่?"

หูชิงบีบแก้มสองข้าง "ชาติก่อนเจ้าต้องเป็นปีศาจลูกชิ้นเนื้อแน่ๆ แบบที่โง่ๆ น่ะ"

"แม่!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า" หูชิงแกล้งขยี้หัวนางสักพัก กอดแน่น "ลูกชิ้นเนื้อดีออก แม่ชอบกินลูกชิ้นเนื้อที่สุดเลย"

หูหน่วนโดนกอดจนอู้อี้ หนูเป็นลูกชิ้นเนื้อ งั้นแม่ที่คลอดหนูมาก็เป็นพุงหมูเหรอ?

[จบแล้ว]