บทที่ 67 หาเหตุผลมาสักข้อ

บทที่ 67 หาเหตุผลมาสักข้อ

ผู้จัดการโจวเห็นปืนในมือของหลี่อวี่ก็ชะงักกึกไปชั่วขณะ แต่ไม่นานก็ตั้งสติได้ แล้วฝืนยิ้มพูดขึ้นว่า

"พี่ชาย คุณจะขู่ใครกันครับเนี่ย?"

หลี่อวี่ไม่พูดพร่ำทำเพลง เหนี่ยวไกยิงลงพื้นข้างตัวมันทันที

ปัง ปัง ปัง!

กระสุนเจาะแผ่นเหล็กข้างๆ จนเกิดประกายไฟกระเด็นวูบวาบ

ผู้จัดการโจวสะดุ้งสุดตัว ขาสั่นพับๆ ด้วยความหวาดกลัว รีบพูดละล่ำละลัก

"พี่ชาย! พี่ว่าไงผมว่างั้น ปูนพวกนี้พี่ขนไปได้เลยตามสบายครับ!"

ชายฉกรรจ์อีกเจ็ดแปดคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง พอเห็นหลี่อวี่ชักปืนออกมา ต่างก็รีบวิ่งหนีเข้าไปหลบในโรงงานทันที

หลี่อวี่หันไปสั่งหลี่เถี่ยและคนอื่นๆ ด้านหลัง

"ไปเอาปืนมา"

เขาพยักหน้าให้หลี่หางที่ถือปืนเตรียมพร้อมอยู่แล้ว

"ตามฉันมา"

หลี่อวี่หันกระบอกปืนชี้หน้าผู้จัดการโจวแล้วถามเสียงเย็น

"ตอนนี้พวกแกเหลือคนอยู่ที่นี่อีกกี่คน?"

ผู้จัดการโจวตอบเสียงสั่นเครือ

"ยะ...ยัง... ยังมีคนงานพาร์ทไทม์อยู่อีกกลุ่มหนึ่งครับ รวมๆ แล้วก็น่าจะสิบกว่าคน"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่อวี่จึงใช้ปืนดันหลังมัน บังคับให้เดินนำทางไปดูคนเหล่านั้น

ผู้จัดการโจวยกมือขึ้นเหนือหัว เดินลากขาอย่างอิดออดเข้าไปในตัวโรงงาน

หลี่อวี่เริ่มรำคาญ จึงเอาปืนจ่อหัวมัน

"เดินให้มันเร็วๆ หน่อย!"

หลี่หางและหลี่หงหยวนเดินตามประกบหลังมาติดๆ

ภายในโถงกว้างของโรงงาน ชายฉกรรจ์กลุ่มเมื่อครู่ที่ยืนถือไม้หน้าสามอยู่หน้าประตู พอเห็นหลี่อวี่กับหลี่หางเดินถือปืนเข้ามา ก็รู้ทันทีว่าอาวุธในมือตัวเองไร้ประโยชน์สิ้นดี

พวกมันรีบทิ้งไม้ลงพื้นราวกับของร้อน

หลี่อวี่หรี่ตามองสำรวจคนกลุ่มนี้ สภาพภายนอกดูมอมแมมก็จริง แต่ดูแล้วเรื่องอาหารการกินน่าจะไม่ได้ขาดแคลนอะไร

โดยเฉพาะไอ้ผู้จัดการโจวคนนี้ ยังลงพุงหน้ามันแผล็บอยู่เลย

หลี่อวี่เล็งปืนคุมเชิงพลางครุ่นคิดว่าจะจัดการกับคนพวกนี้ยังไงดี เพราะการขนย้ายปูนจำนวนมากขนาดนี้เป็นเรื่องใหญ่

ทันใดนั้น ก็มีเสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบาดังแว่วมา

หลี่อวี่หูผึ่ง หันปากกระบอกปืนสั่งผู้จัดการโจวและลูกน้องให้ไปนั่งยองๆ รวมกัน เอามือกุมหัว ห้ามขยับ

หลี่หางยืนถือปืนคุมเชิงอยู่ข้างๆ

หลี่อวี่กับหลี่หงหยวนเดินตามเสียงนั้นไปจนพบห้องหนึ่งอยู่ข้างโถงใหญ่

ประตูห้องเป็นลูกกรงเหล็ก มองแวบแรกนึกว่าประตูคุก

ภายในห้องมีคนอยู่หกคน

ใบหน้าของพวกเขาดูคุ้นตาพิกล... เหมือนว่าจะเป็นคนงานที่หลี่อวี่เคยจ้างมาช่วยสร้างกำแพงฐานทัพเมื่อตอนนั้น

คนพวกนี้เป็นคนในตำบลเดียวกัน แถมยังมีสามคนที่มาจากหมู่บ้านข้างๆ ด้วย

ปกติคนกลุ่มนี้ถ้าไม่ออกไปทำงานต่างถิ่น ก็จะหางานทำแถวบ้าน แต่เพราะงานประจำหายาก ส่วนใหญ่เลยรับจ้างทั่วไป

ตอนที่สร้างกำแพงฐานทัพเสร็จ หลี่อวี่จ่ายค่าแรงแล้วก็แยกย้ายกันไป ไม่ได้ให้พวกเขารู้เห็นเรื่องการขนเสบียงเข้าฐานหลังจากนั้น

พูดง่ายๆ คือคนงานพวกนี้มีส่วนแค่ตอนสร้างกำแพงชั้นนอก

สภาพของทั้งหกคนแตกต่างจากพวกผู้จัดการโจวราวฟ้ากับเหว ผอมโซจนหนังหุ้มกระดูก บางคนนอนหมดแรงอยู่บนเตียงอย่างน่าเวทนา

หลี่อวี่มองด้วยความสงสัย

จังหวะนั้นเอง ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่าที่นอนอยู่บนเตียงเงยหน้าขึ้นมาเห็นพวกหลี่อวี่ แววตาฉายความประหลาดใจ เพราะคนตำบลเดียวกันย่อมจำหลี่อวี่กับพ่อของเขาได้

ชายคนนั้นถามเสียงแหบแห้ง

"เถ้าแก่หลี่... พวกคุณมาทำอะไรที่นี่ครับ?"

หลี่อวี่ไม่ตอบ แต่ถามกลับไปว่า

"ทำไมพวกน้าถึงผอมโซกันขนาดนี้? ฉันดูพวกผู้จัดการโจวมันก็ไม่ได้ดูอดอยากอะไรนี่นา"

พูดจบเขาก็ปรายตามองไปทางกลุ่มผู้จัดการโจว ที่ดูเหมือนจะได้ยินบทสนทนาจึงพากันก้มหน้าหลบสายตา

"พวกเราเป็นแค่ลูกจ้างรายวันครับ ทำงานวันต่อวัน กินข้าววันต่อวัน ได้เงินรายวัน... รอดมาถึงตอนนี้ได้ก็ถือว่าบุญแล้ว เฮ้อ..." ชายบนเตียงถอนหายใจยาว

ชายหนุ่มอีกคนที่ดูอายุน้อยกว่าพูดแทรกขึ้นมาด้วยความแค้น

"พวกมันเป็นพนักงานประจำ ส่วนพวกเราเป็นแค่พนักงานชั่วคราว คนละพวกกัน มันไม่นับญาติกับเราหรอก พวกมันเป็นคนถิ่นตำบลหลงฮวาด้วยกัน เลยรวมหัวกันเอง"

ชายคนเดียวที่ยังพอยืนไหวพูดเสริม

"จริงๆ พวกเราก็พอมีเสบียงตุนไว้บ้าง แต่กินหมดไปแล้ว ข้าวสารในโรงอาหารพวกมันก็ยึดไปหมด ไม่แบ่งให้พวกเราสักเม็ด"

หลี่อวี่ฟังแล้วก็รู้สึกว่าคนงานพวกนี้ซื่อเกินไป

เขามองไปทางกลุ่มผู้จัดการโจวที่มีกันแปดคน ร่างกายกำยำแข็งแรง...

กำลังจะอ้าปากถามว่าทำไมไม่ไปแย่งชิงอาหารมา

ชายบนเตียงก็พูดด้วยสายตาเคียดแค้น จ้องเขม็งไปที่ผู้จัดการโจว

"พวกมันกลัวเราจะแย่งอาหาร คืนก่อนตอนพวกเราหลับ มันแอบมาล็อคประตูขังพวกเราไว้ในหอนี้!"

"แต่ละวันให้น้ำแค่นิดเดียว ข้าวก็แทบไม่มี... พวกมันกะจะขังให้พวกเราอดตาย!"

ชายคนที่ยืนอยู่พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

"ผมว่าพวกมันกะจะเลี้ยงไข้พวกเราไว้... รอวันที่ของกินหมด แล้วก็จับพวกเรากิน!"

ประโยคนั้นทำเอาหลี่หงหยวนที่ยืนอยู่หน้าประตูถึงกับขนลุกซู่จนเหงื่อกาฬแตก

หลี่อวี่มองชายคนพูดอย่างพินิจพิเคราะห์ คิดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่เป็นไปได้

แต่มีความเป็นไปได้สูงมากว่าเป็นเรื่องจริง

เขาหวนนึกถึงตอนสร้างฐานทัพ ตอนนั้นใช้คนงานประมาณสามสิบกว่าคน สร้างกำแพงยาวหลายกิโลเมตร ใช้เวลาหลายเดือน

ตอนนี้เขาต้องการสร้าง 'ป้อมปราการหน้าประตู' แม้ความยาวจะไม่ถึงร้อยเมตร แต่เขาก็ไม่มีแรงงานมากพอ ที่สำคัญคือต้องใช้คนงานที่มีฝีมือ

หลี่อวี่มองคนงานทั้ง 6 คนตรงหน้า คนพวกนี้เคยสร้างกำแพงให้เขามาก่อน

ฝีมือย่อมไว้ใจได้

ดูจากสถานการณ์ ตอนนี้พวกเขาก็ถูกกลุ่มผู้จัดการโจวขังไว้เหมือนสัตว์

หลี่อวี่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ตัดสินใจว่าจะช่วยพวกเขา ไว้ใช้งานสร้างฐานทัพในอนาคต!

ส่วนเรื่องจะให้เข้ามาอยู่ในฐานหรือไม่นั้น หลี่อวี่ยังไม่ตัดสินใจ ถึงจะรับเข้ามา ก็ต้องมีการตรวจสอบและสังเกตพฤติกรรมกันอีกยาว เขาต้องระมัดระวังตัวที่สุด

หลี่อวี่เปิดประตูห้องขังแล้วพูดขึ้น

"ฉันจะช่วยพวกน้าออกไป"

ทันทีที่ประตูเปิดออก หลี่เถี่ยและคนอื่นๆ ก็ถือปืนเดินเข้ามาพอดี

คนงานเหล่านั้นเห็นปืนในมือพวกหลี่อวี่ก็ตกใจเล็กน้อย แต่ความดีใจที่ประตูเปิดออกมีมากกว่า

หลี่อวี่สั่งให้หลี่หางไปยกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจากรถมาสองสามลัง

พอเห็นของกิน ทั้งหกคนตาวาวโรจน์ แกะห่อกินดิบๆ ยัดใส่ปากอย่างตะกละตะกลาม

หลี่อวี่เห็นสภาพแล้วจึงส่งน้ำเปล่าให้

"ค่อยๆ กิน เดี๋ยวก็ติดคอตายหรอก"

พวกคนงานรีบกล่าวขอบคุณทั้งน้ำตา

จากนั้นหลี่อวี่ก็พาหลี่เถี่ยไปสำรวจห้องอื่นๆ พบว่าเสบียงไม่ได้ขาดแคลนขนาดนั้น

ด้วยความเป็นโรงงานที่มีโรงอาหาร เลยมีข้าวสารตุนไว้เลี้ยงคนหลายสิบคนได้สบายๆ

ในห้องหนึ่งยังเจอข้าวสารกระสอบละ 50 กิโลกรัมอีกสามกระสอบ

หลี่อวี่สั่งให้สองพี่น้องหลี่ฮ่าวเสียนยกขึ้นรถทันที

เขามองดูคนงานท้องถิ่นที่กำลังกินอย่างหิวโหยด้วยสายตาระแวดระวัง ก่อนจะดึงตัวหลี่เถี่ยมาสั่งกำชับให้จับตาดูคนกลุ่มนี้ไว้ให้ดี

สั่งงานเสร็จ เขาก็เดินกลับไปหากลุ่มผู้จัดการโจว

เขามองออกไปนอกประตู เห็นโกดังเก็บปูนซีเมนต์ฝั่งตรงข้าม

ลุงใหญ่ขับรถบรรทุกหนักไปจอดรอเทียบท่าเรียบร้อยแล้ว

หลี่อวี่ชี้ปืนไปที่หัวของผู้จัดการโจว

แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"หาเหตุผลมาสักข้อสิ... ที่จะทำให้ฉันไม่ฆ่าพวกแกทิ้งซะเดี๋ยวนี้"