บทที่ 28 ถึงเวลาจบสิ้น
บทที่ 28 ถึงเวลาจบสิ้น
บทที่ 28 ถึงเวลาจบสิ้น
ใบรายงานผลฉบับนี้ ไม่ใช่ของโรงพยาบาลเมืองแห่งที่สาม หรือแม้กระทั่งไม่ใช่ของเมืองหงเฉิง แต่เป็นของโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในเมืองข้างเคียง
ถ้าหากว่าลูกเป็นของหวังโหย่วฝู เธอไม่มีเหตุผลที่จะต้องไปตรวจที่เมืองอื่นเลย
“โจวอี้ นายนี่มันเทพจริงๆ นายพูดถูกเผงเลย” เฉียวเจียลี่อุทาน
“พี่เฉียวครับ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง อยากจะรบกวนพี่หน่อย”
“มีอะไรนายก็พูดมาเลย”
“ไปที่โรงพยาบาลหน่อยครับล ให้หมอตรวจดูในเลือดของหวังโหย่วฝู ว่ามีสารตกค้างของยาชาประเภทใดหรือไม่?”
“ยาชา?” สมองและประสบการณ์ของเฉียวเจียลี่ยังห่างไกลจากอู๋หย่งเฉิงมากนัก “นายสงสัยว่าการกระโดดตึกของหวังโหย่วฝู เป็นเพราะถูกคนวางยาเหรอ”
“ไม่ใช่ครับ ตอนนี้ผมก็แค่คาดเดา รบกวนพี่เฉียวทำตามที่ผมบอกก่อน”
“ได้ งั้นฉันจะโทรหาเพื่อนร่วมงานที่โรงพยาบาล”
โจวอี้สูดหายใจเข้าลึกๆ กวาดสายตามองไปรอบๆ ครุ่นคิดว่าอาวุธสังหารถูกซ่อนไว้ที่ไหนกันแน่?
ก่อนที่จะเกิดใหม่ ตำรวจได้ทำการค้นหาแบบปูพรมครั้งใหญ่ แต่ผลคือไม่พบอาวุธสังหาร
จากมุมมองของจิตวิทยาอาชญากรรม โจวอี้สรุปได้ว่าฆาตกรเป็นคนที่ระมัดระวังอย่างมาก และขาดความรู้สึกปลอดภัย
มีความเป็นไปได้สูงที่ฆาตกรจะซ่อนอาวุธสังหารไว้เป็นเวลาหลายปี เพราะมีเพียงอยู่ในการควบคุมของฆาตกรเท่านั้น ถึงจะรับประกันได้ว่าจะไม่ถูกคนอื่นพบ การทิ้งไปก็หมายความว่ามีความเป็นไปได้สูงที่จะถูกคนอื่นเจอ
ทันใดนั้น สายตาของโจวอี้ก็ไปหยุดอยู่ที่รูปถ่ายงานแต่งงานในห้องนั่งเล่น
เขารีบเดินเข้าไป แล้วถอดรูปถ่ายงานแต่งงานลงมา
ตำรวจคนหนึ่งเห็นการกระทำของเขา ก็เตือนว่า “ด้านหลังรูปถ่ายเราตรวจสอบแล้ว ไม่มีของซ่อนอยู่”
“ขอบคุณครับ” โจวอี้ยังคงหยิบกรอบรูปขึ้นมา ตรวจสอบด้านหลังของกรอบรูปอย่างละเอียด
จากนั้น เขาก็พบร่องรอยที่เกิดจากการฉีกเทปใสออกไปสองรอยที่ตื้นมาก ห่างกันประมาณสิบเซนติเมตร
ตรงนี้เคยมีอะไรบางอย่าง!
“พี่เฉียวครับ ก่อนที่หวังโหย่วฝูจะกระโดดตึก จางซินลี่ออกไปข้างนอกเหรอครับ”
เฉียวเจียลี่ที่เพิ่งจะโทรศัพท์เสร็จก็พยักหน้า “ใช่ เธอไปซื้อกับข้าวที่ตลาดสด เราส่งคนตามไปตลอดทางเลย”
“เธอซื้ออะไรมาบ้างครับ”
“ก็ผักสด ไข่ เนื้ออะไรพวกนี้ ของยังอยู่ในครัวอยู่เลย” เฉียวเจียลี่ถามอย่างสงสัย “เป็นอะไรไปเหรอ หรือว่านายค้นพบอะไรใหม่ๆ”
“อาวุธสังหารน่าจะถูกเธอซ่อนไว้หลังรูปถ่ายงานแต่งงานมาตลอด แต่การปรากฏตัวของเราในตอนกลางวันวันนี้ ทำให้จางซินลี่ร้อนรน เธอรีบร้อนที่จะทิ้งอาวุธสังหาร ดังนั้นเธอจึงฉวยโอกาสตอนที่ออกไปซื้อกับข้าว ย้ายอาวุธสังหารไป”
“เป็นไปไม่ได้หรอก คนของเราตามติดอยู่ตลอด ถ้าเธอมีการกระทำใดๆ ที่เป็นการทิ้งอาวุธสังหาร เราต้องพบแน่นอน”
โจวอี้วางรูปถ่ายลง เดินเข้าไปในครัว ในตู้เย็นพบผักสองสามอย่างที่ใส่ไว้ในถุงพลาสติกหูหิ้ว น่าจะเป็นของที่จางซินลี่ซื้อมาวันนี้
เขาค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง ที่ชั้นล่างสุดพบเนื้อชิ้นหนึ่ง เขาเปิดถุงพลาสติกออกแล้วพลิกดูเนื้อชิ้นนี้อย่างละเอียด
เฉียวเจียลี่มองดูอยู่ข้างๆ อย่างสงสัย อดไม่ได้ที่จะถามว่า “พบอะไรไหม?”
“พี่เฉียวครับ พี่ทำกับข้าวเป็นไหมครับ?”
“เป็นสิจ๊ะ”
“แล้วพี่จะซื้อเนื้อชิ้นนี้ไหมครับ เนื้อแดงน้อย มันเยอะ หนังก็ทั้งหนาทั้งเหนียว”
เฉียวเจียลี่ขมวดคิ้วส่ายหน้า
“ซื้อกับข้าว ก็จะเลือกของสด ซื้อเนื้อ ก็จะเลือกส่วนที่มันกับเนื้อแดงพอๆ กัน แม่ของผมถึงกับชอบให้คนขายเนื้อตัดหนังหมูทิ้งไปเลย ไม่ให้คิดเงิน เพราะคนส่วนใหญ่ไม่กินหนังหมู” โจวอี้กล่าว
“แต่จางซินลี่ ทำไมถึงต้องซื้อเนื้อที่มีสภาพไม่ดีแบบนี้ ในสถานการณ์แบบนี้ล่ะครับ”
ครั้งนี้ ในที่สุดเฉียวเจียลี่ก็เข้าใจ
ตบฝ่ามือดัง “ปัง” “ตลาดสด! ร้านขายเนื้อ!”
โจวอี้พยักหน้า “อืม ถ้าเธอฉวยโอกาสตอนที่ซื้อเนื้อ ตอนที่เจ้าของร้านยุ่งๆ ใช้อาวุธสังหารหั่นเนื้อชิ้นหนึ่งมาชั่งน้ำหนักเอง เธอก็จะสามารถทิ้งอาวุธสังหารไว้ที่แผงขายเนื้อได้อย่างแนบเนียน ตอนนั้นตำรวจที่ตามอยู่ก็จะไม่คิดถึงจุดนี้ เพราะร้านขายเนื้อมีมีดเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว”
“รอให้เจ้าของแผงเก็บร้านตอนกลางคืนแล้วพบ ก็จะไม่ใส่ใจอะไร”
“และมีความเป็นไปได้สูงมาก มีดเล่มนี้จะถูกคนมากมายสัมผัสในภายหลัง จางซินลี่แม้แต่ลายนิ้วมือก็จะไม่ทิ้งไว้”
เมื่อมองดูการวิเคราะห์ที่ใจเย็นของโจวอี้ เฉียวเจียลี่ก็รู้สึกเหมือนอยู่ในภวังค์ ไอ้หนุ่มคนนี้เป็นใครมาจากไหนกันแน่ ทำไมถึงรู้สึกว่าเก่งกว่าสารวัตรอู๋เสียอีก
“เสี่ยวข่าย ไปกับฉันเดี๋ยวนี้ ไปที่ตลาดสดที่จางซินลี่ไปวันนี้ นายยังจำได้ไหมว่าเธอซื้อของที่แผงไหนบ้าง?”
ตำรวจที่เตือนโจวอี้เมื่อครู่นี้พยักหน้า แล้วเดินตามเฉียวเจียลี่ออกไป
โจวอี้จ้องมองรูปถ่ายงานแต่งงานที่วางพิงกำแพงอยู่ บนนั้นจางซินลี่มีสีหน้าสงบนิ่ง ราวกับเป็นตุ๊กตากระดาษที่ไม่มีวิญญาณ
ส่วนหวังโหย่วฝูกลับยิ้มกว้างราวกับดอกไม้บาน ราวกับได้เห็นชีวิตที่สวยงามในอนาคต
“ยี่สิบเจ็ดปีแล้ว... ถึงเวลาที่ต้องจบสิ้นกันที!”
โจวอี้พูดเสียงเบา
...
หลังจากที่โจวอี้ลงไปชั้นล่าง ก็เล่าสถานการณ์ให้อู๋หย่งเฉิงฟัง
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เฉียวเจียลี่ก็กลับมาอย่างรีบร้อน
เมื่อเห็นโจวอี้และพวกเขายืนอยู่ข้างรถแต่ไกล เฉียวเจียลี่ก็ยกนิ้วโป้งขึ้นมา ทำท่าให้พวกเขา
“โจวอี้ นายนี่มันเทพมาเกิดชัดๆ... นายพูดถูกเผงหมดเลย” เฉียวเจียลี่พูดพลางหอบหายใจ ยกถุงเก็บวัตถุพยานในมือขึ้นมา ในนั้นเป็นมีดปอกผลไม้ที่ยาวเท่าฝ่ามือเล่มหนึ่ง
“ตอนที่เราไปถึง เจ้าของร้านขายเนื้อเพิ่งจะเตรียมตัวกลับบ้าน ถูกเราสกัดไว้ได้พอดี”
“พอเราถาม เขาก็นึกออกเลย ตอนกลางคืนเก็บร้าน เขาพบว่าบนแผงมีมีดเพิ่มมาเล่มหนึ่งจริงๆ”
“แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร คิดว่าเป็นของที่ลูกค้าลืมไว้ตอนที่ซื้อของ ก็เลยโยนทิ้งไว้ในกล่องเก็บของจิปาถะ”
“แต่ก็เหมือนที่นายพูด คาดว่าคงยากที่จะสกัดลายนิ้วมือของจางซินลี่ได้ บนตัวมีดเปื้อนไขมันเยอะมาก น่าจะมีคนใช้ไปไม่น้อยแล้ว”
อู๋หย่งเฉิงและเฉินเหยียนมีกำลังใจขึ้นมาทันที อาวุธสังหารที่สำคัญที่สุดเจอแล้ว การคลี่คลายคดีก็เห็นแสงสว่างแล้วเช่นกัน
“ไอ้หนูมีดีนี่ เก่งมาก” อู๋หย่งเฉิงตบไหล่โจวอี้แล้วพูด
“ขึ้นรถ กลับไปที่สำนักงานฯ สอบสวนยัยจางซินลี่นี่ให้ดีๆ”
“เสี่ยวเฉียว ทางนี้เธอจัดการต่อ วัตถุพยานส่งให้เฉินเหยียน กลับไปแล้วรีบตรวจพิสูจน์ทันที”
เฉียวเจียลี่พยักหน้า แล้วพูดกับโจวอี้ว่า “ถ้าผลการตรวจพิสูจน์จากทางโรงพยาบาลออกมาแล้ว ฉันจะบอกนายเป็นคนแรกเลย”
“ขอบคุณครับพี่เฉียว”
ทั้งสามคนขึ้นรถ เฉินเหยียนจู่ๆ ก็ยิ้ม “อาจารย์ครับ ผมว่าอีกไม่นานตำแหน่งของอาจารย์คงจะสั่นคลอนแล้วล่ะครับ”
“ถุย! เขายังอ่อนหัดอยู่เลย อย่าคิดว่าทำผลงานได้นิดหน่อยแล้วจะลำพองใจได้”
อู๋หย่งเฉิงมองไปที่กระจกมองหลัง สบตากับโจวอี้อย่างรู้กันแล้วยิ้มออกมา
ทั้งสามคนรีบกลับมาที่สำนักงานฯ อย่างไม่หยุดพัก เฉินเหยียนนำวัตถุพยานสำคัญสามอย่าง มุ่งตรงไปยังฝ่ายเทคนิค
อู๋หย่งเฉิงและโจวอี้ มาถึงห้องสอบสวนผู้ต้องหา
เพียงแค่วันเดียว โจวอี้ก็เปลี่ยนจากตำแหน่งผู้ถูกสอบสวน มานั่งในตำแหน่งผู้สอบสวนแล้ว
“จางซินลี่ เราเจอกันอีกแล้วนะ” โจวอี้กล่าว
“หวัง...เอ่อ สามีของฉันเขาเป็นยังไงบ้างคะ? เขากลับมาจากที่ทำงานแล้วก็ดูไม่ค่อยปกติเลย หลังจากนั้นก็บอกว่าอยากจะกินกับข้าวที่ฉันทำ ฉันก็เลยไปซื้อกับข้าวให้เขา ไม่คิดเลยว่า...” จางซินลี่พูดพลาง ร้องไห้ออกมา
โจวอี้พูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ “จางซินลี่ ไม่ต้องแสดงแล้ว เราเจออาวุธสังหารที่คุณซ่อนไว้ที่ร้านขายเนื้อแล้ว”