บทที่ 231 - ยอดคนผู้สะท้านโลก
บทที่ 231 - ยอดคนผู้สะท้านโลก
บทที่ 231 - ยอดคนผู้สะท้านโลก
"สิ่งที่เรียกว่ากากเดนหยินสิ้น สภาวะศพดับ โดยเนื้อแท้แล้วคือผลผลิตจากการที่หยางเดี่ยวไม่เกิด หยินเดี่ยวไม่งอกงาม เนื่องจากคุณสมบัติของฟ้ากำเนิด เปลี่ยนเป็นไฟภายหลัง จิตเดิมแท้จึงพลิกกลับเป็นจิตรับรู้ ไอหยินในใจจึงไหลเวียนอยู่ตลอดเวลา... อุ๊ย เผลอพูดเยอะไป ท่านก็คงฟังไม่รู้เรื่อง"
เพราะจิตเดิมแท้กับจิตรับรู้เป็นของคู่กัน ยิ่งจิตเดิมแท้แข็งแกร่ง กากเดนหยินและไอศพก็ยิ่งรุนแรง
ไม่ว่าจะเป็นอัจฉริยะฟ้าประทาน หรือคนธรรมดาสามัญ เมื่อเจอด่านนี้ ก็โดนเหมือนกันหมด
แน่นอน คนที่สังหารโจรทั้งหก บรรลุเจตจำนงสมบูรณ์ได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาในสายตาชาวโลก
แต่ทว่าความแตกต่างระหว่างคนกับคน อัจฉริยะกับยอดคน ยอดคนกับสัตว์ประหลาด บางทีมันห่างชั้นกันยิ่งกว่าคนกับหมาเสียอีก!
ได้ยินบัณฑิตหม่าพูดต่อว่า
"เอาเป็นว่าถ้าอยากจะข้ามด่านนี้ ก็พอมีวิธีอยู่ ในเมื่อกากเดนหยินและไอศพเกิดควบคู่กับจิตเดิมแท้ จิตเดิมแท้แกร่งมันก็แกร่ง จิตเดิมแท้อ่อนมันก็อ่อน งั้นก็ใช้วิธีถอนฟืนใต้กระทะ ปิดฟ้าข้ามทะเลซะเลย!"
"เริ่มแรกฝึกวิชา 【ดาวเหนือ】 คือทุ่มเทสุดกำลัง ทำให้จิตเดิมแท้แข็งแกร่งมหาศาล จนถึงขั้นเหมือนดาวเหนือสถิต แล้วหมู่ดาวรายล้อม ร่างกายทุกส่วนยอมสยบ! จังหวะนี้ กากเดนหยินและไอศพจะรุนแรงมาก ถึงขั้นจะกัดกินร่างกายจนวิกฤต"
"จากนั้นก็เปลี่ยนมาใช้ 【ถ่ายเท】 สร้างจิตเดิมแท้ภายในซ้อนขึ้นมาอีกดวงในจิตเดิมแท้ ค่อยๆ ถ่ายเทจิตเดิมแท้ภายนอกที่ใหญ่โตนั้น เข้าไปสู่จิตเดิมแท้ภายใน ก็เหมือนกับเอาฝาชีมาครอบจิตเดิมแท้ของจริงไว้ กากเดนหยินและไอศพก็จะค่อยๆ อ่อนกำลังลงตามจิตเดิมแท้ภายนอกที่ดูเลือนราง ในทางกลับกัน จิตเดิมแท้ภายในจะเปลี่ยนจิตเดิมแท้ภายนอกให้เป็นอาหาร เสริมความแข็งแกร่ง ปิดฟ้าข้ามทะเล ทิ้งห่างระหว่างจิตเดิมแท้กับกากเดนหยินและไอศพ"
"สุดท้ายก็ 【จมปฐพี】 จิตเดิมแท้ภายในปรากฏ ผสานนอกในเป็นหนึ่ง ถล่มฟ้าทลายดิน บดขยี้กากเดนหยินและไอศพให้สิ้นซาก... ก็จะเข้าสู่สภาวะหยางบริสุทธิ์ไม่เสื่อมสลาย อ้อ ถ้าเรียกตามภาษาพวกนักบู๊ ก็คือระดับปรมาจารย์ยุทธ์นั่นแหละ"
บัณฑิตหม่าหน้าตาเฉย ยื่นกระดาษให้ ราวกับสิ่งที่เขียนเมื่อครู่ ก็แค่กลอนพาไป หรือคำขวัญทั่วไป ไม่มีค่าอะไร
"ความจริงต่อจากเคล็ดวิชานี้ ยังมีอีกหลายระดับ สามารถขัดเกลาจิตเดิมแท้ต่อหลังจากเป็นหยางบริสุทธิ์ไม่เสื่อมสลาย จนถึงขั้นจิตเดิมแท้จุดเดียวสว่างไสว ดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์... น่าเสียดาย ข้าเป็นแค่บัณฑิตอ่อนแอ ไม่เคยฝึกยุทธ์ ก็เลยทำได้แค่แตะๆ ผิวเผิน... แถมข้าก็จะตายแล้ว ไม่มีเวลาแล้วด้วย"
บัณฑิตหม่าพูดอย่างเสียดาย และดูจะรังเกียจผลงานตัวเองนิดๆ
ดูเหมือนเคล็ดวิชานี้ในสายตาบัณฑิตหม่า ยังหยาบและมีข้อบกพร่องอยู่เยอะ แค่พอถูไถใช้งานได้เท่านั้น!
แล้วเฉินซุ่นอันที่รับกระดาษมา ก็ยืนอึ้งไปเลย
《เคล็ดวิชาลับดาวเหนือถ่ายเทจมปฐพี》??
บัณฑิตหม่า ท่านยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?!
ถึงขั้นบัญญัติวิชาลับระดับนี้ขึ้นมาได้?
แบบนี้ไม่เท่ากับบอกว่าข้าเฉินซุ่นอันเป็น 'หมา' เหรอ?
นี่คือความเทพของเชื้อสายเซียนงั้นรึ?!
ก่อนหน้านี้ เฉินซุ่นอันทิ้งบันทึกความเข้าใจด้านวรยุทธ์ที่ตัวเองเขียนไว้ ให้ไป๋หม่านโหลวกับท่านห้าแดง
ทำเอาพวกนั้นตกตะลึง พูดไม่ออก อึ้งกิมกี่ เหมือนเห็นเทวดา
แต่ตอนนี้ ถึงคราวเฉินซุ่นอันบ้างแล้ว
เฉินซุ่นอันสีหน้าเคร่งขรึม ปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นบนตัว แล้วสูดหายใจลึก ตั้งสมาธิอ่านเคล็ดวิชานี้
ยังดี ตอนนี้เฉินซุ่นอันเปิดวังโคลนแล้ว ก็นับว่าเป็นอัจฉริยะด้านวรยุทธ์คนหนึ่ง สติปัญญาและการรับรู้ดีขึ้นกว่าเมื่อหลายเดือนก่อนแบบก้าวกระโดด
ดังนั้น...
พอจะอ่านรู้เรื่องแบบงูๆ ปลาๆ
"บัณฑิตหม่า สองจุดนี้ข้าไม่ค่อยเข้าใจ..."
"หา? ท่านไม่เข้าใจเหรอ?"
"แล้วข้า... ควรจะเข้าใจไหม?"
เฉินซุ่นอันถามเสียงอ่อย
บัณฑิตหม่าทำหน้าบางอ้อ เหมือนจะประเมินระดับสติปัญญาของเฉินซุ่นอันได้แล้ว เลยดึงกระดาษกลับมา เขียนๆ วาดๆ เพิ่มเติม
ครู่เดียวก็ยื่นกลับมาให้เฉินซุ่นอันแล้วพูดว่า
"ข้าปรับคำอธิบายตรง 【ดาวเหนือ】 กับ 【ถ่ายเท】 ให้ง่ายขึ้น ชัดเจนขึ้น แล้วก็ขยายความวิธี 【ถ่ายเท】 เพิ่ม ให้ท่านสามารถใช้กับนักบู๊คนอื่นเป็นตัวอย่าง เพื่อลองใช้วิชานี้ สร้างจิตเดิมแท้นอกในให้คล่องก่อน แล้วค่อยฝึกกับตัวเองตอนมั่นใจเต็มร้อย..."
"เพียงแต่สวรรค์มีเมตตา พี่เฉินซุ่นอันอย่าไปฆ่าคนดีเชียวนะ"
เข้าใจแล้ว ฆ่าคนชั่วได้
ครู่ต่อมา เฉินซุ่นอันมองดู 《เคล็ดวิชาลับดาวเหนือถ่ายเทจมปฐพี》 ที่หมึกยังไม่แห้งด้วยความตื่นเต้น
เส้นทางสู่ปรมาจารย์ยุทธ์ของข้า จะสำเร็จแล้ว!
"อย่ามัวคุยกันเลย ดื่มน้ำชาหน่อยเถอะ... เดี๋ยวข้าจะไปตัดเนื้อมาสักสองชั่ง"
นางหม่าต้มน้ำเสร็จ ก็ถือถ้วยกระเบื้องปากกว้างสองใบเดินเข้ามา
"ไม่ต้องลำบากพี่สะใภ้ ข้าดื่มชาคำเดียวก็พอ ขอตัวก่อน!"
ครู่ต่อมา เฉินซุ่นอันเดินออกจากบ้านเช่ารวม หันกลับไปมองบัณฑิตหม่าที่ยังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง
ถ้าเฉินซุ่นอันเดาไม่ผิด บัณฑิตหม่าน่าจะถูกท่านปลัดอำเภอหวังเก็บเกี่ยว 【ปราณม่านหมอก】 ไปแล้ว
คนธรรมดาคนหนึ่ง สามารถถูกเลี้ยงไข้ ให้ผลิต 【ปราณม่านหมอก】 ชนิดต่างๆ แล้วค่อยๆ เก็บเกี่ยวไปเรื่อยๆ
ครั้งแรกๆ จะดีที่สุด จากนั้นผลก็จะลดลงเรื่อยๆ จนเหมือนต้มกบในน้ำอุ่น ร่างกายและจิตวิญญาณจะเหี่ยวแห้งไปเอง
เก็บเกี่ยวปราณหนึ่งครั้ง อวัยวะภายใน หัวใจ ตับ ม้าม ปอด ไต ก็จะถูกควักออกไปอย่างหนึ่ง
จนกว่าจะกลวงโบ๋ กลายเป็นแค่ถุงหนังเน่าๆ
คนธรรมดาที่ถูกเก็บเกี่ยวปราณ นอกจากจะเป็นเซียนเหมือนกัน คนอื่นดูไม่ออกหรอกว่าผิดปกติตรงไหน
ส่วนเซียนถ้าโดนเล่นงาน ถูกเก็บเกี่ยว 【ปราณม่านหมอก】 ก็จะมีผลเสียต่างๆ นานา ระดับลด รากฐานเสียหาย ดวงตก โชคร้าย...
รุนแรงยิ่งกว่าคนธรรมดาเสียอีก
และวันที่บัณฑิตหม่ารู้สึกว่าตัวเองจะตาย...
ก็คือวันที่ทูตเฉียนหนิงเข้าเฝ้าฮ่องเต้ เสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพล
ขุนนางอำเภออู่ชิง ไม่อยากให้บัณฑิตหม่ามีชีวิตอยู่ต่อ
และท่านปลัดอำเภอหวัง ผานฮู่ ถึงวันนั้นก็คงจะได้ 【ปราณม่านหมอก】 บริสุทธิ์ไปอีกหนึ่งสาย ตบะแก่กล้าขึ้นอีกนิด
"บัณฑิตหม่าเป็นถึงเพื่อนสนิทมิตรสหาย และว่าที่ผู้ศรัทธาของข้า! กล้าทำร้ายเขาเชียวรึ ผานฮู่? ข้าต้อง... รอให้ข้าสำเร็จวิถีเทพเมื่อไหร่ จะกลับมาคิดบัญชีแค้นนี้กับเจ้า!"
พูดได้เลยว่า สำหรับเฉินซุ่นอันแล้ว บัณฑิตหม่าคนนี้ มีค่าไม่ต่างจาก 【โองการเทพวารีศักดิ์สิทธิ์สามองค์】 เลยทีเดียว เป็นวาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!
แถมบัณฑิตหม่ายังมีแรงศรัทธาที่บริสุทธิ์ เป็นผู้ศรัทธาขาจรมานาน ขอแค่เฉินซุ่นอันแสดงปาฏิหาริย์ มอบพิธีกรรมรับศีล ก็จะกลายเป็นผู้ศรัทธาเบื้องต้น อาบแสงเทพได้อย่างสมบูรณ์
ดังนั้น วินาทีนี้ ใบหน้าของเฉินซุ่นอันถึงกับบิดเบี้ยว
ใครกล้ามาทำลายวาสนาข้า มันผู้นั้นคือศัตรูคู่อาฆาต!
ที่สำคัญคือ บัณฑิตหม่าอาจจะไม่ใช่เพิ่งถูกเก็บเกี่ยวปราณเป็นครั้งแรก
เขาอาจจะตกเป็นแกะในคอกของผานฮู่มานานแล้ว
หมายความว่า บัณฑิตหม่าในตอนนี้ ยังไม่ใช่บัณฑิตหม่าที่สมบูรณ์และพีคที่สุด!
ความเข้าใจอันยอดเยี่ยม สติปัญญาอันน่าทึ่งของเขา ยังถูกลดทอนลงไปอีก!
เฉินซุ่นอันอดทอดถอนใจไม่ได้
อัจฉริยะในใต้หล้ามีมากมายดุจปลาข้ามน้ำ แต่จะมีสักกี่คนที่เป็นยอดคนสะท้านโลกอย่างบัณฑิตหม่า
แต่ว่า ถ้าบัณฑิตหม่าหันมานับถือเทพเจ้า เข้าสู่ประตูวิถีวารีของข้า
งั้นพรสวรรค์อันล้ำเลิศของบัณฑิตหม่า ก็เท่ากับเป็นของข้าเฉินซุ่นอันไม่ใช่รึ?
คิดได้แบบนี้ เฉินซุ่นอันก็สบายใจขึ้นเยอะ
ข้าก็แค่ เบิกอนาคตมาใช้ล่วงหน้า สุดท้ายก็ต้องพึ่งตัวเองอยู่ดี!
[จบแล้ว]