EP 117

By loop

เย่าตี้ ยืนรออยู่หน้าอาคารการแพทย์ฉุกเฉิน เขาเป็นกังวลมากจนมองดูนาฬิกาอยู่บ่อยๆ

ผ่านไปสองชั่วโมงจนรถพยาบาลที่มีโลโก้บริษัทกวางทองเข้ามาจอดบริเซรทางเข้าฉุกเฉิน

เย่าตี้มองไปที่ป้ายทะเบียนและถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาเริ่มกังวลเมา และเขารีบไปที่ด้านหน้ารถ

พยาบาลและแพทย์ของแผนกฉุกเฉินได้รับผู้ป่วยมาด ดูเหมือนว่าเขาจะคุ้นเคยกับบริษัทนี้ แต่พวกเขาก็ไม่ได้รู้จักกันมันทำให้พวกเขาไม่ได้ทักทายกัน

ถึงแม้เย่าตี้จะเป็นลูกน้องของรองผู้อำนวยการแผนกแพนแต่เขายังเป็นชายวัยกลางคนอายุสามสิบห้าปี ในโรงพยาบาลไม่มีข้อห้ามในการทำงานล่วงเวลา ซึ่งไม่ว่าจะดึกแค่ไหนแพทย์ประจำแผนกก็จะต้องทำงานให้แล้วเสร็จถึงแม้ว่าเขาจะเริ่มอายุเยอะแล้วก็ตาม

"ผู้ป่วยคือเจิ้งฉีอายุห้าสิบเอ็ดปีมีการฉีกขาดของสามนิ้วได้แก่ นิ้วโป้ง นิ้วกลาง นิ้วชี้... " หลังจากรายงานแบบคร่าวเสร็จชายหนุ่มคนใส่เสื้อคุ้มสีขาวก็เดินออกจากโรงพยาบาลไปด้วยท่าทางที่ไม่สบอารมณ์สักเท่าไร

อาการของผู้ป่วยถูกรายงานไปยังศูนย์การแพทย์ฉุกเฉินเมื่อรถพยาบาลกำลังจะมาถึงโรงพยาบาลและจากนั้นจะถูกโอนไปยังแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลหยุนหัว รายงานที่ส่งมานั้นเป็นเพียงเพื่อบอกอาการขอองบาดแผลแบบคร่าวเท่านั้น

"นี้การบาดเจ็บที่มือเรียกหมอลู่มาที่" แพทย์หนุ่มคนหนึ่งเป็นคนรับผู้ป่วยได้รีบพาผู้ป่วยเขามาอย่างรวดเร็ว

งานของแผนกฉุกเฉินอาจมีความซับซ้อน แต่ก็สามารถทำได้ง่ายในเวลาเดียวกัน

โดยทั่วไปภารกิจหลักของแผนกฉุกเฉินคือเพื่อให้แน่ใจว่าผู้ป่วยรอดชีวิต บนพื้นฐานนั้นสิ่งที่แพทย์ฉุกเฉินจำเป็นต้องทำคือหลีกเลี่ยงการทำให้สมองผู้ป่วยตาย และไม่ทำให้หัวใจหยุดเจ้ย อีกทั้งจัดการทางเดินหายใจรวมไปถึงป้องกันไม่ให้ผู้ป่วยสูญเสียเลือดมากเกินไปสุดท้ายหลีกเลี่ยงความเสียหายของอวัยวะ ...

เมื่อพวกเขามั่นใจว่าผู้ป่วยยังรอดแผนกฉุกเฉินอาจพิจารณาว่าพวกเขาต้องการรักษาผู้ป่วยในแผนกเองหรือโอนผู้ป่วยไปยังแผนกอื่น ๆ หรือไม่

ในทางทฤษฎีการตัดแขนสามารถตัดสินได้โดยแผนกฉุกเฉิน แต่พวกเขายังสามารถส่งผู้ป่วยไปที่แผนกศัลยกรรมพลาสติกเพื่อให้แผลออกมาสวยงาม และผู้ป่วยที่มีบาดแผลที่มือก็สามารถส่งไปยังแผนกศัลยกรรมกระดูกหรือแผนกศัลยกรรมมือ แต่แผนกฉุกเฉินก็สามารถจัดการได้ พวกเขายังสามารถขอให้แพทย์จากแผนกอื่นมาที่แผนกฉุกเฉินเพื่อดูแลการรักษาได้อีกด้วย

การตัดสินใจดังกล่าวมักทำโดยแพทย์ประจำสถานที่โดยตรงและเป็นสาเหตุที่ เย่าตี้ไปที่นั่น

เขารีบโทรหาหมอโจวซึ่งเขาคุ้นเคยกัยดี เขาอธิบายสถานการณ์และรออย่างใจจดใจจ่อ

เย่าตี้รู้ดีว่าจะต้องรออญู่นห้าอาคารแพทย์ฉุกเฉินเพื่อรอให้ผู้ป่วยมาถึง มันเป็นไปไม่ได้ที่จะขอให้หมอโจวรอ เขาหวังได้เพียงว่าหมอโจวไม่ได้มีเรื่องเร่งด่วนในเวลานั้น

เห็นได้ชัดว่าหมอโจวไม่ได้มีเรื่องเร่งด่วนใด ๆ ในมือ ด้วยสถานะของเขาเขาสามารถพานักเรียนแพทย์สองสามคนหมอใหญ่และแพทย์ประจำบ้านมารับงานของเขา ไม่เพียง แต่เขาจะได้รับความพึงพอใจมากมายจากการทำเช่นนั้นเขายังสามารถหลบหนีออกจากงานประจำโดยใช้สถานะของเขาในฐานะที่ปรึกษาของนักศึกษาแพทย์ได้อีกด้วย

ในทางตรงกันข้ามกับคนอื่น ๆ หมอโจวต้องการให้เพื่อนร่วมงานของเขาชื่นชมเขาสำหรับความมีน้ำใจและการกระทำของเขาเพื่อผลประโยชน์สาธารณะ

ขณะที่เย่าตี้เข้ามาในห้องรักษาเขาพบหมอโจวและเดินเข้ามาทักทายเขา เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที

"ญาติของคุณ?" หมอโจวถาม

"ใช่"เย่าตี้พยักหน้าและพูดว่า "เขากำลังจะไปที่ทำงานและพอดีมีพวกเก็ยหนี้มาทำลาย -"

หมอโจวขัดจังหวะเขา "อย่าพูดถึงเรื่องนั้นอาการของคนไข้ค่อนข้างปกติและการสูญเสียเลือดไม่มากเกินไปปัญหาที่สำคัญคือการฉีกขาดที่นิ้วมือฉันแจ้งให้พวกเขาทราบอย่าผื่น ในการถอดผ้าโปร่งสำหรับอากาศครั้งแรกเราจะส่งเขาไปยังแผนกศัลยกรรมมือโดยตรงหรือไม่? "

"อ่า ... ไม่นะ" เย่าตี้ดูตื่นตระหนก เขาพูดอย่างรวดเร็วว่า "เอ่อๆ ผมไม่ได้หมายถึงอย่างงั้น"

"ไม่?" หมอโจวคิดว่ามันดูแปลกไปหน่อย ทั้งคู่พบปะกันสมัยที่เข้ามาโรงพยาบาลใหม่และหลังจากมีการปรับเปลี่ยนการบริหารและถูกส่งไปประจำแผนกทำให้ความสัมพันธ์ขอองทั้งคู่ค่อนข้างห่างกันและพวกเขาก็ไม่ติดต่อกันนานพอสมควร เมื่อหมอโจวจำได้ว่าพึงมีการประกาศว่ารองผู้อำนวยการแพนกลับมาจากการอบรมมันทำให้หมออโจวเริ่มสงสัยว่าเย่าตี้มีอะไรปิดบังเขาอยู่

การทำดีนั้นคือสิ่งที่ควรทำแต่การถูกหลอกก็คงเป็นเรื่องที่โง่มาก แต่มันก็เป็นเรื่องปกติในสังคมแบบนี้

เย่าตี้ยังคงพยายามอธิบาย"สิ่งที่ฉันหมายถึงคือฉันหวังว่าเจิ้งฉีจะได้รับการรักษาในแผนกฉุกเฉินอืมม. ... แผนกศัลยกรรมมือกำลังยุ่งมากในวันนี้มีผู้ป่วยพิเศษสองรายมีการลัดคิว แต่ถ้าเราไม่ทำก็จะทำให้การรักษาล่าช้าออกไป "

นั่นเป็นข้อแก้ตัวที่ดีที่สุดที่ เย่าตี้ที่หาได้

ในโรงพยาบาลผู้ป่วยพิเศษทั่วไปคือผู้ป่วยวีไอพีในโรงพยาบาลส่วนใหญ่จะมีคลินิกวีไอพีหรือหอผู้ป่วยที่ถูกจัดเป็นพิเศษ

มันมีราคาที่สูงเกินไปบริการดังกล่าวจัดทำขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการของผู้ป่วยพิเศษเกินกว่าบริการทางการแพทย์ทั่วไป เมื่อเปรียบเทียบกับผู้ป่วยคนอื่นๆ หอผู้ป่วยให้บริการตามสถานะของผู้ป่วยและความสัมพันธ์กับโรงพยาบาลในขณะที่การให้คำปรึกษาสำหรับผู้ป่วยนอกพิเศษในคลินิกวีไอพีให้ขึ้นอยู่กับสถานะของผู้ป่วยความสัมพันธ์กับโรงพยาบาลและเงิน บริการพิเศษจะได้รับตามเงินที่จ่ายไป

ยกตัวอย่างเช่นระบบการรับคิวซึ่งส่วนใหญ่ถูกวิพากษ์วิจารณ์ในโรงพยาบาลขนาดใหญ่หลายแห่ง ไม่จำเป็นต้องให้ผู้ป่วยนอกพิเศษต้องกังวลเมื่อพวกเขาต้องการรับคำปรึกษา ตราบใดที่พวกเขาจ่ายเงินสสามร้อยแปดสิบแปด หยวนสำหรับแพทย์ทั่วไปและ สำหรับอาจารย์หมออีกห้าร้อยหยวนกับผู้อำนวยการแผนกสำหรับค่าธรรมเนียมผู้ป่วยนอกและครอบครัวของผู้ป่วยสามารถแต่งตั้งใครก็ตามที่พวกเขาต้องการที่จะดำเนินการให้คำปรึกษา ในความเป็นจริงมันอาจจะถูกกว่าตั๋วของสแคปเปอร์หากแพทย์คนหนึ่งไม่สามารถจัดการปัญหาได้ผู้ป่วยจะต้องจ่ายเพิ่มอีกห้าร้อยหยวนเพื่อรับคำปรึกษาจากผู้เชี่ยวชาญในโรงพยาบาล ด้วย หนึ่งพันหยวนผู้ป่วยจะได้รับคำปรึกษาจากผู้เชี่ยวชาญ ในทางทฤษฎีผู้ป่วยยังสามารถขอคำปรึกษาจากแพทย์ต่างประเทศจากระยะไกล สิ่งสำคัญที่สุดคือผู้ป่วยดังกล่าวสามารถใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในวอร์ดตราบใดที่พวกเขาเต็มใจโดยจ่ายหนึ่งพันหยวนต่อวัน แพทย์และพยาบาลจะเตรียมตัวดูแลตามมารตฐานทางการแพทย์อย่างเต็มที่

หากผู้ป่วยปกติต้องอดอาหารก่อนวันและห้ามแต่งหน้าในวันผ่าตัด แต่ทันใดนั้นก็มีคนบอกว่ามีคนเขียนคิวในขณะที่เขาหรือเธอกำลังจะได้รับการผ่าตัดผู้ป่วยรายนั้นจะไม่พอใจอย่างแน่นอน

คุณหมอโจวยอมรับอย่างไม่เต็มใจ แต่ก็ยังกล่าวด้วยว่า "ถ้าคุณแนะนำให้เขาไปพบกับผู้อำนวยการฝ่ายแพนผลการรักษาจะดีขึ้นแน่นอนถ้าคุณเลือกที่จะให้ผู้ป่วยอยู่ในแผนกฉุกเฉินหลิงรันจะเป็น มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถรักษาเขาได้ผู้ป่วยของเขาฟื้นตัวได้ดีและการผ่าตัดของเขาดำเนินการอย่างพิถีพิถัน แต่ไม่ว่าอะไรเขาเป็นคนหนุ่มและเขาไม่มีประสบการณ์มากคุณต้องคิดให้ดี ."

"ผมคิดเรื่องนี้มาแล้ว" เย่าตี้ จะตอบเป็นอย่างอื่นได้อย่างไร

ในความเป็นจริงเขาไม่น่าจะเลือกหลิงรันเพราะเทคนิคการรักษานั้นค่อนข้างอ่อนแอกว่ารองผู้อำนวยการแผนกแพนและร่วมถึงเรื่องอื่นหลิงรันก็ด้อยกว่ารองผู้อำนวยการแผนกแพนในแง่ของประสบการณ์เพราะเขาเพิ่งเริ่มปฏิบัติการเพียงไม่กี่เดือน ในขณะเดียวกัน รองผู้อำนวยการแผนกแพนทำการผ่าตัดมายี่สิบปีแล้ว

อย่างไรก็ตามรองผู้อำนวยการแผนกแพนไม่เต็มใจที่จะทำการผ่าตัดด้วยตนเองและ เย่าตี้ก็เข้าใจว่าทำไม

หลังจากเขาสนิทกับพี่เขยของเขา เมื่อ รองผู้อำนวยการแผนกแพนอยู่ในประเทศจีนหนึ่งในสามของเวลาของเขาถูกใช้ไปที่โรงแรมอีกหนึ่งในสามนั้นถูกใช้ในโรงพยาบาลและอีกหนึ่งในสามอยู่ในบ้านของพี่เขย หลังจากใช้เวลาร่วมกันอย่างมากมันจะง่ายมากที่รองผู้อำนวยการแผนกแพนจะทำผิดพลาดในการตัดสินรักษาของเขา

'แต่ส่งมอบให้หลิงรัน…' ถึงแม้เย่าตี้จะไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของ รองผู้อำนวยการแผนกแพนแต่เขาก็ยังทำตามที่เขาสั่ง

คุณหมอโจวมองที่การแสดงออกของเขาและพยักหน้า เขาพูดว่า "เอาล่ะโทรเรีกยครอบครัวของเขาทันทีฉันจะต้องอธิบายให้พวกเขาฟังหน่อย"

"ฉันไม่สามารถเซ็นยินยอมแทนพวกเขาได้หรือ" เย่าตี้กลับมาเป็นกังวลอีกครั้ง

หมอโจวส่ายหัว “นี่เป็นกฎของโรงพยาบาลของเราคุณรู้เรื่องนี้เช่นกันหากไม่มีลายเซ็นของสมาชิกในครอบครัวเราจะทำการผ่าตัดของเขาไม่ได้”

"แต่ ... สมาชิกในครอบครัวของเขายังไม่มาถึง" เย่าตี้เป็นห่วงว่าเมื่อน้องสาวของฝ่ายรองผู้อำนวยการแผนกแพนเซ็นในแบบฟอร์มยินยอมนามสกุลของครอบครัวแพนจะปรากฏขึ้น จากนั้นจะประติดประต่อเรื่องราวต่อไปได้

"บางคนต้องเซ็นชื่อ แต่คุณทำไม่ได้ฉันกำลังทำสิ่งนี้เพื่อประโยชน์ของคุณ" บุคลิกของหมอโจวในการเป็นคนดีแสดงให้เห็น ไม่มีการรับประกันว่าการผ่าตัดจะประสบความสำเร็จได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ หนึ่งข้อผิดพลาดและ เย่าตี้จะถูกจับเมื่อเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมาจริงๆ

โชคดีที่ลูกชายของเจิ้งฉีมาถึงตรงเวลาและในที่สุดก็ยังแก้ปัญหาได้

หมอโจวตะโกนในขณะนั้น "หมอลู่มาทักทายแขก"

"ผมกำลังมา." หมอลู่รอมานานแล้ว เขาวิ่งไปรับประวัติทางการแพทย์ของเจิ้งฉีและเอาผ้าโปร่งออกเพื่อดูบาดแผล เขามองเย่าตี้อย่างประหลาด แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พูดว่า "มีการผ่าตัดอยู่สามเคสและนี่จะเป็นเคสที่สี่"

“อืมม…หมอลู่คุณช่วยนัดผ่าตัดให้หน่อยได้ไหม?” เย่าตี้ถามด้วยความสุภาพและใช้น้ำเสียงเบาด้วยความเกรงใจ

หมอลู่ส่ายหัวอย่างแน่วแน่ "การผ่าตัดนั้นไม่สามารถนำมาใช้ได้"

เย่าตี้กำลังจะอารมณ์เสีย เขารีบพูดว่า "ไม่ฉัน ... "

หมอโจวรีบดึงเขากลับมาแล้วไอสองครั้ง เขากล่าวว่า "หมอลู่หมอเย่าตี้กลัวว่าสมาชิกในครอบครัวของเขาคนไข้รายนี้จะเป็นกังวลเพราะ เขาต้องทำงานอย่างพิถีพิถันด้วยมือของเขาการเย็บมือของเขามีความสำคัญมากเราหวังว่าเขาจะกลับมาหายดีได้โดยเร็วที่สุด .. ."

"เราไม่สามารถเร่งความเร็วนี้ได้" หมอลู่ถอนหายใจและจับนิ้วทั้งห้าไว้ในมือของเขา "การเตรียมตัวก่อนการตรวจเลือดการทดสอบผิวหนังการเตรียมผิวหนังและการเตรียมลำไส้จำเป็นต้องมีการแจ้งวิสัญญีแพทย์และเตรียมการหลังจากที่เราจัดการและจัดการเรื่องเหล่านี้ทั้งหมดการดำเนินการสามอย่างแรกจะเสร็จสิ้นถ้ามี แม้ความล่าช้าเล็กน้อยผู้ป่วยจะไม่พร้อมที่จะดำเนินการเมื่อเราเสร็จสิ้นการผ่าตัดทั้งสามนี้ถ้าจะเกิดขึ้นการผ่าตัดจะหยุดลงอย่างแน่นอน... ในระยะสั้นฉันไม่สามารถยอมรับความอับอายเช่นนี้ได้ "

แพทย์ทุกคนในปัจจุบันสามารถเข้าใจความหมายของหมอลู่เวลาที่ใช้ในการเตรียมการก่อนการผ่าตัดเทียบเท่ากับเวลาของการผ่าตัดสองครั้งโดยมีการผ่าตัดอีกครั้งหนึ่งที่ใช้เป็นระยะเวลานาน ไม่ว่าหมอลู่จะใช้ถ้อยคำยังไงมันก็ดูมีเหตุผล

อย่างไรก็ตามคำพูดของหมอลู่นั้นไร้สาระมากสำหรับเย่าตี้

เย่าตี้เขาไม่สามารถทนได้อีกต่อไปที่จะไม่โต้ตอบ เขากล่าวอย่างช้า ๆ ว่า "เท่าที่ฉันรู้การผ่าตัดที่หมอหลิงทำนั้นเป็นการผ่าตัดเส้นเอ็นทั้งหมดการผ่าตัดเส้นเอ็นหนึ่งครั้งจะใช้เวลาอย่างน้อยสองชั่วโมงด้วยการผ่าตัดสามครั้ง 7-8 ชั่วโมงจะต้องได้รับการผ่าตัด .. ."

"คุณจะสามารถดำเนินการได้วันต่อวันในแบบที่คุณทำ" หมอลู่ไม่ได้พูดมาก เขาหยิบตารางการผ่าตัดออกมาจากกระเป๋าของเขาแล้วส่งให้เย่าตี้

ตารางการผ่าตัดระบุเวลาของการผ่าตัดชื่อของการผ่าตัดและผู้ที่เกี่ยวข้องในการดำเนินงาน

เมื่อเย่าตี้มองดูตารางการผ่าตัดเขาเห็นการผ่าตัดเจ็ดครั้งในช่องบันทึกข้อความ มีอีกสามคนถูกขีดฆ่าและอีกสองคนถูกเพิ่มเข้ามาหลังจากพวกเขา

“หมอหลิงวางแผนที่จะทำการผ่าตัดเจ็ดเคสในวันนี้ แต่เขาเพิ่มอีกสองคนก่อนหน้านี้หลังจากการนับของคุณเขาจะทำทั้งหมดสิบสองชั่วโมงสำหรับการผ่าตัดคุณคิดว่าคนที่นี่ไม่ต้องพักผ่อนจริงเหรอ?” ขณะที่หมอลู่พูดเขาก็หาวเสียงดัง