EP 75

By loop

*พริ้ว*

* พริ้ว พริ้วๆ *

ท้องฟ้าดูสดใส ขณะที่หลิงรันกำลังสะลึมสะลือเหมือนได้ยินเสียงคนกวาดใบไม้อยู่บริเวณลานหน้าบ้าน

หลิงรันตื่นขึ้นมา เขาคิดว่า 'พ่อนอนบนโซฟาเมื่อคืนนี้เหรอ? เขาตื่นแต่เช้า '

เขาล้างหน้าและล้างปากบนชั้นแรกก่อนที่เขาจะเปลี่ยนเสื้อผ้าและลงไปชั้นล่าง เขาเห็นว่าทางเท้าถูกทำความสะอาดจนสะอาดสะอ้าน แม้แต่ท่อระบายน้ำข้างทางเท้าก็ถูกน้ำล้างด้วย ไม่ไกลนักเขาเห็นคนๆหนึ่งที่มีร่างเพรียวบางอยู่ตรงทางแยก มีเขากำลังกวาดพื้นอยู่ตรงนั้น . .

รูปร่างผอมเพรียว

หลิงรันใช้ความพยายามอย่างมากในการคิดว่าใช้หลิงโจวรึเปล่าในตอนนั้น แต่พ่อของเขาน่าจะอ้วนเนื่องมาจากเมื่ออายุมากขึ้น เขางงงวย ต้องเป็นคนบ้าแถวนี้แน่ๆที่ทำอย่างงั้น?

"หมอหลิง, สวัสดี"

หวางมาชิ เขาเป็นคนที่กำลังทำความสะอาดอยู่ เมื่อเขาได้ยินเสียงประตูปลดล็อคและเขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ถ้าหลิงรันยังไม่ออกมาเอวของเขาก็คงจะหัก

หวางมาชิ ยิ้มและกล่าวว่า "ฉันซื้อแป้งทอดทอดนมถั่วเหลืองและพุดดิ้งเต้าหู้มาฉันไม่แน่ใจว่าคุณจะชอบหรือไม่ แต่ฉันยังเอาขนมอื่นมาด้วย พวกมันอยู่ในตะกร้าข้างประตู ฉันจะนำมันเข้าไปข้างหน้า "

หวางมาชิ เก็บไม้กวาดและวิ่งออกมาจากจุดนั้น ซึ่งตอนนั้นเขาหยิบตะกร้าไม้ไผ่ขึ้นจากจุดที่วางไว้ตรงบริเวณแผ่นหินที่อยู่ถัดจากประตูของคลินิก ในตระกร้านั้นมีชุดอาหารเช้าที่ถูกเรียงกันอย่างเป็นระเบียบและดูน่าทาน ซึ่งหวางมาชิซื้อมาแถวข้างทางก่อนจะเข้ามาที่คลินิค หลิงรันซึ่งดูแล้วมันน่าจะทานได้ประมาณสี่ถึงห้าคนเลยที่เดียวชียว

หลิงรันรู้สึกตกตะลึง เขามองดูหวางมาชิด้วยความประหลาดใจอย่างมาก ถึงแม้ว่าเขาจะได้รับของขวัญอยู่บ่อยครั้ง แต่ของกำนัลที่แสนอร่อยและมีจำนวนมากมายนั้นก็ค่อนข้างที่จะมีน้อย โดยทั่วไปหากเป็นสาวจะนำอาหารมาส่งให้เขา โดยส่วนมาจะเป็นอาหารที่ซื้อมาจากเมืองนอกไม่ก็ทำเองจากที่บ้านและห่อมาให้เขาบาง ในบางครั้งก็จะมีสาวๆซื้อแป้งทอดหน้าซอยเอามาให้. . แต่สำหรับพวกหนุ่มๆ . . การให้ของขวัญนั้นถือเป็นเรื่องแปลกและหาได้ค่อนข้างยาก

"ผมเป็นตัวแทนของ บริษัทซึ่งนำของเหล่านี่มาขอบคุณคุณสำหรับการสนับสนุนของคุณ" หวางมาชิจำเนื้อหาการพูดตามหลักสูตรการขายของเขา เขาพูดอย่างระมัดระวัง "ผมมาที่นี่วันนี้เพราะมีธุระกับคุณ"

"สวัสดี." หลิงรันมองไปที่ชายคนนั้นอย่างกล้าๆกลัว

เขาจำได้ว่า หวางมาชินั้นเป็นตัวแทนขายของบริษัทฉางซีเมดิคัลคอมพานีและดูเหมือนมันจะฝั่งอนู่ในในควาทรงจำ และก็ยังจำได้อีกว่าเขาเป็นคนที่มีวิธีการยิ้มที่งี่เง่ามากๆ

หวางมาชิหุบรอยยิ้มของเขาลงและกล่าวว่า "คุณหมอหลิงคุณเพิ่งซื้อวัสดุทางการแพทย์จำนวนมากจากบริษัทของเราแม้ว่าพวกเขาจะซื้อทั้งหมดภายใต้ชื่อของผู้อำนวยการฮวง แต่เราทราบว่าผลิตภัณฑ์ชนิดไหนที่ถูกซื้อมานั้นของคุณดังนั้นการมาถึงที่นี้ของผมทไม่ได้มีอะไรพิเศษในวันนี้ผมและบริษัทแค่อยากมาแสดงความขอบคุณสำหรับคุณอีกครั้งเพียงเท่านั้น.. "

หวางมาชิค่อยๆปรับตัวเข้ากับการทำงานของการเป็นตัวแทนขาย เขาเรียนรู้ทักษะการหัวเราะอย่างลึกล้ำต่อหน้าลูกค้าผู้หญิงและหัวเราะอย่างตื้นๆต่อหน้าลูกค้าชาย

แม้ว่าเขาจะไม่สนุกกับชีวิตอันรุ่งโรจน์ของการอยู่บนเส้นทางสายนี้อีกต่อไป แต่หวางมาชิก็ยังคิดว่าการเป็นตัวแทนขายนั้นเหมาะสำหรับเขามากที่สุด  อย่างไรก็ดีเขาเองก็ไม่ต้องการทำงานที่ต้องใช้หน้าตาที่ดูอ่อนเยาว์และงานที่ทำให้เขาต้องเสียศักดิ์ศรี

หวางมาชิมองดูไปที่หลิงรันที่กำลังสับสน จากนั้นเขาก็หัวเราะและพูดว่า "ลานบ้านของคุณสะอาดและเป็นระเบียบจริงๆ"

"โอ้เข้าไปข้างในกันเถอะเราไปนั้งกันที่กลางลานบ้านก็ได้" ในที่สุดหลิงรันเข้าใจในสิ่งที่เขาพยายามจะพูดและเดินนำเขาอย่างสุภาพไปที่โต๊ะหินกลางลานบ้าน

หวางมาชิวางไม้กวาดข้างประตูและถือตะกร้าใบใหญ่ไว้ข้างในโดยที่เขาเล่าเรื่องถึงความไม่พอใจของเขาเล็กน้อย ก่อนที่จะวางอาหารที่อยู่ในตระกร้าลงบนโต๊ะ เมื่อหลิงโจวและเตาปิงตื่นและเดินถึงชั้นล่างหวางมาชิก็เริ่มจะคุ้นเคยกับห้องครัวของตระกูลหลิงอย่างสมบูรณ์ ซึ่งแท้จริงแล้วเขามีความสามารถที่หลากหลายทั้งการต้มนมและการทอดไข่ได้บ้างบางเมนู

เตาปิงอดไม่ได้ที่จะกังวลขณะที่เธอดูอาหารบนโต๊ะและดูหวางมาชิกำลังยุ่งอยู่กับการทำอาหารในครัว เธอพูดอย่างแน่วแน่ว่า "ลูกหลิงคนทที่มาที่บ้านส่วนใหญ่ ที่แม่เห็นจะเป็นผู้หญิงทั้งหมดเลยนิ แล้วเด็กผู้หญิงที่มาครั้งสุดท้ายก็นำปลามาให้มันไม่เลวเลยนะแค่ตัวเองเล็กไปหน่อย.. "

หลิงโจวได้ยินเสียงบ่นของเตาปิง ในวินาที่นั้นเขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ภรรยาที่รักของเธอคุณกำลังคิดอะไรอยู่คนนี้เขาเป็นเซลล์ เขามาที่บ้านเพื่อให้เอาของขวัญมาขอบคุณลูกของเรา ทำไมต้องทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่โตขนาดนั้นด้วย”

"ฉันก็ไม่ได้คิดอย่างงั้นสักหน่อย"

"ก็ถูกที่คนนี้เขาเป็นเซลล์ขายเครื่องมือแพทย์ที่มักจะมาที่คลินิกของเราเป็นประจำและก็จะเอายาที่เราสั่งมาให้อยู่ตลอดและมันก็ไม่ได้ร้ายแรงตรงไหนเลย” หมอโจวพูด

"เธอเขาใจฉันผิดไปล่ะ" เตาปิงตอบกลับหมอโจว

"ฮะ?" หมอโจวตกตะลึงในไม่กี่วินาที ทันใดนั้นเขาก็กลัวเล็กน้อย

หลังจากหลิงรันกินแป้งทอดในมือเขาปรบมือแล้วพูดว่า "เดียวขอตัวไปโรงพยาบาลก่อนนะครับ"

"หมอหลิง หมอหลิง" หวางมาชิ ผู้เพิ่งนำซุปออกมาจากครัวรีบโทรหาหลิงรัน “คุณกำลังไปโรงพยาบาลเพื่อไปผ่าตัดอย่างงั้นใช่ไหม?”

"ถูกต้องแล้ว" หลิงพยักหน้า

"ฉันลืมที่จะบอกคุณตอนนี้ผู้อำนวยการฮวงฝากให้ฉันบอกคุณว่าเนื่องจากวันนี้เตียงในห้องพักฝื้นเต็มจนหมดแล้ว การผ่าตัดดจนถึงวันพรุ่งนี้ต้อองรอวันพรุ่งนี้ให้มีผู้ป่วยที่รักษาหายแล้วออกจากโรงพยาบาล คุณจึงสามารถทำการผ่าตัดต่อไปได้ด้วยเทคนิคเอ็มถึง "หวางมาชิเช็ดมือของเขาบนหม้อมและดูเหมือนเขาเป็นพ่อบ้าน

"เตียงเต็ม.." หลิงรันเขาพูดในใจถ้าคิดดูผู้ป่วยสิบสามคนที่เขาใช้เทคนิคเอ็มถัง ในวันเดียวนั้นดูเหมือนว่ายังไม่ได้อออกจากโรงพยาบาลนั่นหมายความว่าครึ่งหนึ่งของผู้ป่วยในห้องพักฝื้นของแผนกฉุกเฉินเป็นผู้ป่วยของเขาเอง

จากนั้นเขาจำได้ว่ามีทีมรักษาอีกห้าทีมในแผนกฉุกเฉิน มันทำให้แผนกต้องดำเนินมาตรการเพื่อเริ่มเพิ่มเตียง

"ผู้อำนวยการโรงพยาบาลโจวได้ตกลงที่จะสร้างห้องปฏิบัติการอีกแห่งพวกเขากำลังดัดแปลงห้องที่อยู่ในแผนกแล้วทันทีที่วางเตียงและอุปกรณ์อื่นๆจนเสร็จและเชื่อมต่อระบบระบายอากาศทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อน" หวางมาชิหัวเราะเบาๆ และพูดว่า "การปรับปรุงเพิ่งเริ่มต้นเมื่อเช้านี้มันจะพร้อมใช้งานในอีกไม่กี่วัน"

โครงการนี้ก็ถูกส่งมอบให้กับ บริษัท การแพทย์ฉางซี

หลิงรันไม่ได้กังวลเกี่ยวกับเรื่องนั้น เขารู้สึกเบื่อทันทีเพราะเขาไม่ต้องไปโรงพยาบาลเพื่อทำการผ่าตัดต่อ

หลิงโจวมองเห็นผ่านไปที่หลิงรัน บางทีเขาอาจพยายามที่จะไม่เปลี่ยนความคิดของเตาปิงหรือไม่ก็เขาอาจจะโดนเมียของเขาตีจนสลปไปก่อน แต่หลิงโจวเรียกให้หลิงรันกลับมา "วันนี้อย่าพึงไปโรงพยาบาลเลยอยู่ช่วยคลินิคของเราก่อนนะลูก เพราะว่ามีผู้ป่วยที่ถูกส่งมากับบริการของรถฉุกเฉินกวางทองมาเยอะเลยและเป็นผู้ป่วยที่ต้องการการเย็บแผล เดียวพ่อจะโทรศัพท์ไปบอกหมอแม้วว่าไม่ต้องมาวันนี้"

"หมอแม้วคือใคร" หลิงรันถาม

“เขาเป็นแพทย์นอกเวลาที่เชี่ยวชาญในการเย็บแผลนอกจากนี้เขายังรู้วิธีการเย็บแผลที่ดูดซึมได้” หลิงโจวชูนิ้วสองนิ้วอย่างภาคภูมิใจ จากนั้นเขาก็พูดว่า "เขาเอาราคาเพียงเท่านี้ ก็แค่นั้น"

"สองพันต่อเดือนหรอ?" หลิงรันคิด 'ราคาถูกกว่า หมอเจียงเสียอีก'

หลิงโจวถอนหายใจด้วยความเศร้าและพูดว่า "สองพันต่อเดือนหรอเป็นไปไม่ได้หรอก มีหมอคนไหนที่ยินดีจะรับจ้างด้วยราคาเท่านั้นบ้าง? เงินเดือนมันต่ำเกินไป พ่อจ้างเขาแค่สองร้อยหยวนต่อวันตั้งหาก"

ในเวลานั้นหวางมาชิออกมาพร้อมกับซุปสาหร่ายอุ่นและซุปไข่ เขายิ้มและพูดว่า "บริษัท ของเราต้องการจ้างคนขับรถและขนาดต่อรองค่าจ้างกันยังอยู่ที่ตั้ง 300 หยวนต่อวัน"

“มันเอาไปเปรียบเทียบกันไม่ได้” หลิงโจวขอบคุณหวางมาชิที่ให้ความคิดเห็นและขอให้เขานั่งลงก่อนที่เขาจะอธิบายต่อ "จำนวนงานของหมอมันไม่เหมือนกับคนขับรถหน่ะสิ่ ก็เพราะเศรษฐกิจเดียวนี้มันไม่ค่อยดีราคาค่าจ้างมันเลยควรเป็นประมาณนี้”"

หวางมาชิไม่ทราบวิธีการคิดเหล่านี้ แต่เขาพยักหน้าด้วยรอยยิ้มแห้งๆ

“ซึ่งวันนี้ฉันไม่ต้องเสียเงินจ้างหมอเพราะมีหลิงรันลูกชายของฉันมาช่วยเย็บแผลแทนเขาในวันนี้” หลิงโจวถูมือของเขาเข้าด้วยกันและแสดงสีหน้าที่มีความสุขออกมา

"ตอนที่ผมผ่าตัดหนึ่งครั้งผมจะได้รับเงินถึง 500 หยวนเลยที่เดียว" หลิงรันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบก่อนที่จะซดน้ำซุป

หลิงโจวมองไปที่ หวางมาชิทันทีและหลังจากนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อย

หลิงโจวรู้สึกประหลาดใจไปสองวินาทีจากนั้นเขาก็หัวเราะออกมาดังๆ และพูดอย่างไร้ความเกรงใจว่าว่า "โอ้เมื่อไรกันที่คลินิคของเราจะสามารถทำการผ่าตัดอย่างงั้นได้บ้าง? พ่อจะให้ลูกผ่าตัดวันล่ะแปดคนเลย และก็เก็บเงินค่าผ่าตัดคนล่ะ600หยวน”.